© ΜΠΙΝΕΛΙΚΩΜΑΤΑ Victims Aren't We All?

Not An Option

2010-09-21T19:26:00.005+03:00

G.: Θέλω να μιλήσουμε.
M.: Ωχ!
G.: Οχιά να σε φάει!
Μ. : Ωχ είπα, δεν είπα όχι!
G. : Δεν πειράζει το ίδιο είναι!
M. : Λέγε τι θες!
G. : Εχμ... να... έλεγα μήπως... να, δηλαδή... μήπως υπάρχει πιθανότητα...
M. : ΛΕΓΕ ΡΕ ΤΙ ΘΕΣ!
G. : Μπα, άστο! Θα πεις όχι!
M. : Ε άμα πω όχι, τότε να μου πεις για την οχιά. Άμα δεν μου πεις όμως, δεν μπορείς να ξέρεις.
G. : Κοίτα, εγώ από την αρχή ήμουν αντίθετος με την ιδέα... Δηλαδή συμφώνησα, αλλά για να μην σου χαλάσω το χατήρι... Αντίθετος όμως ήμουν να το ξέρεις...
Μ. : Μπα που να λυσσάξεις σήμερα! Λέγε ρε τι θες, αλλιώς θα σου κλείσω το τηλέφωνο!
G. : Καλά, μη φωνάζεις! Πρώτα να μου υποσχεθείς όμως, ότι δεν θα θυμώσεις.
Μ. : Μάλιστα. Δεδομένου του ότι είσαι σίγουρος από μόνος σου ότι θα θυμώσω, λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να σου δώσω μια τέτοια υπόσχεση. Το ξέρεις ότι θα με κάνεις έξαλη προφανώς.
G. : Ε ναι... Τρόπον τινά... Αλλά βασίζομαι στην κατανόησή σου...
Μ. : Κακώς που βασίζεσαι! Να μην βασίζεσαι!
G: : Ε είδες που σου το είπα; Είδες που είσαι ανάποδος άνθρωπος;
Μ. : Άμα σου ρίξω καμία ανάποδη, θα σου πω εγώ!
G. : Ορίστε! Άμα με έφτανες θα είχες αρχίσει ήδη τις βιαιοπραγίες! Καλά που είμαι μακριά!
Μ. : Τι θες χριστιανέ μου επιτέλους; Λέγε και με έσκασες! Ότι και να πεις, εγώ δεν σε φτάνω εκεί που είσαι, οπότε είσαι ασφαλής.
G. : Θέλω να ανοίξουμε ξανά τα Μπινελικώματα! Ορίστε! Το είπα!

(παύση)
(μεγάλη παύση)
(πολύ μεγάλη παύση)
(ανησυχητικά μεγάλη παύση)

G. : Είσαι ακόμα εκεί ή μου έκλεισες το τηλέφωνο;

(κι άλλη παύση)
(παύση εις το τετράγωνο)

G. : ΜΙΛΑ ΜΩΡΗ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!
Μ. : Περήφανα σου λέω ΟΧΙ!
G. : Μα...
M. : Mαμούνια!

Η φωνή της ήταν απόλυτα ήρεμη. Δεν είχε θυμώσει. Αν είχε θυμώσει, θα ήμουν σχεδόν σίγουρος πως θα ξαναέγραφε εδώ. Πως θα κάναμε τις πλάκες μας όπως στο παρελθόν, θα τσακωνόμασταν διαλέγοντας τραγούδια για να ανεβάσουμε στο blog και θα παραθέταμε, αυτούσιους σχεδόν διαλόγους που έχουμε κάνει -είτε προσωπικά, είτε τηλεφωνικά- για να τους διαβάζετε και να χαμογελάτε. Με τόσο απόλυτη ηρεμία στη φωνή της όμως, κατάλαβα πως η ευχή μου δεν θα γινόταν πραγματικότητα, ακόμα κι αν της ομολογούσα -και μου ομολογούσε και εκείνη- πόσο πολύ μας έχουν λείψει τα Μπινελικώματα. Δεν είναι δα και τόσο σπουδαία όλα αυτά που γράφαμε. Τουναντίον. Έγιναν όμως η αφορμή για να κάνουμε καινούργιες, όμορφες φιλίες και να διαπιστώσουμε πως όλοι έχουν ανάγκη από γέλιο στη ζωή τους. Πιστεύω πως και στους δύο έλειψε αυτό κι ας τα έχουμε απαρνηθεί τα Μπινελικώματα. Αυτή τα απαρνήθηκε δηλαδή. Όχι εγώ. Εγώ δεν τα απαρνιέμαι γιατί αυτά ήταν η αφορμή να γίνουμε κολλητοί φίλοι.
Πολύ θα ήθελα να σας κάνω τη χάρη και να πείσω τη Mistress να αλλάξει την απόφασή της αν και κατά βάθος αντιλαμβάνομαι πόσο αναγκαία ήταν.

Σας ευχαριστώ που εγγράφεστε ακόμα ως αναγνώστες σε αυτό το blog και σας ευχαριστώ για τα mail που εξακολουθείτε να μας στέλνετε. Και η Mistress, πιστέψτε με, ευγνώμων είναι, αλλά δεν θέλει να πατήσει το πόδι της πατητή εδώ μέσα.

Dead But Dreaming

2010-07-17T14:52:00.007+03:00

Ντριιιιιιιν... Ντριιιιιιν.... Ντριιιιιν...

(Το ακουστικό σηκώνεται ως δια μαγείας και μια νυσταγμένη-νταλικιερίσια φωνή ακούγεται από τα βάθη της κολάσεως. Να σημειωθεί εδώ πως η ώρα είναι 12.34μμ)

Μ: Ναι;...
G: Κοιμάσαι μικρό μου;
Μ: Ναι...
G: Να πάρω μετά μόλις ξυπνήσεις;
Μ: Όχι... δεν πειράζει (γαμώ την πουτάνα μου μέσα!)... Πες μου, τι θες;
G: Να δω τι κάνεις πήρα.
Μ: Να μιλήσουμε αργότερα που θα έχω ξυπνήσει για τα καλά;(το μουνί της Εύας πρωινιάτικα, στον ύπνο του με έβλεπε;)
G: Οκ, μικρό, θα τα πούμε μετά.

ΤΣΙΚ!

Υπό άλλες συνθήκες η Mistress θα ήταν από τις 9 το πρωί στο πόδι, συμμαζεύοντας το αποκαλούμενο από την ίδια αχούρι της, ταίζοντας τις γάτες που δεν έχει, ετοιμάζοντας πρωινό, μέχρι να συνειδητοποιήσει πως είναι μόνη της στο διαμέρισμα και να πάρει την απόφαση να ξαναπέσει για ύπνο! Πολύ πιθανό να έγιναν έτσι ακριβώς τα πράγματα σήμερα, όχι απαραίτητα με τη συγκεκριμένη σειρά.

Στη συνέχεια και μετά από αλλεπάλληλα τηλε-φονικά ξυπνήματα, θα σιχτίριζε την ώρα και τη στιγμή που γενήθηκε ο Γκράχαμ Μπελ, θα βούταγε κινητά και ακίνητα και θα τα απενεργοποιούσε εις ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια στις καρκινογόνες ακτινοβολίες (στα αρχίδια της, εδώ που τα λέμε!) και θα έπεφτε πάλι στο μαυροσκέπαστο κρεβάτι της, αγκαλιά με το Μορφέα.

Το κονταροχτύπημα της πόρτας στο διπλανό διαμέρισμα, δε θα της έδινε πολλά περιθώρια να ησυχάσει, οπότε και θα έπαιρνε το ρίσκο να σηκωθεί και να φτιάξει ένα γαμω-καφέ μπας και ανοίξει το γαμω-μάτι της αυτή τη γαμω-ώρα που κοντεύει 3! Και με μικρά, μεθυσμένα βήματα, θα πλησίαζε την καφετιέρα, βρισκόμενη μπροστά σε μια σημαντκή ανακάλυψη...

ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ ΜΕΣΑ! ΑΝΤΕ ΜΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ! ΠΑΛΙ ΞΕΜΕΙΝΑ ΑΠΟ ΚΑΦΕ;

Σε αυτή την περίπτωση, το μάτι θα έφτανε στα peek του, το βάδισμα θα θύμιζε τη Γκεστάπο σε στιγμές πανηγυρικού θριάμβου και οι κινήσεις της για να ντυθεί -πριν εκραγεί σαν καυλόσπυρο- θα ήταν τρεις, το πολύ τέσσερις: χέρια στα μανίκια, παντελόνι στη μέση, μπότες στα πόδια, βούρτσα στο μαλλί! Μέχρι να έφτάνε στην εξώπορτα, θα το έχει ετοιμάσει το σετάκι! Στο ασανσέρ μέχρι το ισόγειο (ακόμα να αλλάξετε αυτό το γαμωτράγουδο!) θα διόρθωνε τις τελευταίες λεπτομέρειες, πριν τη δει το φως του ήλιου (και τρομάζαν μέχρι και οι λεμονιές με τη στραβομουτσούνα της λόγω νεύρων!).

Λίγα λεπτά αργότερα θα έμπαινε το μίνι μάρκετ της γειτονιάς της, κοιτάζοντας τον άπλυτο γυφτοπωλητή με μισό μάτι, θα βούταγε ένα σακουλάκι με καφέ και στεκόμενη στο ταμείο σαν τσολιάς με σκολίωση θα έλεγε:
-Αυτά...
Κι όταν ο γυφτοσέιλσμαν θα έκανε το ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ να τη ρωτήσει
-θέλετε κάτι άλλο;
εκείνη πιθανότατα να απαντούσε
-Ναι...να κάνετε ένα μπανάκι, που βρωμάτε και ζέχνετε από το χιλιόμετρο!
και θα έφευγε κυρία με κατεύθυνση στο απέναντι περίπτερο για ανεφοδιασμό πίσσας και νικοτίνης.

Γυρνώντας στο σπίτι, η κατάληξη θα ήταν η κλασσική. Καφές, τσιγάρο, ανοίγουμε το pc και περιμένουμε να δούμε πόσα spam από Viagra μαζέψαμε και σήμερα! Όντας στην αναμονή, θα βούταγε το σταθερό και -έχοντας το να ακούγεται το "τουυυυτουυυυυυτ"- θα έψαχνε να βρει στα 34.769 memo της το τηλέφωνο του μαλάκα που είχε το θράσος να την ξυπνήσει στα άγρια χαράματα.

Ντριιιιιν... Ντριιιιιν... Ντριιιιιν...

G: Εμπρόις!
Μ: Άσε τις πίπες πρωινιάτικα και πες μου πού είσαι.
G: Εσύ πού πήρες τηλέφωνο;
Μ: Χμμμ...κάνουμε και ΧΟΥΜΟΡ έ; Λέγε ρε απόβρασμα τι σκατά με θες, έχω να βάλω και πλυντήριο!
G: Λοιπόν, είμαι στο σπίτι και χαζεύω τα blogs. Κι έπεσα πάνω στο δικό μας και το χάζευα.
Μ: Τέτοιο χαμένο που είσαι, δεν περίμενα και κάτι διαφορετικό! Και τι θες τώρα; Αποζημείωση;
G: Όχι μωρή, σκάσε! Έχω έμπνευση και είπα μήπως έγραφα τίποτα, αλλά ήθελα να σε ρωτήσω πρώτα. Δεν κάνω κάτι αν δεν συμφωνήσουμε.
M: Καταρχάς, ευχαριστώ που με ρωτάς. Κατά δεύτερον, τι σκατά θες να γράψεις και έπρεπε να με σηκώσεις από τη μαύρη νύχτα;
G: Θα δεις. Θα στο στείλω στο mail πρώτα, να μου πεις αν το εγκρίνεις.
Μ: Ρε κάνε ό,τι θες. Πάω να πλύνω κανένα ρούχο, που είμαι σαν μετανάστης με τόσα ρούχα εδώ μέσα. Στείλε μου κι αν το εγκρίνω θα γλυτώσεις τον ευνουχισμό -για σήμερα τουλάχιστον!
G: Οκ, thanx.
Μ: Τα σκατά μου να φας. Άντε γεια!

ΤΣΙΚ!

*****************************

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Μην ξεχάσεις να δώσεις αναφορά! Ναι, σε εσένα μιλάω, που μπήκες εδώ μέσα -πάλι- για να δεις τι γίνεται. Τίποτα δε γίνεται φίλε/φίλη μου που να σε ενδιαφέρει.

Για τους υπόλοιπους: ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

Epilogue : A New World Order

2010-01-27T19:53:00.005+02:00

Σημαντικοί ρόλοι που πρέπει να αποκαταστήσω δυστυχώς σε τούτο εδώ το μέρος ως επίλογο, εντυπωσιασμένη με τον τρόπο που ξεδιπλώθηκε όλος ο χάρτης, μπροστά στα μάτια μου που τελικά άνοιξαν, αποκτώντας ακόμα και τώρα, γνώση και επίγνωση, έχοντας συλλάβει την πραγματική έννοια των πεπραγμένων, των κινήσεων, των ήχων, του πάθους, των λέξεων, των αρωμάτων και της σημασίας :

- Κάποτε λέγαμε πως θα έχουμε πάντα την Ισπανία. Μερικά πράγματα δεν σβήνουν από το χάρτη της προσωπικής μας ιστορίας ότι και να γίνει. Καλά υπόλοιπα ταξίδια.

- Τα παραναλώματα δεν μπορούν παρά να αφήσουν μόνο αποκαϊδια, αλλά όσο καίνε είναι μεγαλόπρεπα και θεαματικά, σαν επικές μονομαχίες. Μου χάρισες πριν πολύ καιρό, όπλο τρανό για να με μάθεις να μονομαχώ κι εγώ, πάνω στον ενθουσιασμό μου, κέρδισα τη μονομαχία γιατί νόμισα ότι οι κανόνες ήταν μέχρι να τρέξει το πρώτο αίμα. Τώρα καρφώνω τη σπάθα μου στο έδαφος μπροστά σου και υποκλίνομαι στον αντίπαλο, γιατί έτσι πρέπει να τελειώνουν τέτοιες περήφανες μονομαχίες. Σαν την τελευταία κίνηση ανδρείας που μου έμαθες στο σκάκι.

Για την αποκατάσταση της τάξης και μόνο…

Dr. Beli & Mistress Hyde

2009-12-25T13:58:00.005+02:00

Μετά από έντονες διαμαρτυρίες, πορείες στην πλατεία Συντάγματος, έξω από τη Βουλή, πλακάτ και άλλα τέτοια ωραία και για όσους στεναχωρέθηκαν που φεύγουμε :

Δυστυχώς το κατάστημα θα έχει πορτιέρη (ένας μπρατσαράς, γομάρι σκέτο, δύο μέτρα). Ως εκ τούτου, δεν θα αφήνει να περνάνε στα ενδότερα, πρώην γκόμενες/γκόμενοι/συνεργάτες/αφεντικά και δούλοι, εθνικιστές, εκκλησιαστικοί, κληρικοί, παπάδες, μοναχοί, δολοπλόκοι, κατακάθια της κοινωνίας, ρουφιάνοι, εξτρεμιστικά μέλη της οργάνωσης "Γίνε κι εσύ Κάφρος, ΜΠΟΡΕΙΣ" και άλλα τέτοια ωραία... Αν ανήκετε σε μια από τις παραπάνω κατηγορίες, μην μπείτε στον κόπο να μας ζητήσετε άδειες, δεν θα σας τις δώσουμε που να χτυπάτε τον κώλο σας κάτω μέχρι να ματώσει, αν και μερικές φωτογραφίες από αυτό το συμβάν θα μας άρεσαν πολύ.

Θέλετε και ευχές τώρα;

Στ'αρχίδια μας!

Μετακομιζουμε

2009-12-14T18:25:00.003+02:00

MpinelikoMistress είμαι, ό,τι θέλω κάνω! Βάζω φωτιά και σας καίω!
Πας καλά μωρή ηλίθια;
Ιιιιιιι, μαλάκα!
Ντριιιιν! Ορίστε μας!
Ε σκάσε πια! Σαν τη χήρα στο κρεβάτι κάνεις!
Λύσσαξες να ετοιμάσουμε (το OST) κι έχουμε μείνει ένα μήνα τώρα να κλαίμε τον πεθαμένο!
Ιχου! Τι είπες;
Καις φλάντζες μωρή; Γενέθλια είχα, δεν εξελέγην Πάπας!
Ω γιες μι γουόντερφουλ μάνταμ!
Μωρή θα ξεκουνήσεις επιτέλους ή θα σε πλακώσω στις σφαλιάρες;
Ασε τα παρακάλια και κοίτα τι θα κάνεις με το Soundtrack που κοπροσκυλιάζεις όλη μέρα εκεί που είσαι!
Τι θες πια από τη ζωή μου ελεεινό ανθρωποειδές;
Αντε τελείωνε!

Μαλάκω είσαι; (Εντελώς!)
Πότε θα κάνουμε sex; (Πότε θα σου σπάσω το κεφάλι;)
Ιστορική Ατάκα! Να τη χαράξουμε σε πλακέτα να την έχουμε... (Ναι, μην ξεχάσεις...)
Να σκάσεις πια! (Πρώτα θα σκάσω εσένα και μετά.)
Ελα τελείωνε όμως! (Πολύ ανυπόμονος είσαι!)
Λατρεία; (...) ΕΛΑ ΟΜΩΣ ΚΟΥΦΑΛΟΓΟ, ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ! (Σε γράφω...)
Ιουιουιουιουιου! (Το ασθενοφόρο κάνεις;)
Καλάμια και παλούκια! (Στο κωλαράκι σου!)
Ω ναι! (Ω όχι! Πάλι σουβλάκια θέλει...)
Μα πάμε καλά εδώ μέσα ή να βάλω τις φωνές; (Βάλε τις φωνές καλύτερα.)
Αει στο διάλο όμως με τις μαλακίες μη γαμήσω! (Χώσε και σώσε!)
Τρελή είσαι; (Από μικρό κι από τρελό...)
Αει σιχτίρ! (Αυτό λέω κι εγώ!)

Γι αυτό ακριβώς το λόγο το blog ονομάστηκε έτσι!
Σε αυτό το σημείο, βάζουμε χαρτί υγείας και κλείνουμε την κλειδαρότρυπα.
Περάσαμε καλά, γράψαμε για αυτά που πιστεύουμε, ακούμε και διαβάζουμε, για όσα πάθαμε, για όσα μάθαμε και γελάσαμε και τώρα σας χαιρετούμε ηρωικά.
- Μωρή βλαμμένη, τι έβαλες πάλι και ακούμε;
- Ιδέα δεν έχω αυτή τη φορά!
- Άντε προχώρα να φύγουμε επιτέλους!
- Τις βαλίτσες τις πήρες;
- Ναι. Σβήσε το φως ρε ζώον!

Jan K. Barkved - Elusive (Locked Doors, Drinks and Funerals...)

2009-12-12T19:17:00.016+02:00

Πω ρε μαλάκα μου! Για ένα σκασμό κηδείες έγραψα, και παραλίγο να ξεχάσω μια, ενός τύπου που άξιζε πολύ τον κόπο και δεν γίνεται να τον αφήσω στην απέξω.

Την πρώτη φορά που τον είδα, ήταν στην Ισπανία πριν 4-5 χρόνια περίπου. Ήταν αργά και ψάχναμε απεγνωσμένα να βρούμε ένα club μέσα στη Μαδρίτη στο οποίο είχα δώσει ραντεβού με τον Μark. Στη Μαδρίτη είχαμε ξεσηκωθεί να πάμε, επειδή θα έπαιζαν οι Mission live με τον Mark στις κιθάρες. Support έπαιζαν οι Elusive. Μετά το live λοιπόν, ψάχνουμε χαμένοι εντελώς μέσα στη Μαδρίτη να βρούμε το club, εγώ από τα νεύρα μου που δεν το βρίσκουμε δεν βλέπω μπροστά μου κυριολεκτικά και πάω και τρακάρω πάνω σε ένα τηλεγραφόξυλο δύο μέτρων μέσα στη μέση του δρόμου, το οποίο εκείνη την ώρα σταματούσε ένα ταξί. Πρώτη φορά στο εξωτερικό, να έχω τραβήξει άλλα δύο άτομα μαζί μου με το στανιό, αργά το βράδυ και να κουτουλάω πάνω στον ψηλοτάβανο Νορβηγό με την καπελαδούρα και την καπαρντίνα... Τα πιάσαμε τα λεφτά μας!
"Θα μας φάνε ζωντανούς μαλάκα μου εδώ που ήρθαμε κι όχι τίποτα άλλο, αλλά θα πάρω και στο λαιμό μου τον άμαχο πληθυσμό που με ακολούθησε σε αυτό το ταξίδι!" σκέφτηκα. Ο Ψηλοτάβανος με συγκράτησε για να μην σαβουριαστώ στο πεζοδρόμιο και με κοίταξε με τα ψυχρά γαλανά μάτια του αυστηρά.
"Μαμά μου!" είπα από μέσα μου και την κάναμε όλοι στα γρήγορα.

Είναι παγκοσμίως γνωστό ότι εκτός από πολλά άλλα, είμαι ΚΑΙ στραβή, θεόστραβη! Διότι τον άνθρωπο τον είχα δει πριν μια ώρα να παίζει live και δεν τον αναγνώρισα να πάει τουλάχιστον η καρδιά μου στη θέση της.
Με τα πολλά βρίσκουμε το club αλλά το τι έγινε εκεί είναι μια άλλη ιστορία. Ο Ψηλοτάβανος ήταν εκεί πάντως, το ίδιο επιβλητικός και τρομακτικός.

Μετά από καιρό, γνωριστήκαμε και ηλεκτρονικά με τον Jan. Θα ερχόταν για live εμφάνιση στην Αθήνα και ήθελε να του κάνω μια εξυπηρέτηση σχετική με το συγκρότημα. Δέχτηκα μετά χαράς γιατί και τη μουσική τους γούσταρα, αλλά και δεν είχα ξεχάσει και τον τύπο που με κράτησε να μην σαβουριαστώ στα Ισπανικά πεζοδρόμια... H συναυλία τους εδώ ήταν γαμάτη και είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε λίγο περισσότερο προσωπικά. Με ευχαρίστησε θερμά για τη βοήθεια που για μένα πραγματικά δεν ήταν τίποτα σπουδαίο.

Η επόμενη συνάντηση -δεν θυμάμαι πόσος καιρός είχε περάσει γιατί η μνήμη μου αρχίζει και φθίνει από τα πολλά format που αναγκάζομαι να κάνω- ήταν στο Wave Gotik Treffen στη Γερμανία. Ο Ψηλοτάβανος χάρηκε που με είδε, αρχίσαμε τις αγκαλιές, τις φωτογραφίες και τα ρέστα. Και τα τρία ντερέκια ήταν γαμώ τα παιδιά. Μου είπαν πως αν χρειαζόμουν κάτι, επειδή ήμουν σε ξένη χώρα, να τους το πω. (Ναι λες κι αυτοί δεν ήταν...) Είχαν βγάλει νέο cd. Δεν το είχα αγοράσει ακόμα γιατί είχα επενδύσει και την τελευταία μου δεκάρα στο ταξίδι στη Γερμανία. Οι τρέλες πληρώνονται ακριβά και επειδή αυτό το ταξίδι ήταν έμπνευση της στιγμής, είχα ξεφραγκιαστεί κανονικά και με το νόμο. Μέσα στο νέο cd όμως, με είχαν συμπεριλάβει στις ευχαριστίες. Συγκινήθηκα. Ο Ψηλοτάβανος ήταν πολύ εντάξει παιδί. Όταν μιλούσαμε on-line με πείραζε με τρυφερό τρόπο, αφού είχε θυμηθεί το τρακάρισμα στην Ισπανία. "Luc you are so small" έλεγε συνέχεια. "If I hug you I may break you." Γελούσα γιατί δεν τον φοβόμουν τον Ψηλοτάβανο. Ήταν λεβεντόπαιδο. H ΓΑΜΗΜΕΝΗ ειρωνία είναι πως αυτός ο δίσκος τους, που ήταν και ο τελευταίος τους, είχε τίτλο "Locked Doors, Drinks and Funerals..." Τα ξαναπιάσαμε τα λεφτά μας!

Τους περιμέναμε για live πάλι στην Αθήνα το οποίο ακυρώθηκε. Μετά μάθαμε πως ο Jan έφυγε ξαφνικά για το μεγάλο ταξίδι. O Μark μου είπε πως ήταν καθαρός από ντράγκια και τον πιστεύω. Έφυγε μόνος σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Χωρίς μουσική. Χωρίς παρέα. Άλλη μια απώλεια τη χρονιά που πέρασε.

Ride Jan, Ride!

(...)
Ρε μαλάκα, λες να τους θάψω όλους τελικά;

Pics by: Αλέξανδρος

P.S. Άμα λάχει καμία άλλη αξιόλογη κηδεία, θα τα ξαναπούμε

ΣΟΥΡ(Γ)ΕΑΛ

2009-12-06T11:25:00.012+02:00

Και να θέλω να ξεφύγω από την νταρκιά, δεν γίνεται ρε παιδί μου, πως να το κάνουμε...

Δεκέμβριος...

Όλοι ετοιμάζουν γιρλάντες, φωτάκια και άλλα τέτοια πολύχρωμα. Εγώ πάλι, πάω συνέχεια σε κηδείες. Εξ'ορισμού δηλαδή εμένα η ζωή μου είναι ταγμένη στην μαυρίλα. Μπορεί βέβαια να έχει να κάνει και με το γεγονός ότι γεννήθηκα ανάποδα. Δεν ξέρω...Τόση κηδεία πια αυτές τις μέρες, ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα.

Χαμένη μπίσνα 3,5 εκ. ευρώ στη δουλειά μου, από δικό μου λάθος. Τα συναδελφάκια μου να τρέχουν πανικόβλητα να σώσουν το τομάρι μου. Πλακώσανε όλοι, σαν τους τρεις σωματοφύλακες ένα πράμα, να με σώσουν με συγκινητική αυτοθυσία. Εγώ τους κοιτούσα απαθής και απλά πήγα στην επαγγελματική μου κηδεία. Σαν παρατηρητής, -όπως μου αρέσει να κάνω πάντα- παρακολούθησα έναν εξ'αυτών, με τον οποίο έχουμε βιαιοπραγήσει αμφότεροι στο παρελθόν, να σκάει μύτη στο γραφείο του αφεντικού με τσαμπουκά που δεν ξέρω πότε τον απέκτησε γιατί ήταν ήσυχο παιδί και να δηλώνει πως άμα ξηλωθώ, θα φύγουν όλοι από το τμήμα. Με εξέπληξε πολύ ευχάριστα. Και ξαναπλακωθήκαμε -τρυφερά αυτή τη φορά- γιατί του είπα πως θα καθαρίσω εγώ για την πάρτη μου.

Ο πατέρας του Ψηλού στο γραφείο τελικά έφυγε. Ήταν μήνες άρρωστος. Είδαμε με τον Ψηλό τόσους μήνες το ίδιο έργο, (σαν να είχε πατήσει κάποιος το play και έβλεπα το ίδιο dvd ξανά), με διαφορετικούς όμως ηθοποιούς και το ίδιο end. Κηδεία, όπου τον έβλεπα να καταρρέει δύο μέτρα άντρας και να με ψάχνει με το βλέμμα να με βρει στο πλήθος, επειδή λέει εγώ ξέρω πως είναι... Μιλάμε στο τηλέφωνο και μου λέει πως του δίνουν χάπια αυτές τις μέρες. Εγώ θυμάμαι δεν πήρα χάπια όταν μου δώσανε τότε. Θέλω να καταλαβαίνω τι γίνεται και να κάνω ασκήσεις -πάλι- στον εαυτό μου να δω πόσο μπορεί να ζοριστεί. Που είναι τα όριά του...

Σε μερικές μέρες, πρέπει λέει να βγάλω τα μαύρα. Πρώτα θα πάμε λέει στο τελευταίο μεγάλο μνημόσυνο, σαν κηδεία θα είναι στην ουσία, γιατί κλείνει λέει ένας χρόνος που ο πατέρας μου έφυγε για το ταξίδι του. Πλάκα μου κάνεις έτσι; Να βγάλω τα μαύρα και να βάλω τι; Γελάω όταν μου λένε ότι θα "βγάλω" τα μαύρα γιατί αν ρωτούσε κανένας τον πατέρα μου, θα του έλεγε πως γουστάρει να με βλέπει να φοράω λευκά και το είχε καημό που φορούσα πάντα μαύρα. Τάβλι δεν έχω ξαναπαίξει πάντως και ούτε πρόκειται. Δεν γουστάρω.

Σκέφτομαι πως μου διαφεύγουν μερικές φορές τα αυτονόητα. Μάλλον τις περισσότερες. Όσες ώρες παρατήρησης κι αν έχω ξοδέψει, τα προφανή δεν μπορώ να τα δω μάλλον ακόμα και όταν είναι μπροστά στα μούτρα μου. Το πάθος όταν είναι γνήσιο δεν έχει ημίμετρα και δεν περιορίζεται από σκεπτικιστική μετριοπάθεια. Είναι σαρωτικό σαν φλογοβόλο, σαν κοφτερή σπάθα. Είναι σαν άγριο δάγκωμα που ξεσκίζει ιστούς, ματώνει και αφήνει σημάδι. Έχει μεγαλείο, αυτοκαταστροφή, απληστία και σου αφήνει μόνιμα την αίσθηση του ατελεύτητου. Άμα δεν είναι έτσι, δεν είναι τίποτα. Μπορεί όμως να κάνω και λάθος. Μπορεί απλά να βλέπω τα πράγματα ανάποδα. Εξ'ορισμού. Οι κηδείες τώρα εμένα με κάνουν να τα σκέφτομαι αυτά, οπότε... Είμαι εξ'ορισμού τελικά. Πάντα ήμουν και πάντα θα είμαι.

Συμπερασματικά, τηλεφώνησα στον Λούκα :

- Θες κι άλλο;

- Ναι, είναι ώρα. Κλείσε μου μια ημερομηνία για τα μέσα του μήνα.

- Καλώς. Φέρε cd μαζί σου γιατί δεν αντέχω την γκρίνια σου για τη μουσική.

Την πρώτη φορά θυμάμαι, ο Λούκα ήταν διστακτικός.

- Έχεις λεπτό δέρμα. Όταν κουραστείς, πες μου να σταματήσω.

Γέλασα κι εκείνος φόρεσε τα μαύρα αποστειρωμένα γάντια. Τώρα ξέρει πως περιμένω με αδημονία το ραντεβού. Ο πόνος από τις βελόνες, όταν τρυπιέσαι είναι εθιστικός και απερίγραπτα ευχάριστος. Ακομα και όταν τελειώνει, εγώ θέλω κι άλλο.

Ο Β. μου έφερε αυτές τις μέρες ένα όμορφο σημειωματάριο από την Ιταλία. Είναι από αυτά που δεν μπορείς παρά να γράψεις με πένα και καλλιγραφικά γράμματα μέσα, με χρυσόδετο εξώφυλλο και κιτρινισμένο χαρτί. Και μου είπε πως είμαι σαν την Ζαν Ντ'Αρκ. Του είπα πως δεν ακούω φωνές μέσα στο κεφάλι μου, σαν αυτή την παλαβή. Εγώ ακούω μέσα στο κεφάλι μου συνεχώς μουσική και μου είπε πως είναι το ίδιο. Μου εξήγησε, πως στο τέλος, κανένας δεν έλαβε υπόψη του, πόσο γενναία ήταν η μανταμίτσα όταν κράδαινε το σπαθί της πάνω στο άλογό της με τη σιδερόπλεκτη πανοπλία της πετσοκόβοντας Άγγλους και την κάψανε. Γέλασα, γιατί μου τα είπε με ωραίο τρόπο. Και του είπα πως παρ'αυτά, “τα όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται”.

Μου έχει λείψει ο ήχος από το ξύσιμο της πένας καθώς γράφεις στο χαρτί και λέω να χρησιμοποιήσω το σημειωματάριο. Ο ήχος από τα πλήκτρα, όταν γράφεις, δεν προσφέρει καμία γοτθική αίσθηση.

(...)

Πολύ σουρ(γ)εάλ μου φαίνεται ο Δεκέμβρης...

Θα σας δω, εν καιρώ.

My Scotland (Back)Yard

2009-11-26T20:27:00.011+02:00

Σας παρουσιάζω την πίσω αυλή του κάστρου μου, στη Σκωτία.

Από αυτό το σημείο μπορείτε να παρατηρήσετε όλο το φτωχικό μου και να μείνετε με το στόμα ανοιχτό, όταν θα σας πω ότι μου παίρνει περίπου 4 ώρες για να το σφουγγαρίσω! Όταν πρόκειται να κάνω γενικό, φωνάζω και τον Gi Gaga για να μαζέψει τα φύλλα από τον κήπο. Συνήθως όμως μαζεύει ένα σωρό και μετά βουτάει το σκηνοθετικό καρεκλάκι του και κάθεται μπροστά στο συντριβάνι σερφάροντας στο διαδίκτυο (για ευνόητους λόγους σε αυτή τη φωτό ζητήσαμε ευγενικά την απομάκρυνσή του...δεν κολλάει αγελάδα με συντριβάνι...πιάνει χώρο!).

Το εξοχικό μου, βλέπετε, είναι λατρεμένος προορισμός των φίλων μου, όπως και δικός μου. Όταν πλήττουμε στην Αθήνα, μας τη βαράει και φεύγουμε από Παρασκευή βράδυ, ώστε το Σάββατο το πρωί να πιούμε το τσάι μας στη μπροστινή βεράντα (στην οποία αυτή τη στιγμή κατασκευάζεται η θερμαινόμενη πισίνα μου), πριν το πάρουμε απόφαση κι αρχίσουμε τη φασίνα! Μετά πλακώνουμε τη μπιρίμπα μέχρι το μεσημέρι που θα φάμε το κατιτίς μας. Για μεσημεριανό ύπνο ούτε λόγος! Αρχίζουμε τις βόλτες στα μαγαζάκια του Εδιμβούργου και μετά, όταν πέσει λίγο ο ήλιος, αράζουμε στο Stonehedge με μπύρες, μπριζολίδια και λίγη σκωτσέζικη μουσική. Το βράδυ επιστρέφουμε στο σπίτι για ταινία.

Την Κυριακή το πρόγραμμα έχει πρωινό κολύμπι στο Λοχ Νες...είναι η μόνη ώρα όπου δεν κινδυνεύουμε να βρεθούμε να κολυμπάμε παρέα με τη Νέσι!...Είναι και στις μαύρες της τις Κυριακές, δεν τις χωνεύει καθόλου! Καμιά φορά, Ο Gi Gaga, αφού έχει προμηθευτεί 45 μέτρα λάστιχο -από αυτό που έχουν οι πυροσβέστες!- ντύνει ένα κλαδί με δαύτο, βουτάει στη λίμνη και τρομάζει τους περαστικούς! Αφού την έχουν κοπανήσει όλοι και βγαίνει έξω, ξεκολλάμε τις βδέλλες από τα πόδια του και βγάζουμε τα βατράχια από το μαγιό του! Το μεσημεριανό φαγοπότι της Κυριακής είναι από τα πιο αγαπημένα. Συνήθως βαρυγκομαχάμε γιατί θα πρέπει να επιστρέψουμε στην Αθήνα, αλλά πάντα κάτι κανονίζουμε για το επόμενο Σαββατοκύριακο.

Τα Χριστούγεννα σκεφτόμαστε να πάμε...έχω να κλαδέψω τα δέντρα που έχω στην αυλή και να δοκιμάσω την πισίνα. Ευκαιρία να γνωρίσω και τον poolboy, αν και έχω την υποψία πως ο Gi Gaga τηλεφώνισε προχτές στην υπηρεσία καθαρισμού για να ζητήσει την αντικατάσταση του 35χρονου Ewan με το 74χρονο ραμολιμέντο που ακούει στο όνομα Nevin κάνοντας έτσι τα νεύρα μου πριονοκορδέλα! Αλλά θα τον κανονίσω. Έχω φροντίσει να αλλάξω τα εισητήριά του και να ταξιδέψει με αερόστατο...από τη Ρωσία!.......

Ντριιιιιν....

Μ: (με νυσταγμένη φωνή) Ναι;;;;

G: Tι "ναι" μωρή; Έχεις δει τι ώρα είναι, που κοιμάσαι ακόμα σαν το βόδι;

Μ: Χέσε με πια! Έβλεπα κι ωραίο όνειρο...

G: Δε με ενδιαφέρει τι έβλεπες! Ξύπνα! Θα έρθουν οι άλλοι και εσύ ακόμα θα είσαι σε λήθαργο!

Μ: Καλά..σηκώνομαι...Θα τα πούμε μετά...

G: Να μου τηλεφωνήσεις μόλις πλακώσει το σύστριγκλο εκεί για να τα πούμε, ΜΗ ΤΟ ΞΕΧΑΣΕΙΣ!

Μ: Καλά ντε! Έλα σ' αφήνω, πρέπει να πάω στο μπάνιο.

G: Δεν έχει απευθείας ανταπόκριση σήμερα;

M: ΓΙΑ ΝΤΟΥΖΑΚΙ ΘΑ ΜΠΩ...ΗΛΙΘΙΕ!

Τσικ!

*************

UPDATE Κατεβάστε το mini soundtrack!!!

ΝΕΚΡΗ ΣΑΙΖΟΝ

2009-11-22T11:08:00.004+02:00

Καλώς ορίσατε στο σκληρό και αξέχαστο πρώτο μυθιστόρημα του Τζάκ Κέτσαμ, τη Νεκρή Σαιζόν. Το βιβλίο, το οποίο εκδόθηκε πρώτη φορά το 1981, αποτέλεσε σημείο καμπής για τη σύγχρονη λογοτεχνία τρόμου, κι έγινε αμέσως κλασσικό έργο που εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να επηρεάζει τόσο τη γραφή, όσο και την ανάγνωση του συγκεκριμένου είδους.

Είχαν κυνηγήσει κάθε είδους ζώο,
μα δεν υπήρχε κρέας σαν του ανθρώπου...

Στη φουλ σαιζόν γεμίζει ο τόπος τουρίστες. Στη νεκρή σαιζόν μένουν μόνο οι ντόπιοι - και κάποιοι επισκέπτες, όπως η Κάρλα, που έχει έρθει στη μικρή παραθαλάσσια πόλη του Μέιν για να συνδυάσει δουλειά και αναψυχή... αφού πρώτα συγυρίσει το σπίτι για να υποδεχτεί τους φίλους της από τη Νέα Υόρκη. Όμως στο γύρω δάσος καραδοκεί μια αλλόκοτη οικογένεια, που παρακολουθεί περιμένοντας να κορέσει την αφύσικη πείνα της.

Μέσα σε ελάχιστες ώρες οι άνθρωποι της πόλης, θα μάθουν πόσο λίγο απέχει ο πολιτισμός από την απόλυτη αγριότητα.

"Ο Ketchum έχει γίνει κάτι σαν ήρωας για εμάς που γράφουμε ιστορίες τρόμου και αγωνίας. Με πολύ απλά λόγια, είναι ένας από τους καλύτερους στο χώρο".
Stephen King

Η αλογόκριτη έκδοση κυκλοφορεί από τη Jemma Press

Heroes

2009-11-18T18:39:00.006+02:00

Λοιπόν η Λ. είναι μια κοπέλα που γνώρισα πριν αρκετά χρόνια. Τα χρόνια πριν το decadence τα λέω εγώ, αλλά δεν ξέρω ένας τρίτος πως θα μπορούσε να τα χαρακτηρίσει. Μπορεί ας πούμε να τα έλεγε «τα χρόνια πριν την πυρηνική καταστροφή». Όπως και να έχει, η Λ. ήταν πολύ συμπαθητική, γνήσια καλόκαρδη και κάναμε αρκετή παρέα. Είχαμε περάσει πάρα πολλά βράδια σε ένα καμένο μπαρ, με τις φλύκταινες στο δέρμα μου να μεγαλώνουν καθώς ακούγαμε System Of A Dawn και την τεκίλα να ρέει άφθονη μέσα σε κανάτες. Η Λ. γούσταρε πολύ την τεκίλα. Εγώ πάλι της έλεγα πως δεν την αντέχω. Εκείνη, γεμάτη ζωντάνια, χιούμορ και χαρά, μου πάσαρε ασταμάτητα σφηνάκια για να με εκπαιδεύσει. Ήθελε να με κάνει σαν τον Bukowski υποθέτω και επειδή το έβρισκα γοητευτικό να το φαντάζομαι σε γυναικεία έκδοση, τα έπινα. Είχε μακριά ξανθά μαλλιά που δεν χρειάζονταν ποτέ κομμωτήριο. Και μια προσωπικότητα, τόσο χαρωπή και καλόκαρδη που δεν χρειαζόταν κανένα διαπιστευτήριο για να την εμπιστευτείς.

Χαθήκαμε, χωρίς να υπάρχει κανένας ιδιαίτερος λόγος. Έτσι απλά, ακολουθήσαμε άλλα μονοπάτια, αν και τώρα που το σκέφτομαι, ίσως θα έπρεπε να καταπολεμήσω την απέχθειά μου για τους System Of A Dawn και τα συμπυκνωμένα ζάχαρα γαλάζιας αγαύης της τεκίλας. Αν μη τι άλλο, είχαν μια αυθεντικότητα. Τον Bukowski δεν τον απεχθανόμουν έτσι κι αλλιώς. Τη συνάντησα ξανά σε μια συναυλία, ενώ καθόμουν σε ένα πεζουλάκι με τον Παναγιώτη και χαζεύαμε τα τατουάζ μας. Χάρηκα πολύ που την είδα. Δεν κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Τα μακριά κατάξανθα μαλλιά, είχαν αντικατασταθεί από ένα καστανό, άχαρο καρρέ, αλλά εγώ σκέφτηκα πως επρόκειτο για μια άτυχη μέρα στο κομμωτήριο. Έκανα λάθος.
Καθώς με κρατούσε στην αγκαλιά της, μετά από τόσο καιρό μου ψιθύρισε στο αυτί : «Θα το παλέψω Στελλίτσα μου και θα το νικήσω!».
Είναι μερικές φορές, που το σώμα μας πετρώνει. Δεν έχω καταλάβει πως γίνεται αυτό. Είναι λες και όλοι οι μυς σου έχουν κάνει σύσκεψη και έχουν αποφασίσει να κάνουν απεργία. Έτσι πέτρωσε και το δικό μου σώμα μέσα στην αγκαλιά της. Την έπιασα από τα μπράτσα για να δω καλύτερα μέσα στα μάτια της. Στα δικά μου μάτια, υποθέτω πως διάβαζε τον απόλυτο τρόμο.
«Όχι!» της είπα κατηγορηματικά. Ήθελα να χτυπήσω το πόδι μου με δύναμη στο χώμα και να ξαναφωνάξω «ΟΧΙ!» πολλές φορές. Λες κι αν θα το έλεγα πολύ δυνατά και συνεχώς, θα άλλαζε κάτι.
Τα μάτια της είχαν γίνει σαν δύο μικρές λαμπερές λίμνες και το χαμόγελο που με κόπο είχε στήσει στα χείλια της μου έλεγαν πως ναι. Ήταν άρρωστη. Πολύ άρρωστη. Υπάρχει ένας εφιάλτης που έχει όνομα και λέγεται καρκίνος.
«Θα γίνω καλά» μου είπε. Πώς να την πιστέψω; Πώς να της πω για όλα αυτά που είδα και έζησα; Ο κεντημένος γελωτοποιός στην πλάτη μου, άρχισε να κουνάει τα κουδουνάκια του.
«Όχι απλώς θα γίνεις καλά, αλλά θα του γαμήσεις τα πρέκια!» της είπα με ύφος που δεν σήκωνε αντίρρηση.
«Ναι, έτσι θα κάνω» συνέχισε να χαμογελάει με κόπο αλλά γενναία.

Στους μήνες που ακολούθησαν, όσες φορές την πήρα τηλέφωνο, δεν την άκουσα ποτέ να γκρινιάζει. Δεν την άκουσα ποτέ λυπημένη. Δεν άκουσα ποτέ, να έχει χάσει το θάρρος της ακόμα και τις χειρότερες μέρες. Εγώ κάθε φορά που έπαιρνα, ήμουν παγωμένη από τον πανικό. Φοβόμουν πως θα έρθει μια μέρα που θα την πάρω τηλέφωνο και δεν θα το σηκώσει. Το μεγαλείο της δεν μπορεί να εκφραστεί επαρκώς με λέξεις και δεν θα το επιχειρήσω.

Βρίσκομαι σε συναυλία ξανά που έχει τελειώσει, και ετοιμάζομαι να φύγω. Ξαφνικά χάνομαι μέσα σε μια αγκαλιά. Γυρίζω ξαφνιασμένη και βλέπω τη Λ. Το κοντό, δανεικό καρρέ έχει εξαφανιστεί. Κοντά, πολύ κοντά μαλλιά ξανθά. Χαμόγελο. Γνήσιο. Θριάμβου.
«Σε έβλεπα όλη την ώρα μπροστά να τραγουδάς και χαιρόμουν τόσο πολύ και ήθελα να έρθω να σου πω πως ΤΟΥ ΓΑΜΗΣΑ ΤΑ ΠΡΕΚΙΑ!» μου λέει και θέλω εκείνη τη στιγμή να αρχίσω να χορευώ μέσα στο πλήθος κλαίγοντας από χαρά. Νομίζω πως το έκανα, στ’αλήθεια δεν θυμάμαι…
Πιάνει τις άκρες από τα μαλλιά της αμήχανα.
«Μαλάκα, είσαι θεά!» την καθησυχάζω «Ίδια η Annie Lennox σου το ορκίζομαι!». Λέω την αλήθεια. Είναι πράγματι όμορφη σαν θεά. Και μέσα και έξω.
Βάζει τα γέλια.
«Ε εσύ, αυτό θα έλεγες» μου λέει και με αγκαλιάζει ξανά.
Νιώθω τόση περηφάνια για εκείνη και την λεβεντιά της που είναι σαν να έχω εξαϋλωθεί και έχω απλωθεί σε ολόκληρο το χώρο. Παίρνω σαν κλέφτης ένα κομμάτι από την κατάδική της νίκη και το κρατάω μέσα μου, σκεπτόμενη πως η Λ. κέρδισε για όλους εκείνους που αρρώστησαν και δεν τα κατάφεραν.

Μπράβο σου κούκλα μου, σ’ευχαριστώ!

Heroes

Pic by M. Herrmann

North & South ΕΤΣΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ!...

2009-11-16T18:14:00.002+02:00

Ντριιιιιν....

G: Παρακαλώ;

M: ΑΣΕ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕ ΤΟ SOUNDTRACK, ΠΑΛΙΟΗΛΙΘΙΕ, ΠΟΥ ΚΟΠΡΟΣΚΥΛΙΑΖΕΙΣ ΟΛΗ ΜΕΡΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ!

G: Σε εμένα μιλάτε δεσποινίς;

Μ: Μη μου κάνεις τον Κινέζο και στρώσου στη δουλειά! Ανεπρόκοπο πλάσμα!

G: (Με απόλυτη ψυχραιμία) Αν θέλετε να ξέρετε, αγαπητή, το soundtrack είναι έτοιμο, μάλιστα έχει γίνει upload για να το κατεβάσει ο κόσμος, έχουν μπει και στον player, το μόνο που μένει είναι να γράψετε κείμενο...ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ Ή ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΙ ΚΑΚΑ;

Μ: Αγάπη μου, φως μου, λατρεία μου! Σου έχω πει πόσο σ' αγαπάω;

ΤΣΙΚ!

Μ: Εμπρός;...Είσαι εκεί;....

**********

Ντριιιιιν...

G: Παρακαλώ;

Μ: (με νάζι) Τιιιι κάνειιιιις;

G: Τι θα γίνει ρε κοπελιά; Θα με αφήσεις να κάνω τη δουλειά μου;

Μ: Τι φτιάχνεις;

G: Κάνω format στο netbook γιατί τα βαρέθηκα τα ΧΡ.

Μ: Format ξέρεις να κάνεις...να ανεβάσεις το soundtrack στο blog δε το ξέρεις ε;

ΤΣΙΚ!

Μ: (μονολογώντας) Πάλι μου το έκλεισε στα μούτρα ο μαλάκας...

**********

Ντριιιιιν...

G: (χωρίς να μιλήσει)....

Μ: Ναι;...Εμπρός;...Καλέ είσαι εκεί;

G: (μετά από ώριμη σκέψη) Τι θες τώρα;

Μ: Γιατί δε μιλάς, ρε παλιορεμάλι;

G: Γιατί έχω δουλειά. Αν ήθελα να μιλήσω θα σου τηλεφωνούσα να τα λέγαμε.

Μ: Καλά...θα κλείσω...Ακόμα με το netbook ασχολείσαι;

G: Όχι...Κάνω κράτηση εισητηρίων...

Μ: Α ΝΑΙ; Τι καλά!!! Πού θα πας;

G: Εγώ πουθενά...εσύ ταξιδεύεις αύριο για Ντουμπάι! Γι άυτό τρέξε να προλάβεις το Ηondos να πάρεις εκείνη τη βαφή που έλεγες!

Μ: ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΠΑΛΙΟΜ-

ΤΣΙΚ!

Μ: Πφφφφφφφφφφ.......το κέρατό μου μέσα!

Das Parfum

2009-11-12T18:07:00.004+02:00

Εδώ και μια 20ετία, δεν έχω αλλάξει γνώμη. Το πιο αγαπημένο μου βιβλίο, που το διάβασα περίπου 17 χρονών, είναι Το Άρωμα του Πάτρικ Ζίσκιντ.
Έχω διαβάσει από τότε, πάρα πολλά βιβλία που τα έχω αγαπήσει πολύ, αλλά αυτό παραμένει η μεγαλύτερη αγάπη μου.

Τις τελευταίες μέρες το σκέφτομαι πολύ. Σκέφτομαι τον Ζαν Μπατίστ που προσπαθούσε να φτιάξει το πιο μεθυστικό άρωμα που αναδίδει η ανθρώπινη ύπαρξη, συλλέγοντας γλυκές μυρωδιές από τις πιο όμορφες, μοσχομυριστές υπάρξεις και στο τέλος, κατάφερε να φτιάξει ένα άρωμα τόσο αγγελικό που οι άνθρωποι γύρω του όταν το φορούσε, τον αγάπησαν τόσο πολύ, που θέλησαν να τον κρατήσουν μέσα τους και τον έφαγαν.

Και μετά αρχίζω και σκέφτομαι ανάποδα ή αντίστροφα, δεν ξέρω...

Θα μπορούσα να είμαι η θηλυκή έκδοση του Ζαν Μπατίστ. Αυτός θα ήταν το άσπρο κι εγώ το μαύρο. Και αντί για όμορφα αρώματα, εγώ θα μάζευα άσχημα. Γιατί όπως υπάρχουν ανθρώπινες υπάρξεις που ευωδιάζουν, υπάρχουν και ανθρώπινες υπάρξεις που βρωμάνε. Μυρίζουν τόσο μα τόσο άσχημα, που μερικές φορές δεν μπορείς να το αντέξεις. Θα μπορούσα να μάζευα τις μυρωδιές αυτές με τα σύνεργά μου -φαντάζομαι πως θα μοιάζουν με αυτή της σύψης, αλλά μπορεί να είναι και χειρότερες- και να τις κλείνω κι εγώ σε μικρά, σκαλιστά μπουκαλάκια όπως έκανε ο Ζαν Μπατίστ. Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν εάν έφτιαχνα ένα άρωμα από όλες αυτές τις ανόσιες μυρωδιές και το φορούσα. Δεν θα με έτρωγε κανένας. Κι αν με έτρωγε, όπως έφαγαν τον Ζαν Μπατίστ, σίγουρα θα με έφτυνε ή θα με ξερνούσε αηδιασμένος.

Δεν σκέφτηκα παρά μόνο πρόσφατα πως θα ήθελα να γίνω ένας θηλυκός Ζαν Μπατίστ και από τότε, φλέγομαι από τον πόθο να γίνω συλλέκτης όπως εκείνος, φορώντας μαύρη ρεντιγκότα και διαμαντοστόλιστες φιούμπες στα παπούτσια...

Peter Murphy 8/11/2009

2009-11-09T17:55:00.011+02:00

Κόκκινο κραγιόν ή μπορντώ; Κοιτάζομαι στον καθρέπτη και χαμογελάω ενώ σκέφτομαι πως δεν έχει καμία απολύτως σημασία.
Πεταλούδες χορεύουν στο στομάχι μου και καλωσορίζω το συναίσθημα. Μου αρέσει αυτή η αδημονία που νιώθω πριν από τις συναυλίες.

Το Gagarin ήταν σχεδόν άδειο όταν φτάσαμε. Είχαμε πάει από νωρίς. Είναι κάπως σαν τα ραντεβού που περιμένεις με τόση πολύ αγωνία, που πας ένα μισάωρο πιο νωρίς και στήνεσαι χωρίς να σε νοιάζει, γιατί πρέπει να είσαι εκεί όσο πιο γρήγορα μπορείς. Παίρνουμε ποτά και πάω να πιάσω τη θέση μου στη μπάρα. Κολλημένη στο κάγκελο κάτω από τις κιθάρες. Δεν γίνεται να είμαι πουθενά αλλού, παρά μόνο εκεί. Ο Αντώνης έχει πάθει κρίση λογιαδιάροιας. Την αντέχω για αρκετή ώρα, μέχρι που του λέω να σκάσει επιτέλους γιατί δεν μπορώ άλλο. Κάθομαι κάτω στη σχάρα και βγάζω το κινητό μου να στείλω μήνυμα στον Αντρέα. Πρέπει να πάρει κι εκείνος το κομμάτι του, μια που είναι μακριά. Είμαι απορροφημένη γράφοντας, όταν ο Αντώνης που έχει παραμείνει όρθιος δίπλα μου, μου σκάει μια γενναία, προμελετημένη και ξεγυρισμένη κλωτσιά. Σηκώνω το κεφάλι απορημένη. Λες να τα πήρε στο κρανίο, επειδή του είπα να σκάσει; Και τότε τον βλέπω. Στέκεται από πάνω μου κρατώντας ένα κουτάκι μπύρας στο χέρι και χαμογελάει. Έχω να τον δω σχεδόν 4 χρόνια από κοντά αλλά έχει παραμείνει ακριβώς ο ίδιος, για να μην πω και καλύτερος. Σηκώνομαι και ανοίγει την αγκαλιά του. Είμαστε τόσο χαρούμενοι που βλέπουμε ο ένας τον άλλο. Ο Mark ξέρει πολύ καλά, πόσο αγαπώ τις κιθάρες του. Αρχίζουμε να λέμε τα νέα μας. Σκέφτομαι πως πρέπει να προλάβω, να τα πούμε όλα, μέσα σε λίγα μόνο λεπτά γιατί πολύ πιθανά, θα φύγει ή θα αρχίσει να περιφέρεται από δω κι από κει. Κάνω λάθος. Καθόμαστε δίπλα-δίπλα και βλέπουμε μαζί το support (αλήθεια πότε βγήκε η κοπελιά στη σκηνή;) με ένα συναίσθημα οικειότητας, που εγώ τουλάχιστον το νιώθω με πολύ λίγους ανθρώπους. Σχολιάζουμε, μου γκρινιάζει, με ενημερώνει για τη ζωή του. Η ώρα που πέρασε μέχρι να τελειώσει η Lettie μου φαίνεται πολύ, μα πολύ λίγη. Ήξερα πως θα τον έβλεπα στη σκηνή μα δεν περίμενα ότι θα κατάφερνε να βρει λίγο χρόνο για να τον περάσουμε μαζί. Όταν έρχεται η ώρα να ανέβει τελικά στη σκηνή για να παίξει, αγκαλιαζόμαστε. Του λέω στο αυτί του να προσέχει και να μην σταματήσει ποτέ μα ποτέ να παίζει. Μου χαμογελάει και μου λέει πως θα προσπαθήσει. Δεν θέλουμε να τελειώσει αυτή η αγκαλιά αλλά πρέπει.

Η σκηνή, είναι φωτισμένη με μπλε και πορφυρά χρώματα και καθώς βλέπω τον Peter να εμφανίζεται, η καρδιά μου γεμίζει με συγκίνηση. Είναι τόσο αλαζονικά μεγαλειώδης! Σε αυτή του την εμφάνιση έχει προφανώς αποφασίσει να διαγράψει παντελώς τους θεατρινισμούς. Βγαίνει μαυροφορεμένος, σοβαρός και επιβλητικός. Είναι μια persona που σε μαγνητίζει χωρίς να καταβάλει ιδιαίτερη προσπάθεια. Κοιτάζει διαπεραστικά το κοινό, με την ίδια σιγουριά και αυτοπεποίηθηση που είχε όταν έπαιζε μαζί με τους Bauhaus και δεν επιτρέπει σε κανένα να τον αγνοήσει. Από την πρώτη κιόλας νότα, λες και κάποιος πάτησε ένα κουμπί με κάποιο μαγικό τρόπο, το γεμάτο πλέον Gagarin έγινε ένα τεράστιο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο. Ο Murphy με αναλοίωτη φωνή, βγάζει όλο το μέσα του έξω με τόση σιγουριά και επίγνωση, που σε καθηλώνει με τέτοιο τρόπο που νιώθεις αδύναμος, έρμαιο, σκλάβος χωρίς δική σου βούληση. Το κάνει όμως με τόσο τρυφερό τρόπο μερικές φορές, που δεν σε νοιάζει. Το αντίθετο μάλιστα.

A tear falls as she describes
Approaching death with a yearning heart
With pride and no despise
Hot tears flow as she recounts
Her favourite worded token
Forgive me please for hurting so
Don't go away heartbroken no

O Mark μου γνέφει από τη σκηνή. Ξέρει ότι λατρεύω το Marlene Dietrich's Favorite Poem. Στη Γερμανία δεν το έπαιξαν. Εδώ, μου υποσχέθηκε ότι θα κάνει ότι μπορεί για να το ακούσω. Θυμάμαι την τελευταία συναυλία του στην Αθήνα όταν έπαιζε ακόμα με τους Mission. Είχα ζητήσει επιτακτικά να ακούσω το Dragonfly. Και πάλι τότε μου είχε κάνει τη χάρη... Είμαι τόσο συγκινημένη που δεν ξέρω αν θα καταφέρω να μην κλάψω. Το παλεύω γενναία. Ακόμα και την ώρα που ακούω το Cuts you up.

I find you in the morning
After dreams of distant signs
You pour yourself over me
Like the sun through the blinds
You lift me up
And get me out
Keep me walking
But never shout
Hold the secret close I hear you say
You know the way
It throws about
It takes you in
And spits you out
It spits you out
When you desire
To conquer it
To feel you're higher
To follow it
You must be clean
With mistakes
That you do mean
Move the heart
Switch the pace
Look for what seems out of place

Έχω αγαπήσει τόσο πολύ αυτούς τους στίχους, τους έχω διαβάσει τόσο πολύ και τόσο συχνά που τους θυμάμαι όλους απέξω. Και κάθε φορά, σε κάθε συναυλία του Murphy, όταν παίζει αυτό το τραγούδι, αφήνω τη φωνή μου εκεί και μετά δεν μπορώ να μιλήσω για μέρες. Σαν μια μικρή, ασήμαντη παρακαταθήκη.

There is no middle ground
Or that's how it seems
For us to walk or to take
Instead we tumble down
Either side left or right
To love or to hate

Ω, ξέρω πολύ καλά τι θέλεις να πεις Peter, πίστεψέ με. Το ξέρεις κι εσύ, και οι περισσότεροι που έχουν ακούσει ή ακούνε για πρώτη φορά αυτό το τραγούδι. Το παλεύω ακόμα γεναία με το θέμα της συγκίνησης οφείλω να ομολογήσω και εκεί που νιώθω πως δεν υπάρχει παραπέρα για να πάω και πως θα χάσω σίγουρα τη μάχη, ο Peter, φορτίζει την ατμόσφαιρα με διαφορετικό τρόπο. Ξεκινάει να παίζει Bauhaus υπενθυμίζοντάς μου τις post punk καταβολές μου. Και παίρνω στροφή πάνω στα τακούνια μου και εκτινάσομαι αλλού γιατί She's in parties. Σε άλλες εποχές. Σε άλλο τόπο και χρόνο.

Το τελευταίο παραλήρημα, έρχεται όταν αποφασίζει να παίξει το Transmission των Joy Division μετά το Ziggy Stardust. Το πλήθος πάλεται φωνάζοντας Dance, dance, dance to the radio, τόσο δυνατά, που ακούγεται πάνω από τη φωνή του Peter. Ο Mark έρχεται στη άκρη της σκηνή, παραπαίει σχεδόν. Η κιθάρα του, μερικά εκατοστά μακριά μου, μοιάζει λες και έχει δική της ζωή. Τελειώνουν το κομμάτι μέσα σε τέτοια ένταση, που αν απλώσεις το χέρι σου, νομίζεις ότι θα την πιάσεις. Απλώνω το χέρι μου σιωπηλά. Ο Mark με κοιτάζει, μου χαμογελάει και μου δίνει την πένα. Έχουν απλωθεί ένα σωρό χέρια να την βουτήξουν. Είναι, δικαιωματικά δική μου όμως και την εναποθέτει κατευθείαν μέσα στην παλάμη μου, που αμέσως την κλείνω σφιχτά. Ξέρω ότι δεν έχει άλλες. Του έχουν μείνει μόνο 4 για να τελειώσει την περιοδεία.

Η σκηνή αδειάζει. Μοιάζει τόσο έρημη όταν φεύγουν, παρά τα παρατεταμένα χειροκροτήματα και τις φωνές. Έχουν κάτι θλιβερό οι σκηνές που αδειάζουν μετά από μια παράσταση. Κλείνω τα ματιά και προσπαθώ να φυλακίσω τα συναισθήματά μου μέσα μου, όπως σφραγίζεις ένα πολύτιμο άρωμα σε ένα ερμητικά κλεισμένο μπουκαλάκι.
Μετά από λίγη ώρα έρχεται ο ντράμερ να ξεστήσει. Παίρνει τις μπαγκέτες του, με πλησιάζει και μου δίνει τη μια. Την κοιτάω και μετά κοιτάζω προς τα πάνω, στα καμαρίνια και χαμογελάω. Απο δίπλα μου σκάνε κάτι κοπελιές και γαυγίζουν αγριεμένες και με τσαμπουκά. "Εμείς δεν θα πάρουμε τίποτα;" "Τόση ώρα ξελαρυγγιαστήκαμε!" "Όλα εσύ θα τα πάρεις;"

Τις κοιτάζω ήρεμα και... βγάζω τους κυνόδοντες.

Αποριες...

2009-11-07T20:25:00.008+02:00

Κάθομαι και ακούω μουσική, με το ίδιο συναίσθημα που είχα παλιά για αυτήν και το είχα χάσει για λίγο και σκέφτομαι. Απορώ μάλλον...
Γιατί όλα τα καλά πράγματα στη ζωή, αποφασίζουν να πέφτουν όλα μαζί σαν βροχή; Γιατί δεν μπορούν να έρχονται ας πούμε με δόσεις;
Το ίδιο συμβαίνει και με τα κακά. Αυτά όμως δεν μοιάζουν με λεπτή, καλοδεχούμενη βροχή. Περισσότερο με χαλάζι μοιάζουν. Γιατί να μην έρχονται κι αυτά με δόσεις;

Κάνω απολογισμό για τα καλά που περιμένω να έρθουν : οι Chameleons, ο Diego, η Γερμανία, ο Wayne, ο Peter με τον Mark αύριο, τα αστεία που πιθανά καταφέρω να σκεφτώ για να κάνω τους άλλους να γελάσουν και θα χαρώ για αυτό, ο Αντρέας, το μωρό της Ε. που θα έρθει, οι καινούργιοι δίσκοι που θα ακούσω και θα με συνεπάρουν, ο Β. , τα βιβλία που θα αγαπήσω με πάθος... και σκέφτομαι πως είμαι πολύ τυχερή. Και μετά τρομάζω σκεφτόμενη πως για όλα αυτά τα καλά, θα υπάρξουν αντίστοιχα κακά που θα πέσουν κι αυτά μαζεμένα. Γιατί έτσι γίνεται πάντα. Στο τέλος πρέπει να πληρώνεις το λογαριασμό.

Κι ύστερα, κοιτάζω τη φωτογραφία που τράβηξε ο Αντρέας από πάνω και δεν νιώθω πια τρόμο. Σκέφτομαι πως όσο ψηλός κι αν είναι ο λογαριασμός, τώρα πια δεν είμαι μόνη. Θα τον πληρώσω αλλά θα έχω πολλά χέρια να κρατάνε το δικό μου χέρι αν χρειαστεί.
Και χαμογελάω.

Frozen Autumn

Pic by Dreamcatcher

Άντρες...!

2009-11-06T19:22:00.005+02:00

Το ένα μου μάτι, μου έκανε την τιμή να ανοίξει χτες το πρωί. Το άλλο, αρνήθηκε πεισματικά.
Κρατάω ένα κουβά καφέ στο ένα χέρι και στο άλλο το ποτήρι με τα παγάκια για το νερό μου. "Κοπελιά και 18 ποτήρια με νερό να πιεις δεν θα κάνεις δέρμα!" σκέφτομαι. "Άσε που μπορεί να σε πιάσει συχνοουρία..."
Μπαίνω στο γραφείο τρεκλίζοντας και κάθομαι. Πως τρεκλίζουμε όταν σηκωνόμαστε κοιμισμένοι κατά τη διάρκεια της νύχτας για να πάμε στην τουαλέτα και μετά πάμε και ξαναπέφτουμε στο κρεβάτι; Έτσι.

Οι άλλοι με κοιτάνε μόλις μπαίνω και κουνάνε το κεφάλι.
- "Τι έκανες χτες το βράδυ βγήκες;" ρωτάει ο ένας.
Γυρίζω να τον κοιτάξω με το ανοιχτό μάτι γιατί το άλλο, είπαμε δεν λέει να ανοίξει.
Μουγκρίζω κάτι ακατάληπτο γιατί δεν έχω πιει καφέ ακόμα.
- "Ρε αυτή κοιμάται όρθια!" λέει ο δεύτερος.
- "Ξενύχτησα μέχρι τις 4" καταφέρνω να πω αφού έχω ανάψει το πρώτο τσιγάρο.
- "Τι έκανες μέχρι τις 4 παιδί μου;" λέει ο τρίτος.
Γυρίζω να τον κοιτάξω άγρια αλλά δεν τα καταφέρνω. Δεν έχω καταφέρει να βάλω ακόμα ούτε την ταμπέλα που λέει "ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΚΥΛΟΣ!" Οπότε και απολύτως φυσιολογικά, απαξάπαντες παρεξηγούν το βλέμμα μου.
- "Ε τι κάνει κανείς καθημερινές μέχρι τις 4;" λέει πάλι ο πρώτος πονηρά.
Πάω να πνιγώ με την τζούρα από τον καφέ μου αλλά δεν προλαβαίνω. Με προλαβαίνει το εγκεφαλικό μόλις ακούω τον δεύτερο να λέει :
- "Τι λες ρε! Μέχρι τις 4;!" τα μάτια του είναι γουρλωμένα από την έκπληξη σαν αυγά τηγανητά. "ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ;"
- "Θες να πεις πως δεν σου έχει τύχει ποτέ;" πετάγεται ο τρίτος γνήσια απορημένος κι αυτός.
- "Γιατί εσύ το κάνεις μέχρι τις 4; ΠΩΣ;"
Κάθομαι και τους κοιτάω και είμαι έτοιμη να πνιγώ από τα γέλια. Κανονικά, άμα ήμουν ξύπνια θα είχα επέμβει ήδη στην κουβέντα και θα τους είχα κόψει λέγοντας : "Δεν αφήνετε τις μαλακίες πρωί-πρωί;" αλλά σήμερα παρόλο που κοιμάμαι όρθια, έχω κέφια. Δεν θέλω να τους το χαλάσω.
- "Μήπως θες και οδηγίες χρήσης ρε;" ρωτάει o πρώτος.
- "Τι; Γιατί; Κι εσύ τόσες ώρες το κάνεις;"
- "Ε κάποιες φορές..." λέει ντροπαλά.

Θέλω να τους υπενθυμίσω, πως στην περίπτωση που επιθυμούν να μετρήσουν τα προσόντα τους με τα χαρακάκια που έχουμε στο γραφείο, εγώ θα αποχωρίσω αξιοπρεπώς από το δωμάτιο και θα πάω να πιω τον καφέ μου κάτω. Μετά το ξανασκέφτομαι και λέω από μέσα μου πως δεν υπάρχει τίποτα πιο διασκεδαστικό από αντροκουβέντα πρωί - πρωί, ακόμα και αν αυτή περιλαμβάνει και μερικά πλάνα από θρίλερ, οπότε κάθομαι στα αυγά μου. Θα μπορούσαν να είναι χειρότερα τα πράγματα. Να μιλάνε για ποδόσφαιρο ας πούμε...
- "ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ! Κι εγώ τι κάνω;"
- "Εμάς ρωτάς;"
Γυρίζει σε μένα :
- "Μα μέχρι τις 4 το πρωί χωρίς διακοπή; Τι του έδωσες του ανθρώπου να το πάρω κι εγώ;"
- "Εγώ; Τίποτα!" λέω με πάσα ειλικρίνεια και καταφέρνω να ξυπνήσω τους μυς στο πρόσωπό μου για να χαμογελάσω.
- "ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!" μας δηλώνει με την πρέπουσα έμφαση ενώ βλέπω τον Προϊστάμενο από την τζαμαρία που τα έχει ακούσει όλα, να έχει πέσει από την καρέκλα του γελώντας.
- "Και αν υποθέσουμε ότι ξεκινήσατε στις 12..." κάνει υπολογισμούς στα γρήγορα "ΜΑ 4 ΩΡΕΣ; ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ;"
Έχω αρχίσει να τον λυπάμαι.
- "Ε άργησε λίγο και ο πιτσαδόρος..." πάω να πω κι εκεί γίνεται της τρελής μέσα στο γραφείο.
- "Ο ΠΙΤΣΑΔΟΡΟΣ ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΙΧΕ;" λένε όλοι μαζί και με κοιτάζουν έντρομοι, λες και δεν με έχουν ξαναδεί ποτέ στη ζωή τους. Νομίζω πως είναι έτοιμοι να μου κόψουν και την καλημέρα.
- "Ε ναι... Είχαν έρθει κάτι φίλοι στο σπίτι, ήπιαμε κρασάκι, πήραμε και πίτσες, πιάσαμε την κουβέντα και ξεχαστήκαμε..." λέω εγώ τελικά και βλέπω τα πονηρά χαμόγελα και των τριών να καταρρέουν.
Μετά από παύση 30 δευτερολέπτων, όσο ακριβώς τους χρειαζόταν για να διαπιστώσουν το γελοίο της υπόθεσης, έχουμε πέσει όλοι κάτω από τα γραφεία και γελάμε σαν υστερικοί. Μαζί και ο Προϊστάμενος. Αυτός ο άνθρωπος έχει ακούσει απίστευτα πράγματα μέσα από αυτή τη τζαμαρία...

- "Δεν νομίζω πως θα ήθελα να δουλεύω με γυναίκες..." τους δηλώνω ανάμεσα στα γέλια μου.
Και λέω την αλήθεια. Εάν δούλευα με γυναίκες, δεν θα είχα την ευκαιρία να κάνω τόσο σουρεάλ κουβέντες για τα προσωπικά μου πρωί- πρωί. Οι δικοί μου άντρες στο γραφείο, από τη στιγμή που αποφάσισαν να με μετράνε ως ίση τους εκεί μέσα, με έχουν κάνει αυτόματα τον τέταρτο της παρέας και εκτός από την άνεση που έχουν αποκτήσει να χώνονται με αυθεντική οικειότητα στα προσωπικά μου θέματα, τρέχουν για να τους φροντίσω και τα "βαβά" τους όταν έχουν πρόβλημα. Είναι στ'αλήθεια αξιολάτρευτοι και δεν νομίζω πλέον ότι θα μπορούσα να εργαστώ με άλλο team. Παρ'όλο που γίνονται πολλές φορές αφελώς αδιάκριτοι, δεν εκδηλώνουν ποτέ υστερίες και δέχονται με ευχαρίστηση σχεδόν τα βρισίδια που μπορεί να τους πατήσω σε ανύποπτο χρόνο. Το μόνο που μπορεί να με χαλάσει είναι πρωινή κουβέντα για ποδόσφαιρο, αλλά νομίζω ότι ακόμα κι αυτή την προτιμώ από το να μιλάω για τις νέες παραλαβές στο Hondos.

Νομίζω ότι έχω γίνει κάπως σαν τη Στρουμφίτα... Ο Προϊστάμενος είναι ο Μπαμπαστρούμφ αλλά δεν ξέρω άμα του το πούμε αν θα του αρέσει...

-"Τελικά, πλάκα μου κάνατε έτσι; Δεν γίνεται τόσες ώρες..."
- "ΓΙΝΕΤΑΙ!" του λέμε όλοι μαζί με μια φωνή.

ASP - Me

2009-11-03T08:18:00.014+02:00

Την πρώτη φορά που πήγαμε Γερμανία, πήρα το official μπλουζάκι τους από σπόντα. Εντάξει το παραδέχομαι : Δεν είχε μείνει καμία άλλη μπλούζα για να αγοράσω. Και μου άρεσε και η πεταλούδα που είχε επάνω.
Μετά, ένας καλός μου φίλος μου έγραψε ένα dvd με όλη τη δισκογραφία. Η μαλακία είναι πως κάτι έκανε και το dvd δεν έπαιζε με την καμία στο pc μου, αλλά δεν του το είπα για να μην τον στεναχωρήσω. Τι παρακάλια έκανα σε αυτό το dvd για να παίξει, δεν λέγεται! Τίποτα! Πολύ μεγάλο πείσμα ρε παιδί μου...

Και τελικά, την τελευταία φορά που πήγα Γερμανία, τους είδα στη σκηνή. Τι είδα δηλαδή; Ευτυχώς που είχαμε κάμερα με καλό zoom γιατί το Agra ήταν τόσο γεμάτο που δεν μπορούσαμε να μπούμε μέσα και βλέπαμε από απόσταση 5 χιλιομέτρων. Ευτυχώς που δεν χρειάζεται να είσαι κοντά για να ακούσεις. Η πλάκα είναι, πως ύστερα από 3 χρόνια, φορούσα τη μπλούζα τους που είχα αγοράσει, πάλι από σπόντα. Έκανε πολύ κρύο και δεν είχα τίποτα άλλο ζεστό να φορέσω.

Μετά από αυτή τη ζωντανή εμφάνιση, το ζεστό, εύηχο γέλιο του τύπου πάνω στη σκηνή, τα μπλε φώτα, το γεγονός ότι μου θύμιζε ένα σύγχρονο Nosferatu που βγήκε για λίγο από το dungeon του για να τραγουδίσει και το πόσο καλά περνούσε ο ίδιος κάνοντας κάτι τέτοιο, τη σωστή δόση δράματος στη φωνή και τις μελωδίες, τους αγάπησα τόσο πολύ που δεν φοράω πλέον τη μπλούζα τους από σπόντα.

Το παρακάτω κομμάτι, το άκουγα πρόσφατα μέσα στο αυτοκίνητο, ενώ ταξιδεύαμε με μουντό, συννεφιασμένο καιρό και το βρήκα τόσο ταιριαστό που το ερωτεύτηκα. Ερωτεύτηκα και το video. Είναι ότι καλύτερο έχω δει τα τελευταία χρόνια σε video συγκροτήματος. Αλήθεια σας λέω.

ASP - Me

Under the stairs and beyond your horizon
There lives a creature that wants to be free
Under your skin and beneath the dark water
There ascends a shining light secretly

Ah there is blood on the horizon
Ah and the flood comes in from the sea
Ah and a storm behind your eyes and
Ah there is no one left to see
Me

Stay where you are don't give way to your hunger
Shivering you stand there, it makes you yearn
For what lies hidden a phantasmagoria
Follow the light and you´ll never return

Ah there is blood on the horizon
Ah and the flood comes in from the sea
Ah, and a storm behind your eyes and
Ah there is no one left to see

Crude Oil Season 1 Ep. 4

2009-10-31T20:05:00.003+02:00

Ντριιιιιιιννν!

- Παρακαλώ;

- Ναι γειά σας. Πετρέλαιο είστε;

- Όχι κύριε, δεν είμαι πετρέλαιο. Ενίοτε είμαι κηροζίνη όμως!

Crude Oil Season 1 Ep. 3

2009-10-26T18:25:00.004+02:00

Ντριιιιιιιιιιιιν! (κουδούνισμα τηλεφώνου)

- Παρακαλώ;
- Γειά σας, ένα λάδι HLP N θέλω.
- Καλημέρα σας. Από που τηλεφωνείτε;
- Από Αθήνα.
*αναστεναγμός*
- Από ποιά εταιρία τηλεφωνείτε κύριε;
- Από την τάδε.
- Μάλιστα. Πείτε μου σας παρακαλώ το προϊόν που θέλετε.
- Είπαμε HLP N θέλω.
- Λυπάμαι αλλά δεν διαθέτουμε τέτοιο λάδι. Πρέπει να μου πείτε ακριβώς ποιό προϊόν θέλετε.
- Αυτό που είναι για γερανούς και φορτηγά μωρέ.
- Κύριε, λάδια για υδραυλικά συστήματα υπάρχουν περί τα 15 μέσα στον κατάλογό μας, με διαφορετικές προδιαγραφές το καθένα. Πρέπει να μου πείτε ακριβώς ποιό λάδι χρειάζεστε.
- Αυτό με το κόκκινο καπάκι! Το θέλω σήμερα.
- ΑΥΤΟ ΜΕ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΠΑΚΙ, ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΒΟΣΙΤΕΛΑΙΟ ΓΙΑ ΤΗΓΑΝΙΣΜΑ, ΠΛΟΥΣΙΟ ΣΕ ΠΟΛΥΑΚΟΡΕΣΤΑ! ΣΑΣ ΣΤΕΛΝΩ ΔΥΟ ΒΑΡΕΛΙΑ!

ΓΚΝΤΟΥΠ!

Πηγαινε με οπου θελεις ταξιτζη!

2009-10-22T20:29:00.007+03:00

Είμαι έτοιμη για βραδυνή έξοδο και έχω βγει σε κεντρική λεωφόρο για να σταματήσω ταξί. Η ώρα περνάει και δεν έχω καταφέρει να βρω, οπότε και -παρ'όλο που αισθητικά με χαλάει άσχημα να βλέπω γυναίκες με το τσιγάρο μέσα στο δρόμο- ανάβω ένα, πιστεύοντας ότι σύμφωνα με το νόμο της Γκαντεμοδυναμικής, μόλις το ανάψω, θα εμφανιστεί και ταξί.
Πράγματι, στην πρώτη τζούρα σταματάει ταξί μπροστά μου. Ο ταξιτζής, με ρωτάει που πάω και αφού του λέω, μου κάνει νόημα να μπω μέσα.
Του δείχνω το τσιγάρο.
- "Αυτό να το πετάξω ή να το κρατήσω;" ρωτάω.
- "Να το κρατήσεις και να το σβήσεις επάνω μου!"
(...)!

Γαμώ τα άτομα or what?

This Is Serie(ou)s

2009-10-18T16:06:00.010+03:00

Ημερομηνία: Σάββατο 17 Οκτωβρίου
Ώρα: 20:00
Τόπος: MpinelikoMistress' House

Έχουμε μαζευτεί για ταινία εγώ, ο Gi Gaga και οι φίλοι μας ο Βαγγέλης και η Ελευθερία.
Ο Βαγγέλης έχει φέρει φαγητό από γνωστό φαστφουντάδικο σε τέτοια ποσότητα ικανή να θρέψει μια ολόκληρη κατασκήνωση! Παράλληλα βλέπουμε ειδήσεις και έχω βάλει στον player του pc μια συλλογή με ιρλανδική μουσική...

Ο Gi Gaga έχει πάθει παράκρουση με αυτά που ακούει...
G: Τι ακούμε μωρή;
M: Μια συλλογή που μου έδωσε ένας φίλος μου να ακούσω.
G: Country σου έδωσε να ακούσεις; Δε μου το είπες να το 'ξερα να βάλω τα σπιρούνια και τις μπότες μου και να έρθω, που ήρθα σαν τον άσχετο!
Μ: Δεν είναι country... είναι υδραυλικά (εννοώντας Ιρλανδικά!)
G: Σιγά μην είναι και ηλεκτρικά!
(όλοι έχουν πέσει ξεροί από τα γέλια!)

**********

Β: Παιδιά έχω μια φίλη που παντρεύτηκε έναν σεΐχη στο Ντουμπάι.
Ε: Να πάμε κι εμείς εκεί!
Μ: Ναι, μπας και βρούμε κι εμείς κανέναν να κάνουμε την τύχη μας!
G: Ρε παιδιά, εδώ μέχρι το Πόρτο Ράφτη δε μπορούμε να πάμε, στο Ντουμπάι θα τρέχουμε;
Β: Έλα μωρέ κι εσύ, 3-4 ώρες πτήση είναι.
G:................
Β: (σε εμάς) Ναι αλλά να ξέρετε πως εκεί προτιμούν τις ξανθές. Έχουν βαρεθεί με το σκούρο.
Μ: Ε, θα τα βάψουμε!
G:................
E: Πάνω και κάτω;
G:................
Μ: Γιατί, έχει βαφή και για κάτω;
G:..............
Ε: Ε ναι δε το ξέρεις;
G:..............
Β: Έχει στο Hondos!
G:..............
Μ: Α, εγώ δεν πάω να το ζητήσω! Δεν υπάρχει περίπτωση!
G:..............
Ε: Σιγά μωρή, θα πάω εγώ, τι σκας;
G: Συγνώμη δηλαδή, έχετε λύσει το πρόβλημα με το Ντουμπάι κι έχετε κολλήσει στη βαφή;!!!!
(ξανά όλοι στο πάτωμα από τα γέλια!)

**********

(Την ώρα που ετοιμαζόμαστε για ταινία ο Gi Gaga έχει παγώσει το menu του DVD και μας περιμένει)
Β: Ρε συ Αντρέα, γιατί στο μενού λέει part 1 και part 2;
G: Μετά το part 1 χτυπάει καμπανάκι και σου λέει Intermission!!!!
(το πάτωμα σφουγγαρίστηκε από τα γέλια!)

**********

(Μετά το φαγητό...)
Μ: Πάρτε μπακλαβαδάκια, μου τα έφερε ένας φίλος από τα Γιάννενα!
G: Ναι ε;
Μ: Ναι είναι φρέσκα!
G: Πότε στα έφερε καλέ και είναι φρέσκα;
Μ: Τη Δευτέρα!
G: ....................

**********

Μετά από αυτή την επεισοδιακή, απαράμιλλα κουλτουριάρικη βραδιά ξυπνήσαμε παρέα με την τσίμπλα στο μάτι και αποφασίσαμε να σας βάλουμε το νέο soundtrack με τίτλο This Is Serie(ou)s (λογοπαίγνιο του This Is Serious λόγω της δικής μας...σοβαρότητας!) με τραγούδια που αγαπήσαμε στις τόσες τηλεοπτικές σειρές που έχουμε δει!

Τι θα πάρετε...

The Levellers - 16/10/09 : ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΩ!

2009-10-17T10:42:00.020+03:00

Ο μέντοράς μου στη μουσική, ήταν ένας συμμαθητής μου στο σχολείο. Ξεκινήσαμε να κάνουμε παρέα ο Γιώργος, ο Αντώνης κι εγώ, στην τρυφερή ηλικία των 16 και πολύ γρήγορα γίναμε κάπως σαν την Αγία Τριάδα. Ο Γιώργος και ο Αντώνης ήταν κατάξανθοι με γαλανά μάτια και μέσα στη μέση έσκαγα εγώ, με το μισοξυρισμένο κοκκινόμαλλο κρανίο. Όσοι δεν μας ήξεραν, νόμιζαν πως είμαστε συγγενείς, ξαδέλφια ή κάτι τέτοιο. Είμασταν αχώριστοι.

Ο Γιώργος είχε στο σπίτι του εκατοντάδες βινύλια. Και κάθε μέρα, την κοπανάγαμε ο Αντώνης κι εγώ από τα σπίτια μας και πηγαίναμε στο σπίτι του Γιώργου να "διαβάσουμε". Ο Γιώργος ήταν ο άνθρωπος που μου έβαλε να ακούσω για πρώτη φορά στα 17 μου, Virgin Prunes. Κι ήταν εκείνος που με μάλωνε πολύ συχνά και μου έλεγε πως δεν πρέπει να ακούω ένα τραγούδι συνέχεια και συνέχεια γιατί θα το χάλαγα μέσα μου. Αυτή τη μανία κυρίως την είχε με τον Bowie. Δεύτερη φορά, δεν μας άφηνε να ακούσουμε τραγούδι, όσο μαγεμένοι κι αν μέναμε εγώ και ο Αντώνης. Ήταν επίσης εκείνος που με έβαλε να γράψω σαν τιμωρία 100 φορές στο τετράδιό μου ότι "Τα πάντα είναι μουσική. Αλλά η μουσική είναι άποψη". Είχε γίνει μεγάλος καυγάς τότε, αλλά ο Γιώργος ήταν εξοικειωμένος με το ταπεραμέντο μου. Τώρα που το σκέφτομαι, όχι μόνο ήταν εξοικειωμένος, αλλά αν ήμουν διαφορετική, δεν θα μου μάθαινε τίποτα. Ήθελε να είμαι ακριβώς όπως ήμουν, εκρηκτική -δεν θα μπορούσε να συμβιβαστεί με τίποτα λιγότερο από μένα- αλλά να μου τραβάει καμιά φορά και τα γκέμια για να με φέρνει σε ισορροπία. Και να μου κάνει ασκήσεις για να έχω ανοιχτό μυαλό. Και σαν καλός μέντορας που ήταν, όταν του είπα πως ονειρεύομαι κάποτε να πάω στην Ιρλανδία και τη Σκωτία, μου έβαλε να ακούσω Waterboys και Levellers. Και μου είχε πει τότε, πως άμα πήγαινα ποτέ στην Ιρλανδία, δεν θα γύριζα ποτέ πίσω. Θα με κρατούσαν στον IRA.

20 χρόνια μετά...

Μια καλή μαθήτρια δεν ξεχνάει ποτέ τον μέντορά της και τον σκέφτεται με τον σεβασμό και την αγάπη που αρμόζουν σε αυτές τις περιστάσεις. Αυτό βέβαια συμβαίνει εάν και εφόσον ο μέντορας το αξίζει και ο Γιώργος το άξιζε γιατί διαθέτει το πιο χαρισματικό μυαλό από όλους τους ανθρώπους που έχω γνωρίσει.
Μιλούσαμε λοιπόν on-line πριν μερικούς μήνες και μου έλεγε πως έχει μετακομίσει στην Ιρλανδία.
"Χριστέ μου σε μισώ!" του έγραψα.
Σχεδόν τον έβλεπα να χαμογελάει -κι ας μην τον είχα μπροστά μου- ξέροντας από πριν τι επρόκειτο να του γράψω.
"Θα οδηγείς το πρωί να πας στη δουλειά και θα ακούς Waterboys και Levellers στο φυσικό τους περιβάλλον!"
"Αυτό ακριβώς περίμενα πως θα άκουγα από σένα, Και ναι το πρωί που πάω στη δουλειά, κάτι τέτοιο ακούω..." μου απάντησε.

Χτες το βράδυ όμως πήρα το αίμα μου πίσω. Όχι ότι ισοφάρισα, γιατί άλλο το Fuzz και άλλο η Ιρλανδία, αλλά τουλάχιστον πήρα κι εγώ το κατιτίς μου. Μετά από 20 χρόνια επιτέλους, αποφάσισαν οι Levellers να πατήσουν το ποδαράκι τους σε ελληνική σκηνή, κι εγώ να μαζέψω τα μπογαλάκια μου και να φύγω για Ιρλανδία με την πρώτη ευκαιρία.
Μεταναστεύω, για να πάω να ακούω τα βιολιά "στο φυσικό τους περιβάλλον", μέσα σε μικρές pub με ξύλινη επένδυση και αναθυμιάσεις καλής μπύρας.

Στο pit βρεθήκαμε ο Αντώνης κι εγώ, με έναν Ιρλανδό τον Kevin και μα τον Άγιο Πατρίκιο δεν σταματήσαμε να χορεύουμε ούτε μια στιγμή! Και να θέλεις να κάτσεις φρόνιμα, όταν παίζει ο τρελός βιολιστής με τόσο κέφι, δεν γίνεται. Κι άμα έχεις και τον άλλο από πάνω να σου λέει "dancing is good for the soul"... ε πρέπει να φανείς αντάξιος των περιστάσεων... Επί 85 λεπτά γινόταν της κακομοίρας! Πρέπει να χάσαμε και κανένα κιλό από τον ιδρώτα μαζί με τη φωνή μου. Το μόνο που δεν έχασα είναι η βεβαιότητα μου ότι οι Ιρλανδοί είναι γαμώ τα παιδιά απ'όλες τις απόψεις... Στο set list το Liberty Song είναι γραμμένο "Leftheria".

Και το support δεν ενθυμούμαι ούτε καν πως λεγόταν, λυπάμαι. Ήμουν απασχόλημενη με το να στέλνω μηνύματα στον φίλο μου τον Παναγιώτη, που πουλούσε σε μένα και το Γιώργο τότε, τα σχετικά βινύλια και που δυστυχώς δεν μπορούσε να είναι εκεί.

Liberty Song

One Way

Come On

Cholera Well

Οι φωτογραφίες δεν είναι τόσο καλές γιατί τις έχω τραβήξει με το κινητό μου. O Αλέξανδρος έκανε την μεταφορά και διάφορα άλλα μαγικά για να τις βάλει στο pc μου.

Crude Oil Season 1 Ep. 2

2009-10-15T23:58:00.004+03:00

Ντριιιιιιιιιιιν!

- Παρακαλώ;

- Πετρέλαιο θέρμανσης θέλω.

- Καλημέρα σας. Η διάθεση του πετρελαίου θα ξεκινήσει από τις 15 του μήνα και μετά.

- Αύριο έχει 15.

- Όχι κύριε, αύριο έχει 14.

- Δηλαδή σήμερα έχει Τρίτη και 13;

- Μάλιστα.

- Να προσέχετε όταν θα βγείτε έξω σήμερα.

- Πάντα προσέχω, σας ευχαριστώ.

- Και πόσο κάνει το πετρέλαιο;

- Δεν έχει βγει η τιμή ακόμα. Περιμένουμε την εγκύκλιο του Υπουργείου.

- Και πότε θα βγει αυτή;

- Από τις 15 και μετά είπαμε.

- Καλά αφού δεν έχετε πετρέλαιο, μπορείτε να μου δώσετε την Σπυριδούλα;

- Δεν έχουμε κάποια κυρία Σπυριδούλα στο Τμήμα.

- Δεν έχετε Σπυριδούλα;

- ΟΧΙ ΡΕ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ! ΕΧΩ ΕΝΑ ΜΠΑΜΠΗ ΔΙΜΕΤΡΟ ΟΜΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ, ΑΜΑ ΘΕΣ ΣΟΥ ΤΟΝ ΣΤΕΛΝΩ!

ΓΚΝΤΟΥΠ!

Crude Oil Season 1 Ep. 1

2009-10-14T20:38:00.002+03:00

(Βαράει το τηλέφωνο στη δουλειά).

- Παρακαλώ;
- Έλα ρε Έφη!
- Δεν είμαι η Έφη.
- Βούλα εσύ είσα;
- Όχι δεν είμαι η Βούλα.
- Ποιά είσαι;
- Που έχετε καλέσει κύριε;
- Στην τάδε εταιρία.
- Μάλιστα. Και ποιόν θέλετε;
- Είσαι η Ελένη;
- Όχι λέμε! Δεν είμαι ούτε η Ελένη! Ποιόν θέλετε, να σας συνδέσω.
- Λάθος έχω πάρει;
- Έχετε πάρει στο Τμήμα Βιομηχανικών Πωλήσεων.
- Που έχω πάρει;

- ΣΤΟ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΕΧΕΤΕ ΠΑΡΕΙ! Για 24ωρη τηλεφωνική υποστήριξη, πατήστε το 1. Για να κλείσετε ραντεβού για ηλεκτροσόκ, πατήστε το 2. Για να μιλήσετε με κάποιον από το προσωπικό μας, παρακαλώ περιμένετε.

ΓΚΝΤΟΥΠ!
(κοπανάω το ακουστικό τηλεφώνου στα μούτρα του)

Escape With Romeo

2009-10-12T20:57:00.010+03:00

Αυτός ο Σαίξπηρ ήταν πολύ μαλάκας! Κι ας έχει γίνει σκόνη τόσα χρόνια στον τάφο! Λύσσαξε βλέπεις ο χλεμπονιάρης να μας παπαριάζει με το Ρωμαίο και την Ιουλιέτα. Και να ο Ρωμαίος αυτό, και να κι εκείνο, και δώστου να πηδάει τα μπαλκόνια (άλλα πράγματα ήθελε να πηδήξει ο γαμίκουλας, αλλά ήταν μεταφορικό το θέμα στο έργο), και να οι μονομαχίες και τα σφαξίματα και τα μαλλιοκουβαριάσματα...

Μας έπρηξε τα αρχίδια αυτός ο Σαίξπηρ με το Ρωμαίο!

Και μας κότσαρε και τη ζαβή την Ιουλιέτα να κόβει τις φλέβες της το ζώον το τετράποδο για τo βλακόμουτρο τον Ρωμαίο! Και είχε και απορίες η μαλάκω :

-Ρωμαίο, Ρωμαίο γιατί να είσαι ο Ρωμαίος;

Γιατί έτσι! Λογαριασμό θα σου δώσουμε;

Η κοπέλα ήταν εντελώς στόκος όμως κι αυτή!

Όσον αφορά αυτό το σχεδόν επικό και κλασσικό έργο, εγώ πιστεύω πως επρόκειτο για αντρική πλεκτάνη και πολύ καλά στημένη μάλιστα. Ήθελε ο κύριος Σαίξπηρ να διαβάζουμε -ακόμα και μετά από 500 περίπου χρόνια- εμείς οι γυναίκες, όλες αυτές τις παπαριές για το Ρωμαίο και να καθόμαστε ήσυχα, ήσυχα να περιμένουμε να έρθει ένας τέτοιος στη ζωή μας, πλέκοντας με το βελονάκι ή κεντώντας στραυροβελονιά. Κι άμα έρχεται ο λεγάμενος, ήθελε να μας περάσει το μήνυμα ο κύριος Σαίξπηρ πως πρέπει να γινόμαστε χαλί να μας πατάει. Διότι σου λέει, εδώ ολόκληρη κοπελάρα η Ιουλιέτα και στο τέλος τίναξε τα πέταλα για πάρτη του. Ποιά είσαι εσύ κυρά μου που θα σηκώσεις κεφάλι; Δεν πρέπει να κάνεις κι εσύ το κατιτίς σου για το λεγάμενο;

Προσέξτε σας παρακαλώ το εξώφυλλο του έργου στην πρώτη φωτό από πάνω : Την Ιουλιέτα την αναφέρει με μικρά γράμματα. Τέτοιος φαλοκράτης και παπάρας ήτανε!

Εξίσου παπάρες είναι και όλοι οι Ρωμαίοι που κυκλοφορούν στην πιάτσα και τότε και τώρα. Συνεννοημένοι ήταν και είναι, οι κάφροι, βάζω και στοίχημα!

Μετά από επισταμένη μελέτη και έρευνα των κειμένων εγώ θα έδινα ένα διαφορετικό τέλος στην ιστορία πάντως...

Αφού τα έκανε σκατά αυτό το χαϊβάνι ο Ρωμαίος, θα έβαζα την Ιουλιέτα να μην αυτοκτονεί αλλά να πηγαίνει κρουαζιέρα στην Καραϊβική. Μαζί με 5 γκόμενους. Τους έβγαζε άνετα, γιατί ήταν γκομενάρα! Θα έλεγε κι ένα τεράστιο :

"Άντε γαμήσου βρε παλιομαλάκα που θα ψοφήσω εγώ για την πάρτη σου!" στο Ρωμαίο και μετά θα μάζευε τα φουστάνια της να γυρίσει στο σπιτάκι της, κουρούμπελο από τα πολλά κοκτέϊλ που θα είχε ρουφήξει στην Καραϊβική με τα 5 τεκνά. Όχι που πήγε κι έμπλεξε με τον νεκρόφιλο και τραβολογιόταν μέσα στα φέρετρα και τις κατακόμβες! Ωραία τα φέρετρα και οι κατακόμβες, δεν λέω... Εμένα προσωπικά κάτι μου κάνουν... Αλλά άμα είναι να είναι ψόφιο κρέας ο άλλος τι να τον κάνεις; Άσε που η Ιουλιέτα δεν ήταν για τέτοια πράγματα...

Εγώ θέλω αυτόν τον Ρωμαίο πάντως χωρίς καμία διαπραγμάτευση και ο κύριος Σαίξπηρ μπορεί να φάει τα μουστάκια του εκεί που είναι.

Βρίσκω αυτό που κάνει, απείρως καλύτερο από το να τσουρομαδάει κληματσίδες και περικοκλάδες για να σκαρφαλώνει στα μπαλκόνια.

(Ωιμέ! Δεν έχουμε ουδεμία σοβαρότητα εδώ μέσα τελικά!)

Όταν το ροζ γίνεται μπλε (Pink Turns Blue = Escape With Romeo)

Escape With Romeo - Somebody

Escape With Romeo - It's Loneliness

The Twilight Saga ή αλλιώς το γαμήσαμε και ψόφησε!

2009-10-10T22:41:00.021+03:00

Τελείωσα! (έλα δεν θέλω αηδίες, για το Twilight Saga λέω...) 2.800 και κάτι σελίδες συνολικά και ξεστραβώθηκα η γυναίκα! Και αφού τελείωσε η τετραλογία, έχω να κάνω μερικές παρατηρήσεις αν μου επιτρέπετε, τώρα που έχω ολοκληρωμένη εικόνα. Διάολε, τόσες τυπωμένες σελίδες, αξίζουν μια ανάρτηση, δεν αξίζουν; Άσε που άμα δεν τα πω θα σκάσω!

Το κείμενο που ακολουθεί περιέχει spoilers οπότε εάν δεν έχετε διαβάσει την τετραλογία και δεν θέλετε να μάθετε τι γίνεται στο τέλος -μη σας το χαλάσω κιόλας- σταματήστε να διαβάζετε τώρα.

Το πρώτο βιβλίο, Λυκόφως, το διάβασα σε μια περίοδο της ζωής μου που ήταν νομίζω η πιο δύσκολη. Ήταν το τελευταίο καλοκαίρι που θα περνούσα με τον πατέρα μου και το ήξερα. Και ενώ τον έβλεπα να αποχαιρετάει όλα τα αγαπημένα του πράγματα, τον κήπο του, τα λουλούδια του, το ψάρεμα και το καλό τάβλι, εμένα... τα μεσημέρια κρυβόμουν στον δικό μου χώρο που μου είχε φτιάξει εκείνος, να διαβάσω, να ηρεμήσω για να μπορώ το απόγευμα να προσπαθήσω να είμαι χαμογελαστή. Κατά συνέπεια, το βιβλίο Λυκόφως, ήταν πολύ ωραία παρέα που είχα μεγάλη ανάγκη. Τι καλύτερο δηλαδή από μια γκόμενα που ερωτεύεται ένα βαμπίρι χωρίς να το ξέρει και την ερωτεύεται κι αυτός και να τα ροζ συννεφάκια και οι αγάπες με τα λουλούδια και όλα αυτά τα εμετικά -για μερικούς- τέλος πάντων... Τους αγάπησα όμως αυτούς τους ήρωες. Με έκαναν να ξεχνιέμαι και να χαμογελάω μόνη μου με τη συγκινητική τους αφέλεια μερικές φορές. Επέμενα με πεισματική αφοσίωση σε συζητήσεις, ακόμα και σε τούτο εδώ το blog πως τα παραμύθια είναι ωραία. Δεν έχω αλλάξει γνώμη για τα παραμύθια, αρκεί να μην το παραξηλώνουμε όμως, γιατί το παραμύθι γίνεται τραγελαφική κωμωδία.

Στο δεύτερο βιβλίο Νέα Σελήνη, το οποίο το περίμενα με μεγάλη αγωνία, σκέφτηκα πως η τετραλογία θα γινόταν έπος. Κι αυτό γιατί σκάσανε μύτη οι Βολτούρι και επιτέλους απέκτησε δράση η υπόθεση. Λίγο πράγμα είναι ξεμυτίζουν οι "αρχαίοι" από τις κατακόμβες με κουκούλες, και όλα τα συναφή και να γίνεται το σώσε; Είχα μεγάλες προσδικίες και ελπίδες για την τετραλογία διαβάζοντας το δεύτερο βιβλίο γιατί πραγματικά θεώρησα πως μόλις είχε αρχίσει να μπαίνει στο ψητό. Τα πήρα και στο κρανίο με την αιμορουφήχτρα τον Έντουαρντ που παράτησε τη γκόμενα με τέτοια αυτοθυσία τάχαμου δήθεν... Που πας ρε μαλάκα και το παρατάς έτσι σύξυλο το κορίτσι να λιώνει; Μετά όμως τον συγχώρεσα, γιατί είμαι καλός άνθρωπος και γιατί καταλαβαίνω πως άμα αγαπάς στ'αλήθεια, τότε δεν κοιτάς την πάρτη σου. Οι δυσκολότερες αποφάσεις παίρνονται όταν αγαπάς στ'αλήθεια. Έτσι μου έμαθε η μαμά μου, αλλά κάποιος να μου θυμίσει να της ρίξω ένα ξέχεσμα κι αυτηνής για να μάθει! Τέλος πάντων, εκτός από την αέναη ιστορία αγάπης, το όλο σκηνικό είχε αρχίσει θα γίνεται ενδιαφέρον, να υπόσχεται πολλές ώρες δράσης και γενικά να ακολουθεί την βαμπιρο-φιλοσοφία (παρά την "χορτοφαγία"), οπότε και έμεινα σχετικά ικανοποιημένη αναμένοντας τη συνέχεια.

Και στο τρίτο βιβλίο Έκλειψη, άρχισα να ξενερώνω. Διότι η γκόμενα αφού ξαναβρήκε τον έρωτα της ζωής της - ο μαλακοπίτουρας ο Έντουαρντ εσώθη θεαματικά από τα νύχια των Βολτούρι και γύρισε στα πάτρια εδάφη - συνειδητοποίησε ότι ερωτεύτηκε τον Warewoulfιε μηχανικό συνεργείου (χαθήκανε κοπέλα μου οι υδραυλικοί;) που ο Θεός να τον κάνει λυκάνθρωπο, και έχει τους δύο μαντραχαλάδες τώρα, να αυτοθυσιάζονται αμφότεροι με τέτοια αυταπάρνηση που μου έδωσε στα νεύρα! Τα παλικάρια σφάζονταν στην ποδιά της, τι να λέμε τώρα; Λες και δεν υπήρχε άλλη γυναικεία ψυχή ζώσα στο Φόρκς!

Αλλά κι αυτή... Δεν ντρέπεσαι μωρή; Να χτυπιέσαι σε 500 και πλέον σελίδες για τον εξαφανισμένο γκόμενο και μόλις ξαναγυρίζει να μου σαλιαρίζεις από δω κι από κει με τον κάθε τυχάρπαστο σκύλο;

Εκεί το πράγμα άρχισε να χαλάει και το έχασε νομίζω η συγγραφεύς. Όχι μόνο γιατί έβαλε την ηρωίδα της να παίζει το ρόλο της ψιλοτσούλας, ενώ δεν της πήγαινε γιατί από την αρχή μας την είχε παρουσιάσει ως πιο "ψαγμένη" και κατασταλαγμένη για την ηλικία της, αλλά και επειδή μας έπεισε πως ουδεμία σχέση και επαφή έχει με τα βαμπίρια τελικώς και προφανώς, έχει δει μόνο μια-δύο σχετικές ταινίες και εκεί σταματά όλη η εκπαίδευσή της πάνω στο θέμα. Το γάμησε και ψόφησε το πράγμα κοινώς. Άντε να καταπιούμε τα βαμπίρια που το έχουν ρίξει στη "χορτοφαγία" και πίνουν μόνο αίμα ζώων για να την βγάλουν. Αλλά να κάνουν παρέα οι αιμορουφήχτρες με τους σκύλους, ε αυτό δεν έχει ξαναγίνει στα χρονικά της μυθιστοριογραφίας ακόμα και της πιο κακής.

Και βγαίνει το τελευταίο βιβλίο Χαραυγή και βλέπω το μέγεθος -σαν μπαούλο είναι!- και λέω, μαλάκα μου εδώ θα γίνει της κολάσεως! Και το βουτάω που λες και ξεστραβώνομαι να το τελειώσω μέσα σε 4 μέρες. Και μου ήρθε να τις φάω και τις 800 σελίδες στο τέλος και να πιω μετά και μια σόδα "ΣΟΥΡΩΤΗ" για να το χωνέψω.
Δεν θα πω τίποτα για τα κρεβάτια που σπάσανε κατά τη διάρκεια του σεξ οι δύο ερωτευμένοι ήρωες, διότι είμαι κυρία και άμα ανοίξω το στόμα μου, θα μας το κλείσουν το blog.
Όχι όμως ρε φιλαράκι να μου μένει και έγκυος η τύπισσα από το βαμπίρι. Έλεος δηλαδή! Αφού το λέει καθαρά : Ο άνθρωπος δεν είχε χτύπο καρδιάς, δεν είχε ανάσα, δεν είχε ζωή, παγωμένος ήτανε, με τι έμεινε έγκυος αυτή; Με ηλιόσπορους αντί για σπέρμα; Ε μα πλάκα μου κάνεις τώρα; Το σπέρμα θέλει συγκεκριμένες συνθήκες για να παραχθεί και να παραμείνει ζωντανό. Μην αρχίσω τις αναλύσεις τώρα, να πάτε να διαβάσετε ένα ιατρικό περιοδικό άμα δεν τα ξέρετε.

Και αφού μένει έγκυος, μετά πρέπει να πίνει αίμα με το καλαμάκι για να ζήσει αυτή και το έμβρυο! Ε όχι ρε παιδιά! Το ξεφτιλίσαμε τελείως το ζήτημα!

Και άντε και γεννάει το παιδί και γίνεται αυτή βαμπίρα λέει αναγκαστικά, για να επιζήσει από τη γέννα. Όλοι αυτό περιμέναμε, ναι; Ναι. Έλα ρε μαλάκα μου όμως, έγινε βαμπίρα με ένεση δηλητηρίου στην καρδιά; Μα που ζούμε; Στο τέλος θα μας πούνε πως κάνουν κλωνοποίηση στους Malkavian με τους Brujah και τους αλλάζουν γενετικά για να φτιάξουν καινούργιο εξελιγμένο clan. Ξανά έλεος ρε παιδιά!

Και αφού γίνεται της πουτανός το κάγκελο, έχουμε και το κοπρόσκυλο που ερωτεύεται λέει, λόγω της αποτύπωσης, την κόρη του Έντουαρντ και της Μπέλλα. Ας πάει κάποιος σας παρακαλώ να μαζέψει τη μαντάμ που έγραψε το αριστούργημα και να την κλείσει κατευθείαν μέσα στη ψειρού γιατί προωθεί την παιδική πορνογραφία με τις μαλακίες που γράφει! Τι δουλειά έχει το κοπρόσκυλο να ερωτευτεί το νεογνό -που σημειώστε παρακαλώ- είναι μισό βαμπίρι, μισό άνθρωπος; Δηλαδή τα παιδιά αυτωνών των δύο -όταν με το καλό θα ξετσουτσουρώσει η μικρή και θα μεγαλώσει λίγο- τι θα είναι; Δεν μας λένε και μου έχει μείνει η απορία.

Και το αποκορύφωμα έρχεται όταν σκάνε πάλι μύτη οι αρχαίοι Βολτούρι και λέω μέσα μου, ώπα περίμενε! Τώρα θα γίνει τουλάχιστον ωραίο νταβαντουράκι. Και στήνονται που λες, όλοι στο χωράφι σαν τις καλές χαρές και περιμένω εναγωνίως να πετσοκόψουν αλλήλους και δεν γίνεται τίποτα! Τίποτα μαλάκα μου όμως! Ούτε ένα σκισμένο λαρύγγι, ένα φθαρμένο γόνατο, μια γρατζουνιά, ένα κάτι ρε παιδιά!
Που άμα ήμουν στη θέση της γκόμενας και πήγαιναν να μου κουνηθούνε και να μου πειράξουν τον άντρα και το παιδί, θα τους είχα ξεσκίσει όλους, με συνοπτικές διαδικασίες! Και μου καθόταν σαν την κότα στο λειβάδι η μαντάμ -κρίμα το βαμπιρίκι σου και η λεβεντιά σου μωρή!- και έπαιζε λέει με τη νοητή ασπίδα της! Ποια ασπίδα και κουραφέξαλα; Όρμα να τους φας μωρή τσουράπω που μου θες και αβρότητες! Βαμπίρι είσαι όχι η μαντάμ Πομπαντούρ! Εντάξει ρε πούστη μου είπαμε ότι το βιβλίο απευθύνεται σε εφηβικό αναγνωστικό κοινό και πρέπει τρόπον τινά να είναι λίγο "μαζεμένο" αλλά όχι κι έτσι! Ξεφτιλίζονται όλες οι τιμημένες βαμπιρογενιές και ο Bram Stoker θα αναστενάζει και θα βρίζει μέσα από τον τάφο του, μη σας πως πως θα βρυκολακιάσει κιόλας!

Και δεν έφτανε μόνο αυτό. Διαβάζω και κατ'εξακολούθηση για τη μεγάλη, πλήρως εξοπλισμένη ντουλάπα/γκαρνταρόμπα που της έφτιαξε λέει η κουνιάδα της η Άλις στο σπιτάκι και φουντώνω! Εδώ ο κόσμος καίγεται και τα "αποτέτοια" χτενίζονται, κοιτώντας την γκαρνταρόμπα και τη μόδα! Και ποιά μόδα δηλαδή; Ήταν ρούχα αυτά που φορούσε η τύπισσα; Ούτε ένα Βικτωριανό, μια δαντέλα, ένα cameo, ένα κάτι τέλος πάντων δεν είχε! Επιτρέπονται τέτοια πράγματα; Να μην έχει ένα κρινολίνο και να μου σκάει για να μαλλιοτραβηχτεί με τους Βολτούρι φορώντας τα χαμένα κοσμήματα της Αγγλίας που έκρυψε ο βασιλιάς Ριχάρδος;
Μη χέσω!

Άσε που όταν διάβαζα την απίστευτη γκρίνια της κοπελιάς για τη θωρακισμένη Μερσεντές που της αγόρασε ο Έντουαρντ, έτσι και την είχα μπροστά μου θα την είχα ταράξει στις σφαλιάρες! Δείξτε μου μια δεκαεννιάχρονη που της χαρίζει ο γκόμενος θωρακισμένη Μερσεντές και επιπρόσθετα και μια Πόρσε, για μετά το γάμο και αυτή γκρινιάζει και δεν θέλει και εγώ θα κόψω τα μαλλιά μου. Θα τα ξυρίσω παντελώς! Sinead θα γίνω, μα τον Άγιο Σουλπίκιο! Άει μωρή που θα μας κάνεις και τη δύσκολη τώρα με τη Μερσεντές!

Εν κατακλείδι, θέλω να πω πως ο Έντουαρντ τελικά θα τρώει πολύ παντόφλα σε αυτό το γάμο και τον λυπάμαι τον κακομοίρη. Προφανώς δεν ανήκει σε κανένα clan και καλύτερα! Όσο για την Μπέλλα, άμα δεν θέλει τη Μερσεντές την παίρνω εγώ. Τον άντρα της τον χαρίζω γιατί είναι λαπάς -κι ας σπάει κρεβάτια όταν συνουσιάζεται- και εμένα το ζητάει ο οργανισμός μου το μπρουτάλ με μια ελαφρά δόση τακτ, όταν το καλεί η περίσταση.

Κατά τα λοιπά, ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς απείρως καλύτερα.

Happy Birthday ntetzevou!

2009-10-07T20:40:00.003+03:00

Κατόπιν ειδικής παραγγελίας, ιδού η τούρτα που γουστάρουμε να χαρίσουμε στον ntetzevou μαζί με τις ευχές μας για χρόνια καλά, με πολλές θανατηφόρες γκόμενες, λεφτά, χλίδα, κότερα και άλλα τέτοια ασήμαντα...

ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ!

και φιλιά στα δόντια!

Clan Of Xymox, In The Nursery & Kan Kan

2009-10-06T20:12:00.007+03:00

Αυτό είναι από τα Live που δεν πρέπει να χάσει κανείς. Τρεις ιστορικές μπάντες στο ίδιο stage, την ίδια ημέρα. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να χάσω κάποιον από τους τρεις, πολύ περισσότερο δε, τους Kan Kan που δεν έχω δει ποτέ μου στη σκηνή και που έκαναν ένα special reuinion μόνο και μόνο για να εμφανιστούν σε αυτό το live. Πρόκειται για μια μπάντα από το Liverpool που κινούνταν ανάμεσα στη νεορομαντική και new wave σκηνή με ιδιαίτερα θεατρικό τρόπο, κατά την περίοδο 1980-1982. Κυκλοφόρησαν ένα αρκετά πρωτόγωνο 7" single (Film Noire) και δύο καταπληκτικά EP (Changing Trains και The Informer)

Για τους Clan Of Xymox και τους In The Nursery αυτό που έχω μόνο να πω, είναι πως πρόκειται για μπάντες που έχουν στην πλάτη τους είκοσι και πλέον χρόνια καριέρας στο μουσικό στερέωμα και είναι πολύ αγαπημένοι μου, γιατί εκτός από εξαιρετικά ταλαντούχοι μουσικοί, είναι σεμνοί, συνεπείς, γεμάτοι σεβασμό για τον ακροατή τους και αγαπούν αυτό που κάνουν.

Κυριακή 11 Οκτωβρίου του 2009. Είναι η μέρα που θα διεξαχθεί στο Κύτταρο live αυτό το mini festival που θα μας πάρει από το χέρι και θα μας οδηγήσει κατευθείαν στις σκοτεινές ρομαντικές μέρες του new wave της δεκαετίας του ’80. Θα σας δω εκεί.

Εκλογές 2009

2009-10-03T10:19:00.006+03:00

Το σχόλιο που θέλω να εκφραστεί μέσα από τα Μπινελικώματα, είναι απλό και σαφές όσον αφορά τις φετινές εκλογές (και ίσως όλες τις μελλοντικές επίσης...) :

Γιατί δεν ρίχνουν μερικά τέτοια γκομενάκια στη Βουλή; Αν μη τι άλλο έχουν στυλ και γούστο! Βαρέθηκα να βλέπω τόση ασχήμια, πασπαλισμένη με ψεύτικη, βαρύγδουπη διανόηση, διαπρεπείς οικονομικές σπουδές και κακόγουστες γραβάτες!

Επιτέλους όμως!

Λυπηθείτε μας!

Υ.Γ. Συνιστάται στο αντρικό αναγνωστικό κοινό να παρακολουθήσει όλο το video διότι περιέχει μερικά πολύ ωραία "τεμάχια"...

Μαγεία με τον Martin Phipps

2009-09-29T20:10:00.011+03:00

Είμαι μαγεμένη. Συνεπαρμένη. Έχω ένα συναίσθημα μέσα μου που δεν μπορώ να το περιγράψω επαρκώς με λέξεις.
Παλιά όταν ήμουν πιο μικρή, μου συνέβαινε πολύ συχνά αυτό. Ένας ήχος, μια λέξη, μια μυρωδιά, μια εικόνα, μπορούσαν πολύ έυκολα να μου προκαλέσουν αυτό το συναίσθημα. Όσο μεγαλώνω όμως, (αλήθεια μεγαλώνω;) τόσο πιο δύσκολα και πιο σπάνια μου συμβαίνει να νιώσω έτσι. Λες να τα έχω δει όλα; Μπορεί.
Όταν πάντως καταφέρνει κάτι να με συναρπάσει τόσο πολύ, είμαι μέρες ολόκληρες χαμένη στον κόσμο μου.
Μερικές φορές, το συζητώ με τον Gi Gaga Kouni Beli κι εκείνος με καταλαβαίνει. Μου αρέσει αυτό.

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, από τότε που έμαθα να διαβάζω, αρέσκομαι σε διάφορα κλασσικά αναγνώσματα κυρίως της Αγγλικής και Γαλλικής λογοτεχνίας. Δεν ξέρω από που κονόμησα αυτή τη μανία και δεν το ψάχνω πλέον. Ο καθένας έχει τα βίτσια του, πως να το κάνουμε; Διάβασα τόμους ολόκληρους και πέρασα όμορφα απογεύματα παρέα με τόσους πολλούς ήρωες που αγάπησα ή μίσησα με πάθος. Κάποια στιγμή, ανακάλυψα
πως όλοι αυτοί οι ήρωες που κατάφεραν να χωθούν λαθραία μέσα μου, πήραν σάρκα και οστά. Έγιναν για λίγο πραγματικοί, απέκτησαν συγκεκριμένες μορφές και υπόσταση.

Το BBC -ναι για το Αγγλικό κανάλι λέω- έκανε σιγά-σιγά όλα αυτά τα υπέροχα βιβλία, ταινίες ή τηλεοπτικές σειρές, τόσο όμορφα φτιαγμένες που τις βλέπω ξανά και ξανά, χωρίς να μπορώ να τις χορτάσω. Μέσα σε αυτές τις σειρές, ανακάλυψα τόση μαγεία, που απόρησα πραγματικά.
Ο Martin Phipps σπούδασε δράμα στο πανεπιστήμιο του Manchester αλλά προφανώς ήταν προορισμένος για άλλα πράγματα. Να γράφει μουσική.
Κι εδώ βρίσκεται η απορία μου : Πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να κρύβει μέσα του τόση ομορφιά; Πως γίνεται να συνθέτει τέτοια μουσική που μπορεί να μιλήσει κατευθείαν στην καρδιά σου; Να παίζει με τους ήχους δημιουργώντας τέτοια αρμονία που να αποτυπώνεται σαν ανεξίτηλος μαρκαδόρος στη μνήμη σου και να παίζει μέσα στο κεφάλι σου ακόμα και την ώρα που κλείνεις τα μάτια σου για να κοιμηθείς;
Συναρπάζομαι όταν ανακαλύπτω πόσο προικισμένοι μπορεί να είναι μερικοί άνθρωποι. Συναρπάζομαι σκεπτόμενη πως οι ταλαντούχοι άνθρωποι, δεν είναι απλώς τυχεροί και ευνοημένοι με κάποιο ταλέντο, μα έχουν και μια αποστολή σε τούτη τη γη. Να μας θυμίζουν πως υπάρχουν τόσο, μα τόσο όμορφα πράγματα για να μας μαγέψουν...
Πρώτη φορά, άκουσα τη μουσική του στο The Virgin Queen, μια εξαιρετική απόδοση του BBC της ζωής της Βασίλισσας Ελισσάβετ. Σε αυτή του τη δουλειά ο Phipps συνεργάστηκε με τις Mediaeval Baebes και το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό. Τόσο εξαιρετικό ήταν, που έφαγα τον κόσμο να βρω το cd.

Μετά ξαναμαγεύτηκα με τη μουσική επένδυση στην εκδοχή του Sense and Sensibility (το οποίο είχε προταθεί για ΕΜΜΥ το 2008), καθώς και του Persuasion της Jane Austen. Κάθε δουλειά που άκουγα από αυτόν τον συνθέτη, με έκανε να νιώθω αυτό το συναίσθημα που τόσο σπάνια πια καταφέρνω να νιώσω. Το αποκορύφωμα ήταν όταν παρακολούθησα το North and South της E. Gaskell. (Μην το μπερδέψετε με την ομώνυμη σειρά που έχουμε παρακολουθήσει στο παρελθόν, τη σχετική με τον Αμερικανικό Εμφύλιο, δεν έχει καμια σχέση). Η μουσική σε αυτή τη σειρά, ήταν ένα αριστούργημα. Αν δεν είναι αυτό αριστούργημα, δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσε να είναι.

Άρχισα να ψάχνω με μανία να βρω τα soundtrack για να ανακαλύψω πως όλη αυτή η θαυμάσια δουλειά, δεν έχει τυπωθεί. Βρήκα εκατοντάδες ανθρώπους μέσα στο διαδίκτυο που έχουν αγαπήσει τόσο πολύ τη δουλειά του αλλά αδυνατούν να τη βρουν τυπωμένη και σαν τα junkiα ψάχνουμε όλοι για το link που θα μας χαρίσει 10 δευτερόλεπτα παραπάνω μαγεία. Δεν βγήκαν ποτέ cd για αυτά τα θαυμάσια τραγούδια αλλά κάποιοι προσπάθησαν να βγάλουν τη μουσική από τα dvd που κυκλοφορούν, αφαιρώντας τους διαλόγους μερικές φορές. Όταν θα καταφέρω να βρω κάτι περισσότερο από 45 δευτερόλεπτα μουσικής, ή αν καταφέρω να συνδέσω τα κομμάτια, τότε θα σας τα χαρίσω. Θα είναι νομίζω, ότι καλύτερο μπορεί κάποιος να έχει το χειμώνα που έρχεται μαζί με μια κούπα ζεστή σοκολάτα. Μέχρι τότε πάρτε μια μικρή γεύση από δω :

Martin Phipps

The remains of a night...

2009-09-19T09:45:00.011+03:00

Σάββατο 9:50 το πρωί : Παραδόξως, πίνω ήδη καφέ και ακούω μουσική, παρόλο που έχω ξενυχτίσει μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Περίεργα χαρούμενη, διασκεδαστική, αστεία και τρυφερή η χτεσινή βραδιά.
Ξεκίνησε από την ώρα που ήρθε να με πάρει η Α. από το σπίτι με το αυτοκίνητο. Η βροχή ήταν τόσο καταρρακτώδης που αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε στην άκρη του δρόμου, περιμένοντας να κοπάσει.
- "Μαλάκα αποκλείεται να καταφέρουμε να φτάσουμε στο σπίτι της Σ. με αυτή τη βροχή!"
- " Ναι ρε πούστη μου και δεν φέραμε και το φουσκωτό μαζί!" λέω εγώ αγχωμένη επειδή πρέπει να είμαι σε δύο μέρη ταυτοχρόνως και βγάζω να ανάψω τσιγάρο. "Αναπτήρα έχουμε;"
- Όχι!
- (…)

(Δύο τρελές γελάνε, εγκλωβισμένες από τη βροχή μέσα σε ένα σταματημένο αυτοκίνητο).

Με τα πολλά, φτάνουμε στο σπίτι της Σ. και μακαρίζουμε την καλή μας τύχη που βρήκαμε να παρκάρουμε. Πάνω στην ώρα φτάνει ο Β. και πλακωνόμαστε στα ρακόμελα και παγωτό μπισκότο. Δεν καθόμαστε πολύ γιατί πρέπει να είμαι στο Second Skin. για το BATCAVE. Φεύγουμε 20 λεπτά πριν ξεκινήσω να παίζω, τρέχοντας, για να προλάβουμε. Λέμε να πάρουμε ένα αυτοκίνητο. Μόλις φτάνουμε στο σημείο που έχει παρκάρει ο Β. παθαίνω το εγκεφαλικό.
- "ΡΕ ΣΕΙΣ; ΤA CD ΜΟΥ ΔΕΝ ΠΗΡΑ! Τα έχω αφήσει μέσα στο άλλο αυτοκίνητο!"
Κοκαλώνουν. Και μετά βάζουμε όλοι μαζί τα γέλια.
- "Έμπα μέσα!" λέει ο Β. "Θα πάμε με το αυτοκίνητο, να βρούμε το άλλο αυτοκίνητο να πάρεις τα cd".
Φτάνουμε στο άλλο αυτοκίνητο αφού κάνουμε γύρω-γύρω όλοι τα στενά και κατεβαίνω να πάρω τα πράγματα μου. Ξεμπουκάρω από την πόρτα, βουτάω την ουρά της φούστας μου να μην σέρνεται στα νερά και τις λάσπες, (πατσαβούρι έγινε το βικτωριανό, σας ορκίζομαι!) και αρχίζω να τρέχω. Πάω να ανοίξω την πόρτα του αυτοκινήτου και είναι κλειδωμένο. Από το άλλο αυτοκίνητο ακούω φωνές αλλά δεν καταλαβαίνω.
- "ΡΕ; Δεν είπατε πως το ξεκλειδώσατε;" φωνάζω.
Ο Β. βγάζει το κεφάλι του έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου και φωνάζει :
- "ΠOY ΠΑΣ ΜΩΡΗ; ΛΑΘΟΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΠΑΣ Ν'ΑΝΟΙΞΕΙΣ!"

(Σε εκείνο το σημείο, μας άκουσε όλη η γειτονιά από τα γέλια και τα ουρλιαχτά).

Φτάνουμε στο μαγαζί ακριβώς οριακά. Τρέχω στον Θ. που έχει ανέβει ήδη πάνω στις κονσόλες. Με κοιτάζει σταβά.
- "Κι είπα πως δεν θα έρθεις… Άργησες!"
- "Ναι, ήμουν απασχολημένη. Πήγα να διαρρήξω ένα αυτοκίνητο..." του λέω και του δίνω τα ακουστικά.
Πάει να βάλει το βύσμα στην κονσόλα και με κοιτάει.
- "Το καρφί που είναι;" ρωτάει με απόλυτη ηρεμία.
Βάζω τα γέλια και του δίνω το καρφί που έχω κρυμμένο στο χέρι μου. Είναι τόσο συμπαθητικά και αξιολάτρευτα σοβαρός πάντα, που δεν μπορώ να μην τον πειράξω.

Σκέφτομαι πως σήμερα, παίζουμε αντισυμβατικά. Δεν έχει γνωστά χιτάκια. Κάνουμε τεστ για να δούμε πόσα στα πόσα θα ξέρουν και θα γουστάρουν αυτοί που ακούνε. Το ποσοστό έπιασε 2% και γελάμε πάνω στις κονσόλες.
Όταν παίζουμε Neon ο Β. η Σ. και η Α. έχουν πιαστεί χέρι-χέρι και χορεύουν. Γαλαρία τα τρελόπαιδα!
Έρχεται ένας τύπος και μας λέει πως πρέπει να ρίχνουμε πιο πολύ καπνό. Κοιταζόμαστε με τον Θ. και χαμογελάμε.
Βάζει το χέρι του πάνω στο κουμπί και… ξεχνάει να το βγάλει! Γίνεται τοπίο στην ομίχλη το μέρος και δεν μπορούμε να δούμε ούτε τα σατανικά χαμόγελα, ο ενός του άλλου.
- "ΦΤΑΝΕΙ ΤΩΡΑ!" του λέω. "Ασφυξία θα πάθουνε!"

(Βάζουμε τα γέλια και αποχωρούμε επικά με Sisters).

Κάτω βλέπω την Α. και τον Δ. και τσιρίζω από χαρά. Έχω να τους δω καιρό και μου είχαν λείψει.
- "Μάθαμε ότι παίζεις και ήρθαμε να σε δούμε" λέει η Α. κι εγώ τους αγκαλιάζω.

Και ξαφνικά, ενώ δεν πίστευα πως μια βραδιά μπορεί να γίνει ακόμα πιο όμορφη, βλέπω ένα χαμογελαστό πρόσωπο, γεμάτο γλύκα πολύ κοντά μου, αλλά δεν το γνωρίζω. Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, λέω μέσα μου πως έχω αρχίσει να τα χάνω. Άμα είχα γνωρίσει ένα πλάσμα με τέτοιο καθάριο πρόσωπο, δεν θα το είχα ξεχάσει είμαι σχεδόν σίγουρη.
Μου συστήνεται και γεμίζει ο χώρος με φως σαν αυτό το μπλε του ωκεανού (είναι ένα πρόσωπο που το έχω συνδέσει με κουτάκια γεμάτα κοχύλια και γαλάζιες κορδέλες και όμορφες πετρούλες και μικρά γυαλάκια που τα λείανε η θάλασσα) και φουσκώνω από συγκίνηση που αυτό το πρόσωπο, που τελικά δεν γνώριζα τη μορφή του, τραβήχτηκε μόνο για πάρτη μου εκεί. Είναι που να, αυτά τα πράγματα που κάνει κάποιος για σένα χωρίς καν να σε γνωρίζει, κάνουν τη νύχτα σου και την επόμενη μέρα σου επίσης, να φαντάζουν τόσο λαμπερές και ιλουστρασιόν, που ξυπνάς το πρωί με ένα χαμόγελο στα χείλη, νιώθοντας ευλογημένος.

Σε ευχαριστώ πάρα πολύ που ήρθες. Ήθελα να περάσουμε περισσότερη ώρα μαζί μα θα το κάνουμε έτσι κι αλλιώς τις μέρες που έρχονται. Όταν σε φανταζόμουν, δεν περίμενα τίποτα λιγότερο, από το να λάμπει το πρόσωπό σου γεμάτο χάρη, καλοσύνη και ομορφιά και είχα δίκιο.

pic by Don Gilbert

Batcave once more...

2009-09-16T20:32:00.004+03:00

Τo ΒATCAVΕ άρχισε σαν ιδέα τον Ιούνιο του 2006. Σκοπός του, να φέρει κοντά τους Dj's/Παραγωγούς/Διοργανωτές της Dark Wave/80’S/New Wave/Gothic/Neofolk σκηνής, καθώς και να ενώσει το κοινό που αγαπά τη συγκεκριμένη μουσική subculture τρεις με τέσσερις φορές κάθε χρόνο.

Στις 18 Σεπτεμβρίου στο SECOND SKIN CLUB 11 Dj's θα έχουν στη διάθεσή τους από μισή ώρα για να παρουσιάσουν τη δική τους άποψη για τη "Σκοτεινή Πλευρά" που συνεχίζει να στοιχειώνει τους λάτρεις του διαφορετικού, τους απανταχού φετιχιστές και τους οπαδούς του σκοτεινού ρομαντισμού.

CURE-BAUHAUS-SISTERS- BIRTHDAΥ PARTY-DEPECHE MODE-JOY DIVISION-DEATH IN JUNE-SMITHS –CHRISTIAN DEATH- NEUBAUTEN –CLAN OF XYMOX-DIARY OF DREAMS-VISAGE-SWANS-COIL-NICK CAVE, είναι μόνο μερικοί από τους πρωταγωνιστές του BATCAVE PARTY, στις 18 Σεπτεμβρίου στο MAIN ROOM του SECOND SKIN CLUB.

….Γιατί στο CATACOMB/DARK ROOM του SECOND SKIN CLUB θα βρίσκεται ο Dj DEMON SPY με Industrial/Electro/EBM/TBM/Noise.

18 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2009
SECOND SKIN CLUB,
ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ & ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ 78
ΕΝΑΡΞΗ: 00.00
10 EUROS (WITH DRINK)

WWW.SECONDSKINCLUB.GR

John Hughes : Don’t you forget about me OST

2009-09-09T23:32:00.015+03:00

Στις 6 Αυγούστου πέθανε ο John Hughes και φορέσαμε πάλι τα μαύρα στα ΜΠΙΝΕΛΙΚΩΜΑΤΑ γιατί πολύ τον αγαπούσαμε. (Όχι ότι έχουμε φορέσει στη ζωή μας ποτέ ροζ,-κι ας επέμενε τόσο πεισματικά εκείνος στο Pretty in Pink- αλλά λέμε τώρα…)
Και πως να μην αγαπήσεις δηλαδή τον άνθρωπο που έκανε ταινίες στη δεκαετία του 80 που έγιναν σταθμός και τις συζητούσαμε συνεχώς στα διαλείμματα του σχολείου;
Sixteen Candles (1984), The Breakfast Club (1985), Pretty in Pink (1986), Some Kind Of Wonderful (1987), She’s Having A Baby (1988), Home Alone (1990), Dennis The Menace (1993), είναι μερικές αξέχαστες ταινίες που μερικοί από μας τις λατρέψαμε ως πιτσιρίκια και γεμίσαμε τους τοίχους των δωματίων μας με αφίσες τους.

Προσωπικά, αγαπούσα πολύ αυτές τις ταινίες επειδή πάντα έβρισκες σε αυτές, απίστευτα μουσικά κομμάτια, με αποτέλεσμα κάθε soundtrack να αποτελεί εξαίρετη και αντιπροσωπευτική συλλογή τραγουδιών εκείνης της εποχής. Στα soundtrack αυτά, βρίσκεις τραγούδια από συγκροτήματα όπως οι Jesus and Mary Chain, March Violets (ω ναι… ή μπάντα που εμφανίζεται στο κλαμπάκι στην ταινία Some Kind Of Wonderful είναι οι March Violets αυτοπροσώπως…), Flesh For Lulu, Love and Rockets και Gene Loves Jezebel. Δεν ήταν συμβατικές μπάντες για μουσική επένδυση ταινιών αυτές.

Αποφασίστηκε λοιπόν -μετά από εντελώς δημοκρατικές διαδικασίες- το νέο soundtrack που θα σας χαρίσουν τα ΜΠΙΝΕΛΙΚΩΜΑΤΑ, να αποτελεί ένα μικρό φόρο τιμής για τον Hughes. Μαζέψαμε τραγούδια από τις 5 πιο αγαπημένες μας ταινίες του και σας τα χαρίζουμε με την ελπίδα ότι θα ξυπνήσουμε τρυφερές αναμνήσεις στους κωλόγερους που διαβάζουν αυτό το blog μεν, και θα ξεστραβώσουμε τα νιάνιαρα που δεν αξιώθηκαν να ζήσουν εκείνη την εποχή, δε.

Όποιος είχε λατρέψει τον αξιαγάπητο Duckie στο Pretty In Pink να σηκώσει το χέρι του κι όποιος ήθελε να σπάσει στο ξύλο τον καθηγητή επιτήρησης (αυτόν τον μαλάκα τον Mr. Vernon) στο Breakfast Club, να σηκώσει επίσης το χέρι του. Να ξέρουμε τι μας γίνεται εδώ μέσα… Τέλος, όποιος θέλησε να ξεμαλλιάσει τη νεαρά Amanda Jones στο Some Kind of Wonderful, να περάσει από το ταμείο, δίνουμε επίδομα.

Δεν θα γράψουμε βιογραφίες και δρακρύβρεχτες παπαριές. Θα παραθέσουμε, τον επίλογο από το Breakfast Club :

“Dear Mr. Vernon, we accept the fact that we had to sacrifice a whole Saturday in detention for whatever it was we did wrong, but we think you're crazy to make us write an essay telling you who we think we are. You see us as you want to see us... In the simplest terms and the most convenient definitions. But what we found out is that each one of us is a brain...Brian Johnson ...and an athlete...Andy Clark ...and a basket case...Allison Reynolds ...a princess...Claire Standish ...and a criminal...John Bender.
Does that answer your question?...
Sincerely yours, the Breakfast Club.”

P.S. Άργησα λίγο να επιλέξω τα τραγούδια που θα έβαζα σε αυτή τη συλλογή, αλλά όπως πληροφορηθήκατε, έκανα spa, χαλαρωτικά λασπόλουτρα και άλλα τέτοια ωραία. Ελπίζω η αναμονή, να άξιζε τον κόπο.
MpinelikoMistress

Χωρίς νερό μπορώ Χωρίς το OST όχι!

2009-09-06T22:41:00.008+03:00

Ντριιιιιν!.....Ντριιιιιιν!....Ντριιιιιιν!

Μ: Παρακαλώ;
G: ΔΕ ΜΟΥ ΛΕΣ ΡΕ ΚΟΠΕΛΙΑ... ΕΤΣΙ ΣΤΗ ΜΟΥΓΓΑ ΘΑ ΤΗ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ;
Μ: Μπα που να λυσσάξεις, ακατέργαστε άνθρωπε του Νεάντερταλ! Τι φωνάζεις νυχτιάτικα;
G: Καλά μωρή, δεν έχεις ιερό και όσιο; Τι θα πουν οι αναγνώστες μας που είμαστε χωρίς soundtrack εδώ και 6 ολάκερες μέρες;
M: Ααα, για να σου πω! Χαμήλωσε τη γαϊδουροφωνάρα σου-
(σε αγελάδα μιλάς κοπελιά, πρόσεχε τα λόγια σου!)
-και πάρτο από την αρχή γιατί μόλις ετοιμάστηκα για μπάνιο!
G: Α ναι; Θα πας για ύπνο;
Μ: Όχι τώρα, απλά θα πάω να τριφτώ με το σαπούνι μπας και φύγει η κυτταρίτιδα. ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΕΓΩ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΖΟΜΑΙ ΣΑΝ ΤΗ ΛΕΠΡΗ ΣΤΟΥΣ ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΜΟΥ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ!
G: Που να γίνεις σαν τη μάγισσα Τσοκάρω στο Μικρό Μου Πόνι, μωρή αστοιχείωτη, που μου θες και κυτταρομασάζ Κυριακάτικα! Να σου πω, στρώσε τον κώλο σου κάτω και πες τι θα βάλουμε αυτό το μήνα!
Μ: Γιατί ρε μπαμπουίνε της σαββάνας; Δε δώκαμε διπλό soundtrack τον περασμένο μήνα;
G: Άχουυυυυυυ, τα Σαλοσπίρ μου τώρα! Μωρή κουλίδου, έχεις καταλάβει ότι έχουμε απαιτητικό αναγνωστικό κοινό;
Μ: Και καμμένο επίσης...τόσες πυρκαγιές φέτος, όλο και κάποιος από δαύτους θα την άρπαξε τη φλογίτσα του!
G: Μη μου μπινελικώνεις τους αναγνώστες.
Μ:MPINELIKOMISTRESS ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΚΑΝΩ! ΣΑΣ ΒΑΖΩ ΜΙΑ ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΣΑΣ ΚΑΙΩ!
G: Τέτοια λέγε να σε ψάχνουμε στα τμήματα από αύριο με κατηγορίες για εμπρησμό! Έλα, λέγε όμως, τι θα κάνουμε!
Μ: Χμμμμ, λοιπόν, κοίτα, έχω στο νου μου ένα tribute αλλά θέλω να το οργανώσω πρώτα, να βρω τα κατάλληλα τραγουδάκια, φωτογραφίες, ένα bio, ξέρεις τώρα...
G: Δηλαδή πόσο θα σου πάρει αυτό; Έχουμε κι άλλες δουλειές ξέρεις!
Μ: Ε ΣΚΑΣΕ ΠΙΑ! Σαν τη χήρα στο κρεβάτι κάνεις! Το πολύ πολύ το ΣουΚού θα το έχω έτοιμο!
G: Ρε έρποντα σκουληκάνθρωπε, το ερχόμενο ΣουΚού θα είμαστε στη μέση του μήνα! Αντιλαμβάνεσαι;
Μ: Ε και τι έγινε; Εσύ δεν είσαι αυτός που λυσσάει για το γαμωbandwidth του server; Τόσο το καλύτερο, να ακούγονται κανονικά μέχρι το τέλος του Σεπτέμβρη.
G: Άχουυυ τι λέει; Μαζεύτε τη, θα πάω στο λιμάνι του Ναυπλίου και θα πέσω να πνιγώ!
Μ: Ε και τι φοβάσαι; Τα κούτσουρα επιπλέουν!
G: Βρε δε μου γαμιέσαι λέω εγώ!
(της το κλείνω στα μούτρα!)

10 λεπτά αργότερα

Ντριιιιν!.....Ντριιιιιιν!.....Ντριιιιιιιν!

G: Τι θες πια από τη ζωή μου ελεεινό ανθρωποειδές;
Μ: Έλα, σκάσε πια! Λοιπόν, επειδή σήμερα θα κάνω αποτοξίνωση από το pc, μπες εσύ και γράψε κάτι για να δικαιολογήσεις την καθυστέρηση.
G: Και με τι θα τη δικαιολογήσω μωρή; Με Predictor, που να με πάρει και να με σηκώσει;
Μ: Κάτι θα βρεις εσύ, σε εμπιστεύομαι. Άντε κλείνω τώρα, έχω ανάψει και το τζακούζι! Μαλάκα!
G: Τα σκατά μου να φας παλιοκαριόλα! Πάλι εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα!
Μ: Μόλις το βγάλεις βάλτο στον κώλο σου! Φιλάκια! Byyyyyyye!
G: Τώρα θα δεις!

Mum & Dad : They fuck you up!

2009-08-31T18:57:00.006+03:00

Έκοψα το φαί. Όχι εντελώς, αλλά αδυνατώ να φάω κρέας. Γενικώς αδυνατώ να φάω, τις τελευταίες μέρες, αλλά άμα είναι για κανένα ζαρζαβατικό, τα καταφέρνω. Όχι δεν ήθελα να κάνω δίαιτα. Δεν ξέρω πως γίνεται αυτό το πράγμα και δεν μπορώ εγώ τώρα να καταπιέζομαι και να μην τρώω μπακλαβάδες λόγου χάρη...
Έκοψα το φαί γιατί είδα μια ταινία. Ταινία είπαμε, όχι ντοκυμαντέρ που να εξυμνεί τη σωστή και ισορροπημένη διατροφή... Άμα ήταν κάτι τέτοιο, προφανώς δεν θα μου έκανε ουδεμία εντύπωση και θα συνέχιζα να χλαπακιάζω χοιρινές μπριζόλες ακάθεκτη.
Αυτό το "πράγμα" που είδα όμως, μου έκοψε κάθε διάθεση να απολαύσω μια ζουμερή και καλοψημένη μπριζόλα.
Όχι μαλακίες λέω...
Δεν μου έκοψε την όρεξη για μπριζόλες μόνο. Με κατατρόμαξε! Αρρώστησα κυριολεκτικά. Έκανα μέρες να συνέλθω. Φαντάσου! Έπαθα τέτοια φρίκη εγώ, που διαβάζω το βράδυ πριν κοιμηθώ την εγκυκλοπαίδεια των Serial Killers, έτσι για να με πάρει ο ύπνος!
Άμα ήταν καμιά σπλατεριά, με κακοφτιαγμένα τερατάκια και μπόλικο τομάτο τζους, πιθανά να είχα ξεκαρδιστεί στα γέλια. Δεν ήταν όμως. Οι ήρωες της ταινίας, ήταν απλοί, καθημερινοί άνθρωποί, οι οποίοι μπορεί να ζουν στο διπλανό μας διαμέρισμα. Μπορεί να είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Με τρομάζει η αρρώστια που μπορεί να εκδηλώσει η ανθρώπινη φύση. Είναι το μοναδικό πράγμα ίσως, που με τρομάζει πραγματικά. Όσες ασκήσεις κι αν κάνω για να πάψει να με τρομάζει (βλέπε παραπάνω τα "ελαφρά" αναγνώσματα που διαβάζω πριν κοιμηθώ), εξακολουθώ να τρομάζω όταν βλέπω πως η "αρρώστια" δεν έχει κανένα όριο. Όσο απέραντη είναι η φαντασία του ανθρώπου, άλλο τόσο απέραντη είναι και η αρρώστια που μπορεί να κρύβει μέσα του.
Δείτε το βίντεο με δική σας ευθύνη. Εμείς από δω, όσοι την είδαμε, κανένας μας δεν την άντεξε.

Mum & Dad 2008

Άχου Παναγία μου! Part 2

2009-08-27T20:08:00.003+03:00

Λοιπόν αυτές οι συναυλίες του Peter Murphy στην Ελλάδα είναι καταραμένες!
Ναι ρε πούστη μου σαν την τελευταία φορά που μας τραβήξανε με το στανιό και τελευταία στιγμή στο BIOS και κοντέψαμε να βγάλουμε κοτόψειρες εκεί μέσα τόσα άτομα...
40 βαθμοί κελσίου κι εμείς να περιμένουμε σαν τους μαλάκες 3 ώρες χωρίς εξαερισμό, κλιματιστικό και νερό, χωμένοι στην υπόγα...

Έτσι και αυτή τη φορά, αλλάξανε οι ημερομηνίες αλλά ευτυχώς όχι ο χώρος διεξαγωγής της συναυλίας. Από Σεπτέμβρη, τελικά θα τον δούμε την Κυριακή 8 Νοεμβρίου στην Αθήνα και την προηγούμενη, το Σάββατο στις 7 Νοεμβρίου στο Μύλο στη Θεσσαλονίκη. Όσοι έχουν πάρει ήδη εισητήρια, ισχύουν κανονικά.

Να πω πόσο μεγάλη ΧΟΝΤΡΟΜΑΛΑΚΙΑ είναι που θα παίξει Κυριακή; Να το πω...
Επίσης με τις συναυλίες στην Ελλάδα, κλείνει και την tour του. Να πω πόσο ρετάλια θα είναι στο live; Να το πω κι αυτό...
*Αναστεναγμός*...

Τι να κάνουμε, Πετράκης Μέρφυ είναι αυτός, ότι γουστάρει κάνει...
(...)
Άμα αλλάξει και κιθαρίστα δεν πάω.

*********************
UPDATE 28/08/2009

Ευχαριστούμε όλους όσους μας βράβευσαν με τα βραβεία που μπορείτε να δείτε στο τέλος της sidebar. Είναι δύσκολο να στείλουμε στον καθένα ξεχωριστά τα βραβεία αυτά, οπότε μπορείτε να τα τσιμπήσετε εφόσον δε τα έχετε. Τα αξίζετε όλοι!

Fires At Midnight

2009-08-24T12:39:00.002+03:00

Αφιερωμένο σε όσους παλεύουν...ακόμα...

I stood out here
Once before
With my head
Held in my hands

For all that
I had known of this place
I could never
Understand

On the hills
The fires burn at midnight
Superstition
Plagued the air

Sparks fly as
The fires burn at midnight
The stars are out
And magic is here

I wished on
The seven sisters
Bring to me
Wisdom of age

All that's locked
Within the book of secrets
I long for
The knowledge of a sage

On the hills
The fires burn at midnight
Superstition
Plagued the air

Sparks fly as
The fires burn at midnight
Stars are out
And magic is here

The stars are out
And magic is here

So, the sisters
Smiled to themselves
And they whispered
As they shone

And it was
From that very instant
I knew I would
Never be alone

While on the hills
The fires burn at midnight
Superstition
Plagued the air

Sparks fly as
The fires burn at midnight
Stars are out
And magic is here

The stars are out
And the magic is here

Many stars
Were long forgotten
Many faded
And became ghosts

Still my sisters
Glittered down from heaven
Always there when
I needed them most

And on the hills
The fires burn at midnight
Superstition
Plagued the air

Sparks fly as
The fires burn at midnight
Stars are out
And magic is here

The stars are out
And magic is here

I stood out here
Once before
With my head
Held in my hands

For all that
I had known of this place
I could never
Understand

On the hills
The fires burn at midnight
Superstition
Plagued the air

Sparks fly as
The fires burn at midnight
Stars are out
And magic is here

Stars are out
And magic is here

Stars are out
And magic is here

Stars are out
And magic is here

Song: Fires At Midnight
Artist: Blackmore's Night
Album: Fires At Midnight

ΒΛΑΜΜΕΝΟΙ.GR

2009-08-21T11:11:00.004+03:00

- Μα είναι δυνατόν;
- Α παπά! Δεν το πιστεύω!
- Μα τι στο διάολο κάνουμε και σκάνε έτσι οι μαλακίες απανωτά;
- Έλα ντέ!
- Και να πεις πως πάμε γυρεύοντας...
- Αμ αυτό που το βάζεις; Οι μαλακίες πάνε γυρεύοντας για μας, όχι το αντίθετο!
- Ρε λες να έχουμε κανένα ελαττωματικό εξάρτημα και για αυτό να μας συμβαίνει αυτό;
- Άει μωρή από κει που θα μας βγάλεις και ελαττωματικούς τώρα!
- Εγώ λέω πάντως να ιδρύσουμε ένα club.
- Μπαρντόν;
- Βλαμμένοι.gr. Να βάλουμε και συνδρομή!
- Το έκαψες κι εσύ;
- Μπα; Γιατί; Άμα βάλουμε και συνδρομή θα γλιτώσουμε! Κατάλαβες κύριε! Να θέλουμε την ησυχία μας και να μην μπορούμε να τη βρούμε! Μωρέ ή τη συνδρομή θα βάλω, ή θα αλλάξω τόπο διαμονής, κινητό και χρώμα μαλλιών. Σου συνιστώ το ίδιο μπας και γλιτώσουμε το φρενοκομείο δηλαδή.
(Κουνάει το κεφάλι του).
- Δεν έχεις και άδικο! Έτσι μου΄ρχεται να αρχίσω να τσιρίζω!
- Όχι μη! Θα σηκώσεις τη γειτονιά στο πόδι.
- Χέστηκα. Έχω νεύρα! Εσύ δεν έχεις νεύρα;
- Πως δεν έχω! Και τα έχω και διπλά μάλιστα, γιατί εμένα μου σκάνε δύο-δύο οι ενοχλήσεις όπως γνωρίζεις...
- Ελα ντέ! Μωρή τέτοιο χάλι δεν το έχω ξαναδεί! Απορώ με την υπομονή σου τελικά!
- Είδες; Είδες; Αλλά περίμενε και πίσω έχει η αχλάδα την ουρά...
- Ωχ! Όταν το ακούω αυτό ανησυχώ.
- Καλά κάνεις! Δεν μου λες; Τώρα που το σκέφτομαι... είσαι να ρίξουμε ένα καυγά μεταξύ μας να ξεδώσουμε;
- ΠΑΣ ΚΑΛΑ ΜΩΡΗ ΗΛΙΘΙΑ;
- Γιατί; Έλα να τσακωθούμε λίγο, καλό θα μας κάνει!
- Μάλιστα. Θες να τον κάνουμε τώρα τον καυγά ή να τον τυλίξω για αργότερα;
- Τώρα θέλω!
- Όχι αγάπη μου! Δεν θα σου τη κάνω τη χάρη! Δεν μαλώνω εγώ μαζί σου για τον κάθε καμμένο...
- Καλά. Πάντως να ξέρεις πως εσύ χάνεις.

Αφιερωμένο στον Gi Gaga Kouni Beli που το έκανα τα νεύρα ταντέλες χτές το βράδυ.
... και στο club επίσης...

Καφές Με Τη Mistress

2009-08-18T22:16:00.003+03:00

Τι μου κάνετε μωρά μου;

Η MpinelikoMistress ακόμα απολαμβάνει τις διακοπές της (ο Θεός να τις κάνει!) κι εγώ ακόμα είμαι στη βιοπάλη! Δε βαριέστε... Άλλους ο Θεός τους έπλασε κι άλλους τους έκλασε! Τέσπα! Την Κυριακή που μας πέρασε αποφάσισα να επισκεφτώ την αγαπητή στα εξοχικά λημέρια της γιατί μου εκμυστηρεύτηκε πως βαρούσε μπιέλες, λόγω νεύρων.
Παίρνω κι εγώ το αυτοκινητάκι μου και ξεχύνομαι στην Αττική οδό με προορισμό το Πόρτο Ράφτη. Φτάνω τελικά μετά από μια ωρίτσα σχεδόν και τη βούτηξα να πάμε καμιά βόλτα με το αμάξι στην παραλία. Αφού κάναμε μπάνιο εντός αυτοκινήτου, λόγω των κυμάτων που έσκαγαν στην προκυμαία από τον δυνατό αέρα, η Mistress έδωσε την ιδέα να πιούμε καφέ σε μια γνωστή καφετερί της περιοχής. Καθόμαστε λοιπόν και παραγγέλνουμε, εγώ τον πρώτο, η φίλτατη τον τρίτο (και μετά αναρωτιέμαι γιατί ξεδίνουμε στις μπιέλες. Παράλογοοο;...Ορίστε, δεν απαντά κανείς, άρα είναι λογικό!). Πάνω που πάμε να αρχίσουμε μια κουβέντα της προκοπής, να πούμε τα νέα μας και να θάψουμε κόσμο, συνειδητοποιούμε πως στο πίσω τραπέζι έχουν ήδη περάσει στα...κόλυβα!
Ξαμολυμένες από την παραλία, με τα γνωστά πλαστικά παπουτσάκια και το φακιόλι-καπότα μπάνιου, κάθονται δυο κυρίες μεταξύ 70 και τάφου και δίνουν ρεσιτάλ. Αμέσως βγάζουμε το σκασμό και προσπαθούμε να πιάσουμε τη συζήτηση (και οι κυρίες το νόημα της ζωής!).
«Μωρή», λέω στη Mistress, «να τις ηχογραφήσω να τις βάλουμε στο blog;»
«Βλαμμένο είσαι παιδάκι μου; Θα μας καταλάβουν!», μου λέει. Αλλά πού να ήξερε με τι υποκλοπέα είχε μπλέξει! Βουτάω το κινητό, το βάζω στο αθόρυβο, το ρίχνω στο τσαντάκι και το σπρώχνω σιγά σιγά στο τραπέζι τους, κάτω από την καρέκλα της μιας! Εμείς συνεχίζουμε κανονικά την κουβέντα μας, ρίχνοντας και μια ματιά στο τσαντάκι και τις κυρίες, ακούμε παράλληλα τι λένε και σχολιάζουμε.
Και να τα αποτελέσματα!!!

(με μπλε σχολιάζει ο Gi Gaga Kouni Beli, με ροζάκι η Mistress, χαζοί δεν είστε, μας το 'χετε αποδείξει άλλωστε!)

Α:...και μου θύμισε την ανηψιά μου, τη Ρούλα!
Β:Ποια μωρ'σύ; Της Θέκλας;
Α:Ναι καλέ!
Β:Τη ζαβή;
Α:Ναι σου λέω!
Α:Αυτή που κοντεύει τα 60 κι ακόμα είναι ανύπαντρη;
(έλα όμως κοπελιά, δε το 'χεις κι εσύ!)
Β:Ναι χρυσή μου. Που είναι ένας κορίτσαρος μέχρι εκεί πάνω-
(αμέσως κι οι δυο μας κοιτάζουμε το πλατάνι!)
-και βάφεται σαν Γκραν Γκινιόλ, Θέ μου σχώρα με!
Α:Τι μου λες...Και;
Β: Αυτή παιδί μου, έχει κλωτσήσει την τύχη της πολλάκις. Έσκαγαν σου λέει οι γαμπροί κι αυτή τους στόλιζε, τη μια δε της άρεσε αυτό, την άλλη το άλλο και τέτοια.
Α:Γι' αυτό έχει γίνει σαν σταφίδα..από τον πολύ σοβά! Τρομάρα της!
Β:Και χτες μου είπε η Μαρίκα, την έπιασε ένας και τη ρώταγε για δαύτηνε.
Α:Τη ζαβή;
(τι διάολο, δεν παρακολουθεί;)
Β:Ναι καλέ! Και λέει στη Μαρίκα «πώς μπορώ να επικοινωνήσω μαζί της;»
(εεεεμ, έλα που δε μπορείς!)
και του λέω ότι δε μπορεί-
(αχαχαχαχα!)
-και του εξηγώ πώς έχει η κατάσταση.
Β:Και δε μου λες μωρή Ευτέρπη, πώς το πήρε ο μορφονιός;
Α:Πώς να το πάρει; Δε μίλησε καλέ, τι να πει άλλωστε; Μα κι αυτή η Ρούλα πια, ένα γάιδαρο της χαρίζουνε και τον κοιτά στα δόντια!
Β:Άσε με βρε Ευτέρπη μου, είδα κι εγώ που δεν του τα κοίταξα τι κατάλαβα!
(να και τα κέρατα!)
Α:Γιατί μωρή Φρόσω, καλός δε σου βγήκε ο Βρασίδας;
Β:Καλός Ευτέρπη μου και χρυσοχέρης αλλά ο Θεός είχε άλλα σχέδια για τον συγχωρεμένο!
(πάει κι ο σύζυγος! Neeeeeext!)
Α:Έτσι είναι αγάπη μου, τη μια είσαι και την άλλη βλέπεις τα ραδίκια ανάποδα! Αχ, μωρή και τώρα που είπα «ραδίκια», είδες το γιο του μανάβη ποια πήρε;
Β:Ναι μωρή, τα 'μαθα-
(τα νέα ταξιδεύουν γρήγορα)
-την κόρη του κυρ Τάκη που έχει το βουλκανιζατέρ. Κατάντια κι αυτή αυτό το κορίτσι. Τι σκατά προίκα έδωσε; Λάστιχα και εξατμίσεις;
(ενημερωμένη η γιαγιά ε;)
Α:Εγώ άκουσα πως τη βάντεψε και περιμένει εγγονό ο κυρ Τάκης! Γι' αυτό σκίστηκε το σόι να στεφανωθούν, γιατί άμα είχαν κορίτσι θα σου ΄λεγα εγώ τι ρόδα και σαμπρέλα θα έτρωγε στη μούρη ο λεγάμενος!
(στα 4 λάστιχα δώρο ένα σετ ζάντες αλουμινίου!)
Β:Δεν ήθελε κόρη ο κυρ Τάκης; Κι άμα του τύχαινε; Ααα δεν παίζουνε με τέτοια πράγματα, Ευτέρπη μου, παιδί να 'ναι κι ό,τι να 'ναι. Την υγειά του να 'χει!
(ναι καλά, ας γινόταν η στραβή στο γιο σου να σου 'βγαινε Dana International και θα σού 'λεγα αν θα έκανες αυτή την κουβέντα τώρα!)
Ξαφνικά γυρίζει η μια και με ρωτάει:
Α: Καλέ κύριε; Μήπως έχετε ώρα;
(Αρκετή, σκέφτομαι) Μάλιστα, κοντεύει 6, απαντώ.
Και πριν προλάβω να γυρίσω στη Mistress, ξαναρχίζουν!
Β:Αχ βρε Ευτέρπη, δεν πάμε σιγά σιγά; Θα έρθει ο γιος μου με την εγγονή μου από τη θάλασσα για να την πάει μετά στην κατασκήνωση και δε θα προλάβω να τη χαρώ λίγο, ε;
Α:Ας παμε γιατί θέλω κι εγώ να προλάβω στην Οn αυτό το Εξτρίμ κάτι, με τα σπίτια που τα φτιάχνουν από την αρχή. Ρε λες να τους φωνάξω κι εγώ;
(Ένα παπά να φωνάξεις να σε διαβάσει!)
Β:Έρχονται κι εδώ;
(Κάντους 2 τους παπάδες κυρ Βαγγέλη!)
Α:Έλα σήκω, θα χάσουμε και το λεωφορείο και μετά θα το κόψουμε με τα πόδια μέχρι το Μαρκόπουλο!

Σηκώνονται, παίρνω διακριτικά το τσαντάκι μου και η Mistress με κοιτάζει με βλέμμα αγελάδας (όχι το δικό μου, άλλο!) και με ρωτάει:
«Τα έγραψε;»
«Αυτό θα το διαπιστώσουμε σύντομα!», απάντησα.

Ο καφές συνεχίστηκε με το δικό μας κουτσομπολιό αλλά αυτό είναι κάτι που θα το πούμε μια άλλη φορά!

Την κάνω...

2009-08-11T01:01:00.004+03:00

Φεύγω! Εξαφανίζομαι! Πάω διακοπές.
Αντηλιακό δεν παίρνω μαζί γιατί δεν βγαίνω στον ήλιο.
Πλαστικές σαγιονάρες με μαργαρίτες δεν παίρνω μαζί γιατί τις σιχαίνομαι!
Ψυγειάκι παραλίας, επίσης δεν παίρνω μαζί γιατί εγώ δεν πατάω το πόδι μου εκεί πέρα, να μου πετάνε ρακέτες και μπαλάκια στη μούρη ενώ ακούω την κυράτσα της διπλανής πετσέτας να ουρλιάζει "Κωστάκη! Όχι στα βαθειά παιδί μου!"
Το αυτό και για τα φουσκωτά ζωάκια, τα βατραχοπέδιλα τη μάσκα και τον αναπνευστήρα.
Θα πάρω μαζί μου αυτό :

Βάζω στο σάκο μου αυτό το δίσκο και σκέφτομαι πως ο Cave είναι από τους ανθρώπους που θα έπρεπε να δολοφονούνται. Από τη γέννα.
Κάποιος θα έπρεπε να τον έχει σκοτώσει εδώ και πολύ καιρό. Είναι από τους ανθρώπους που γεννιούνται για να καταστρέφουν. Ποτέ μου δεν περίμενα πως μετά από τόσα χρόνια θα τον μισούσα τόσο. Υποθέτω πως τώρα τα πράγματα έρχονται σε μια ισορροπία. Στη ζυγαριά ισορροπούν η αγάπη που του είχα τόσα χρόνια με το μίσος που ανέπτυξα πρόσφατα. Αυτό είναι πολύ δίκαιο πιστεύω.

Θα πάρω και αυτό :

Για να κάθομαι το βράδυ στη βεράντα, με τα τσιγάρα μου και ένα παγωμένο ποτήρι άσπρο κρασί και να το ακούω, αφήνοντάς το να εναρμονιστεί με τους ήχους της νύχτας στην εξοχή.

Σας αφήνω στα χέρια του Gi Gaga Kouni Beli.
Να μου τον προσέχετε και να περάσετε καλά.
Φιλιά
MpinelikoMistress

***********************
Update

Ε βέβαια...η Mistress την κάνει και αφήνει εμένα να βγάλω τα φίδια από την τρύπα πάλι!
Φίλτατοι το bandwidth του player έπιασε πάτο και γι' αυτό το autoplay είναι off. Βασικά και να το πατήσετε, αμφιβάλλω αν θα παίξει τίποτα! Κάντε λίγη υπομονή...στην ανάγκη κατεβάστε τη συλλογή ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΒΑΛΕΙ ΕΚΕΙ ΠΕΡΑ;
Να με προσέχετε!!!
Gi Gaga Kouni Beli

Εύρηκα!

2009-08-07T21:46:00.008+03:00

Υποθέτω έχετε δει τη νέα διαφήμιση της γνωστής εταιρίας κινητής τηλεφωνίας ε; Αυτή με τα κόκκινα πανιά που απλώνονται όπως ο τραχανάς σε όλη την επικράτεια λέω.
Διαφήμιση δεν θέλω να κάνω. Έχουν όμως διαλλέξει ένα τραγουδάκι που γουστάρω απίστευτα και φαντάζομαι ότι μερικοί από σας θα το γουστάρουν επίσης. Έσπαγα το κεφάλι μου να καταλάβω ποιά μπάντα παίζει, γιατί κάτι μου θύμιζε ρε γαμώτο.
Και σήμερα εύρηκα, εύρηκα. (Όχι δεν ήμουν μέσα στη μπανιέρα και δεν έσκασα μύτη στους δρόμους τσίτσιδη).
Το τραγούδι λέγεται Shine και είναι από τον δίσκο Just A Crash των "δικών" μας Cyanna.
Ναι ρε δικών μας! Έλληνες είναι τα παιδιά! Πολύ το χάρηκα. Είχαν παίξει πολύ οι Dandy Warhols ρε παιδάκι μου στο παρελθόν... Μια χαρά είναι και οι ελληνικές μπάντες, μη σου πω και καλύτερες! Τώρα βέβαια δεν ξέρω αν τους διάλλεξε η διαφημιστική επειδή θα της ερχόταν πιο φθηνά...
Εμένα πάντως το τραγούδι μου άρεσε, το βρίσκω πολύ καλοκαιρινό και να τσακιστείτε να πάτε να πάρετε το δίσκο πάρ'αυτά!

Άχου Παναγία μου!

2009-08-04T14:10:00.007+03:00

Peter Murphy

Η διαδικασία είναι λίγο πολύ γνωστή. Το τηλέφωνό μου βαράει ουρλιάζοντας μέσα στα άγρια μεσάνυχτα. Ο Γιάννης πάλι. Άμα βλέπω αυτό το νούμερο, το αμέσως επόμενο πράγμα που σκέφτομαι είναι πως θα δω μια καλή συναυλία. Δεν σκέφτομαι πως κάτι του έχει συμβεί για να με καλεί μέσα στη μαύρη νύχτα, διότι ο Γιάννης δεν με παίρνει ποτέ τηλέφωνο όταν κάτι του συμβαίνει.
Έτσι και χτες το βράδυ, χτύπησε το τηλέφωνο και με πέτυχε στη μέση μιας συνομιλίας με την Πασχαλίνα και τον Gi Gaga Kouni Beli. Τι συνομιλία δηλαδή, μαλακιζόμασταν στο msn. Μέχρι την ώρα που χτύπησε το τηλέφωνο δηλαδή. Γιατί μετά τους τα έπρηξα κυριολεκτικά.
- "Άχου Παναγία μου! Έρχεται ο Peter Murphy!"
Το χαβά τους αυτοί.
-" Καλέ; Έρχεται ο Murphy σας λέω!"
Καμία εντύπωσις...
Έτσι και τους είχα δίπλα μου, θα τους είχα πλακώσει στις σφαλιάρες!
- "Ρε ρεμάλια, έρχεται ο Peter Murphy λέμε! Θα ξαναδώ τον Mark!"
Χεστήκανε εντελώς όμως! Μου κάνανε τα νεύρα μου κουρέλια!

Άντε τώρα να τους εξηγήσεις πως υποτροπιάζω άμα βλέπω τον Mark να παίζει κιθάρες με τον Murphy (Και που να δεις τι γίνεται όταν παίζει με τους Mission δηλαδή). Άμα τους έλεγα πως είναι ο κιθαρίστας που φιλάει θεϊκά και ότι είναι πολύ ωραίος γκόμενος, θα μου είχαν δώσει τη δέουσα σημασία. Βέβαια. Θα θέλανε να μάθουνε τις λεπτομέρειες. Τώρα που δεν είπα τίποτα, το σκασμό βγάλανε τα σκασμένα!
Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά αυτή η κουφαλίτσα ο Gi Gaga ξέρει πως τραβήχτηκα μέχρι την Ισπανία για να δω τον Mark να παίζει ζωντανά. Ξέρει και πως φέτος που τον είδα στη Γερμανία έπαθα την πλάκα μου. Αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. 27 Σεπτεμβρίου εγώ θα είμαι στο Gagarin κάτω από τις κιθάρες. Μέχρι και το κινητό θα κλείσω.
Να μάθουν τα παλιόπαιδα!

Ο Παναγιώτης, ο Νίκος, Εγώ και οι Cidytalk...

2009-08-01T07:42:00.005+03:00

Κι εκεί που θυμήθηκα όλα αυτά τα ένδοξα πράγματα αυτής της τρανής δεκαετίας, θυμήθηκα και τους Cindytalk. Δεν είναι μπάντα για να σε κάνει να χαμογελάσεις, αλλά εγώ το έκανα σκεπτόμενη δύο άτομα που τα κρατάω με πεισματική τρυφερότητα μέσα στο μέσα μου και τις προτροπές τους ΝΑ ΜΗΝ βάζω ποτέ να ακούω αυτούς τους δίσκους. Πιστεύω πως πραγματικά δεν θέλουν τα τους μοιράζονται, γι’αυτό. Ούτε κι εγώ θέλω να τους μοιράζομαι. Δεν ακούγεται με παρέα τούτο εδώ το πόνημα.

Κι αυτούς να μην βάλω να ακούσω, έτσι και βάλω to Sixteen Days των This Mortal Coil το ίδιο πράγμα είναι. Σχεδόν. Δεν τους το έχω πει γιατί μου αρέσει να τους βλέπω να τσαντίζονται όταν τους λέω για τους Cindytalk. Είναι σαν να έχουν κάνει μια σιωπηρή συμφωνία να έχουν σε διαφορετικό τόπο και χρόνο τις ίδιες ακριβώς αντιδράσεις. Είναι τόσο διασκεδαστικό. Μέσα μου κι εγώ, εύχομαι να μην βρει ποτέ κανείς τους δίσκους, να μη σώσει ποτέ να πιάσει στα χέρια του αυτά τα βινύλια. Εκτός από μας.

Cindytalk

199 Cigarettes+ 1 For The Road

2009-07-26T19:35:00.010+03:00

Κυριακή μεσημέρι στο σπίτι της Mistress. Δύο κλιματιστικά δουλεύουν στο φουλ. Και οι δύο είναι ξενυχτισμένοι, φορτωμένοι και κακόκεφοι.

M : Αηδία καταντήσαμε εδώ μέσα!
G : Μπα γιατί; Τι έπαθες πάλι;
Μ : Έχω αρχίσει να βγάζω καντήλες με τα τραγούδια που παίζουμε αυτό το μήνα.
G : Εσύ μωρή δεν μου είπες να ανεβάσω ό,τι θέλω;
M : Τέτοιες μαλακίες κάνω μια ζωή και μετά το μετανιώνω πικρά.
G : Και τι σκατά θες τώρα;
M : Να αλλάξουμε το soundtrack πάλι. Δεν πατάω το πόδι μου στο blog μου γιατί δεν μπορώ να ακούω μαλακίες.
G : Αμάν ρε πούστη μου! Δεν σε αντέχω άλλο!
(μουτρώνουν και οι δύο για 65 δευτερόλεπτα ακριβώς)
G : Και τι σκατά θες να ανεβάσουμε;
M : Κάποιος επιζήσας της καμμένης δεκαετίας που συνάντησα πρόσφατα, μου θύμισε μια ολόκληρη εποχή με μεγάλα πλαστικά σκουλαρίκια, περμανάντ που έκανε τις γυναίκες να μοιάζουν με κανίς και το Μουσικόραμα στην ΕΡΤ.
(Την κοιτάζει με βλέμμα απλανές)
G : Καλέ τι λες;
Μ : Λέω πως θυμήθηκα το New Wave που τώρα έχει γίνει προ πολλού old και όλα τα καμμένα άτομα που επιζήσαμε από αυτή τη δεκαετία. Σαν τις κατσαρίδες και τη Rebound.
(Συνεχίζει να έχει απλανές βλέμμα).
G : Δεν σε πιάνω.
M : Καλά κάνεις, κοντά τα χέρια σου να μην σου τα κόψω!
G : Μωρή έχεις φλιπάρει από τη ζέστη;
M : Όχι φλίπαρα γιατί βγήκα έξω χτες και πήγα σε ένα μαγαζί και είδα τι μαλακίες ακούνε τώρα οι πιτσιρικάδες. Με το ζόρι κρατήθηκα να μην αρχίσω τις σφαλιάρες.
G : Κι εσύ που άκουγες αυτά που άκουγες, τι κατάλαβες;
M : Σωστό κι αυτό. Έζησα για να δω αυτόν τον τραγικό ξεπεσμό. Ωιμέ!
(Κουνάει το κεφάλι του και της χαϊδεύει το κεφάλι).
G : Πήγαινε κοριτσάκι μου να κάνεις ένα χλιαρό ντουζάκι να συνέλθεις. Έλα καλό μου, δεν φαίνεσαι καθόλου καλά.
M : Δεν θέλω! Έχω νεύρα!
G : Σώπα καλό μου, θα σου ανεβάσω ότι θες στο blog.
(Τον κοιτάζει με δάκρυα στα μάτια)
M : Και Sigue Sigue Sputnik;
G : Ότι θέλει το κοριτσάκι μου. Σου χαλάω εγώ χατίρι;
(Από μέσα του κατεβάζει καντήλια αλλά επιφανειακά είναι μέσα στη γλύκα).
Μ : Τώρα ηρέμησα.
G : Δόξα τον Πανάγαθο (μουρμουρίζει).
Μ : Τι είπες;
G : Τίποτα καρδιά μου! Έλα να κάνουμε μια λίστα με τραγουδάκια.
(Από μέσα του συνεχίζει τα καντήλια ενώ εκείνη ορεξάτη πλέον πάει να φτιάξει τους δεύτερους καφέδες μπας και ανοίξει το μάτι τους).

Όπως καταλαβαίνετε διαβάζοντας τον παραπάνω διάλογο, αλλάζουμε πάλι Sountrack. Μαζέψαμε ένα σωρό τραγούδια από μια δεκαετία που αυτοκαταστράφηκε και ήταν προδιαγεγραμμένα προορισμένη για να προκαλέσει μικρές και μεγάλες καταστροφές και αλλαγές στα μουσικά δρώμενα. Προσωπικά πιστεύουμε πως αυτή είναι μια από τις καλύτερες συλλογές που έχουμε ανεβάσει και συστήνουμε ανεπιφύλακτα να την κατεβάσετε. Περιέχει 28 τραγούδια και η διαδικασία για να την αποκτήσετε είναι πλέον γνωστή.
Σπάσαμε πολύ πλάκα με τα τραγουδάκια και με άλλα πράγματα αυτές τις μέρες. Μοιραστείτε το μαζί μας και αν έχετε κέφια δείτε και την ταινία "200 Τσιγάρα".

PS. Στον player ακούτε μόνο 12 από τα τραγουδάκια της συλλογής (μη μας πηδήξετε και το bandwidth!) Γι' αυτό πάρτε και την tracklist για να ξέρετε τι σκατά θα κατεβάσετε (για ακόμα μια φορά!!!)

01. A FLOCK OF SEAGULLS I Ran (So Far Away)
02. B 52's Private Idaho
03. BLONDIE One Way Or Another
04. BOW WOW WOW I Want Candy
05. BRONSKI BEAT Smalltown Boy
06. BUGGLES Video Killed The Radio Star
07. CAPTAIN SENSIBLE Wot
08. DEXY'S MIDNIGHT RUNNERS Come On Eileen
09. DURAN DURAN Gilrs On Film
10. FIXX Red Skies
11. INFORMATION SOCIETY What's On Your Mind (Pure Energy)
12. JAM Town Called Malice
13. JIM CAROLL BAND People Who Died
14. KNACK My Sharona
15. MADNESS Our House
16. MEN AT WORK Who Can It Be Know
17. NINA HAGEN New York New York (German Edition)
18. NORMAL Ward Leatherette
19. PLASTIC BERTRAND Ca Plane Pour Moi
20. RAMONES Rock 'N' Roll High School
21. ROBERT HAZARD Escalator Of Life
22. SIGUE SIGUE SPUTNIK Love Missile F1-11
23. SOFT CELL Sex Dwarf
24. TALK TALK Talk Talk
25. TEARS FOR FEARS Shout
26. THOMSON TWINS Doctor Doctor
27. WATERBOYS Don't Bang The Drum
28. XTC Making Plans For Nigel

"Let's go motherfuckers!" NIN 20/7/2009

2009-07-21T15:23:00.008+03:00

Τα τσιμπούρια είναι πολύ ενδιαφέροντα. Αλήθεια. Το ξέρατε πως όταν δεν βρίσκουν ξενιστή, τουτέστιν θύμα για να μπορέσουν να αράξουν επάνω του και να αρχίσουν να του ρουφάνε το αίμα, κάθονται πάνω στους κορμούς των δέντρων και περιμένουν υπομονετικά να βρουν τον ξενιστή τους; Όχι που θα ψοφάγανε! Περιμένουν και παραφυλάνε χρόνια ολόκληρα μέχρι να βρουν κάποιο ζωντανό οργανισμό για να του φορτωθούν.
Πολύ πείσμα ρε παιδί μου αυτά τα τσιμπούρια.

Με το ίδιο πείσμα, αν όχι και χειρότερο και ενώ περίμενα σχεδόν 20 χρόνια για να έρθει αυτή η στιγμή, είπα μέσα μου πως θα δω τη συναυλία των Nine Inch Nails που έγινε χτες στο θέατρο Βράχων. Το σύμπαν γαμήθηκε ασύστολα. Οι καταστροφές έπεφταν η μια μετά την άλλη. Ο Δίας και όλοι οι θεοί του Ολύμπου έκαναν όργια τρελά εκεί πάνω, κοινώς γαμήθηκαν αναίσχυντα κι αυτοί, προκειμένου να το χάσω. Μπορούν όμως όλοι να συνεχίσουν να γαμιούνται όσο γουστάρουν και να κολωχτυπιούνται όσο θένε, γιατί εγώ πήγα. Προφανώς το ίδιο σκεφτόταν και ο "κολητός" μου γιατί παρά τις δικές του καταστροφές, οι οποίες ήταν άκρως σοβαρές, πείσμωσε κι αυτός και ήρθε.
Του πούστη δηλαδή! Είναι δυνατόν να περιμένεις τόσα χρόνια να δεις μια μπάντα και να έχεις κάνει όλα τα απίστευτα σχέδια να τους δεις στο εξωτερικό, εις μάτην (διότι τα εισητήρια ήταν απλησίαστα), και τελικά όταν έρχονται στη μαμά πατρίδα σου, να μην πας επειδή έτυχε και έγιναν όλα πουτάνα εκείνη τη μέρα; (Και όλες τις προηγούμενες;) Χα! Στην καμία όμως!
Σέρνεσαι σαν αδύναμο τσιμπούρι το οποίο επειδή τρεφόταν μόνο με τους χυμούς από τον κορμό του δέντρου όλα αυτά τα χρόνια που περίμενε, δεν έχει κουράγιο να σύρει τα πόδια του και πας στη συναυλία, υπενθυμίζοντας στον εαυτό σου πως αυτή είναι ίσως η μοναδική σου ευκαιριά.

Πίνεις καμιά μπύρα όσο παίζουν οι Jane's Addiction και βαριέσαι ανυπόφορα. Σκέφτεσαι πως έκανες τραγικό λάθος που ήρθες. Και μετά λες στον εαυτό σου, "Ώπα μαλάκα μου, βάστα, τόσα χρόνια έκανες υπομονή, τώρα θα τα σκατώσεις;". Πετάς την υπόλοιπη μπύρα και κάνεις μισό πακέτο τσιγάρα για να περάσει η ώρα. Βλέπεις και κανένα γνωστό που έρχεται να σε χαιρετήσει. Με μερικούς χαίρεσαι και με μερικούς σιχτιρίζεις την ώρα και τη στιγμή που δεν ανέβηκες στο θέατρο με στολή παραλαγής και καμουφλάζ για να μη σε αναγνωρίσουν.

Όλα αυτά μέχρι την ώρα που θα βγει ο Reznor στη σκηνή. Γιατί μετά, αφού βγει και πατήσει τις πρώτες γκαρίδες, αφού έχουν παίξει οι πρώτες οικείες νότες, κι εκείνος έχει ουρλιάξει "Let's go motherfuckers!", έχεις ξεχάσει τις γαμιόλες τις καταστροφές, τα τσιμπούρια, τη ζέστη, τους ανεπιθύμητους γνωστούς καθώς επίσης και το όνομά σου. Τα ξεχνάς όλα και χάνεσαι στη ζέση του παθιασμένου Trent. Θυμώνεις μαζί του ενώ η μουσική αρχίζει να δημιουργεί δονήσεις ακόμα και στα λευκά σου αιμοσφαίρια. Πονάς μαζί του, κοπανιέσαι μαζί του και σκέφτεσαι πως δεν υπάρχει περίπτωση να κάτσεις φρόνιμα κάπου καθισμένη για να το παρακολουθήσεις αυτό. Μωρέ δεν πα' να είμαι 300 χρονών; Ο Trent είναι πιο μεγάλος από μένα και κοίτα ρε φίλε μου τι κάνει. Και βουτάς μέσα στο "λάκο" αρπάζεις τη μπάρα για να μη φας και καμιά σαβούρδα και αρχίζεις να κοπανιέσαι, μέχρι τελικής πτώσης. Γιατί σου παίζει το Terrible Lie και έχεις θέματα όταν ακούς το στίχο : "Hey god, I really don't know what you mean. Seems like salvation comes only in our dreams". Κι όταν φτάνει η στιγμή που ακούς το Wish και σου φτύνει ο άλλος από πάνω "Ι'm the one without a soul i'm the one with this big fucking hole. Νo new tale to tell twenty-six years on my way to hell. Gotta listen to your big time hard line bad luck fist fuck", παρακαλάς να αρχίσει να τα σπάει όλα πάνω στη σκηνή γιατί δεν υπάρχει τίποτα άλλο να κάνει, παρά μόνο αυτό. Κοπανιέται για 100 λεπτά επί σκηνής, χωρίς διακοπή και αφού σε έχει γεμίσει μέχρι την κορυφή και νιώθεις πως δεν έχει άλλο χώρο να βάλεις τίποτα, κλείνει με το Hurt με όλο το θέατρο Βράχων να τραγουδάει μαζί του, σβήνουν τα φώτα και φεύγει από τη σκηνή. Και φεύγεις κι εσύ, παρέα με τον "κολητό" με τον οποίο χαράζατε ΝΙΝ πάνω στο θρανίο στη σχολή με το χαρτοκόπτη, κοιτάζεστε, χαμογελάτε και νιώθετε ευτυχισμένοι που τελικά το ζήσατε κι αυτό.

P.S.1 Ναι είναι πολύ ωραίος γκόμενος και από κοντά ο καριόλης o Trent!
P.S.2 Ναι και βίντεο να δείτε πως ήταν... στο link που ακολουθεί. Μερικοί άνθρωποι είναι μαγικοί!
http://www.last.fm/event/1011869/reviews

-Τσα! -Πού; -Εδώ καλέ!

2009-07-14T19:50:00.007+03:00

Ντιιιιιιν, ντριιιιιιν!

Μ: Ποιος είναι;
G: Εγώ ρε ζώον, άνοιξε!
Μ: Αχ, καλώς το μου! Πέρασε! Τώρα έφτασες;
G: Όχι...τώρα στρίβω στη γωνία! Έλα όμως, δε το ΄χεις νυχτιάτικα!
Μ: Καλά σκάω...κάτσε. Δε σε πειράζει να φάω κάτι. Έχω πήξει από τις δουλειές.
G: Ναι ρε, κάνε παιχνίδι.
Μ: Μου πέφτει το μαλλί, θα καραφλιάσω σε λίγο.
G: Το πας για Sinnead ή θα προτιμήσεις το κλασσικό της Lennox;
Μ: Μη γελάς, θα πάω να το κουρέψω να ησυχάσω, με τόσο άγχος και κούραση δε θα μείνει ούτε τρίχα!
G: Κοντό θα το κάνεις ή θα πάρεις τις άκρες;
M: Για να παίρνω τα βουνά με βλέπω και τι μου λες εσύ τώρα! Δεν ξέρω. Εσύ τι νέα;
G: Τα ίδια. Έπηξα κι εγώ στην κίνηση μέχρι να έρθω.

******

G: Επειδή δεν παρακολουθώ τελευταία, έγραψες τίποτα στο blog;
Μ: Μπα, όχι. Έχω αφήσει λίγο ακόμα περιθώριο για να σου ρίξουν ευχές.
G: Καις φλάντζες, μαρί; Ως πότε θα μου εύχονται; Τι διάολο; Γενέθλια είχα, δεν εξελέγην Πάπας.
Μ: Έλα μωρέ σιγά. Άσε να σου ευχηθούν όλοι και μετά.
G: Κι αν κάποιος δε θέλει, θα τον πάρεις με το δίκανο; Κι αν είχαμε 3549 επαφές, θα τους περιμέναμε όλους;
Μ: Ναι, γιατί;
G: Θα με βγάλετε και σε λαϊκό προσκύνημα; Αν είναι να αδυνατίσω λίγο, μη κοψομεσιάσω κανέναν χριστιανό με το κουβάλημα!
Μ: Μμμμμ κρυάδες!
G: Η αλήθεια είναι πως έχει ζέστη εδώ μέσα και δε βλέπω κίνηση για κλιματισμό.
Μ: Μισό...ορίστε, καλύτερα τώρα.

******

Μ: Παιδεύομαι και με ένα ρούχο που δε ράβεται, το παλιογαμίδι και τα νεύρα μου έχουν γίνει χαρτοπόλεμος!
G: Δικό σου;
Μ: Όχι. Της κούκλας που πήρα από το eBay.
G: Προχωρημένη η κατάσταση βλέπω! Έχεις τίποτε άλλο να ράψεις;
Μ: Tο στόμα μου!
G: Ωχ, γιατί;
Μ: Άστα μη σου πω, γιατί θα με πεις τρελή.
G: Εγώ; ΧΑ! Εδώ οι επιστήμονες έχουν σηκώσει χέρια και πόδια ψηλά, εγώ θα κάνω τη διαφορά;
Μ: Βρε δε μας χέζεις;
G: Σε λίγο...έφαγα μια ομελέτα-Βεζούβιο-τίγκα στο πιπέρι! Αν δε βιάζεσαι...

******

Μ: Αρχές Αυγούστου θα πάρω άδεια.
G: Εγώ το μακρύτερο!
Μ: Θα έρθεις καθόλου στο εξοχικό;
G: Να κλαίμε τη μοίρα μας παρέα;
M: Ένα χαρτομάντηλο να χρειαστω, να μην έχω κάποιον να μου το φέρει;
G: Και τι είμαι εγώ; Γυφτάκι στα φανάρια;
Μ: Φίλος ρε ρεμάλι!
G: Aν αρχίσεις τις κλάψες θα σε αρχίσω στα χαστούκια! Θα πάμε για να ξεκουραστούμε και να κάνουμε κανένα μπάνιο στη θάλασσα, να πάρω και λίγο χρωματάκι στο δεξί χέρι, που έχω κάνει το μαύρισμα του ταρίφα!
M: (Κοιτάζει και γελάει) Σαν βρύση είσαι! Ζεστό, κρύο!!!
G: Θες να δεις κι από πού βγαίνει το νερό;!!
Μ: Μμμμμ...ανατρίχιασα τώρα!
G: Ναι, δίκιο έχεις, χαμήλωσε το A/C, κασάτοι γίναμε!

******

Ντιιιν! Ντριιιν!
M: Έλα μου!
G: Πού να έρθω; Χαχαχα! Να σου πω...θα βάλεις ανάρτηση ή να βάλω εγώ;
Μ: Βάλε εσύ γιατί τη δική μου δεν την έχω ετοιμάσει ακόμα. Θα με κράξουν που δεν τους έχω ευχαριστήσει για τα βραβεία!
G: Τς, τς, τς, γαϊδουριά! Καλά θα κάνουν! Εμ, βέβαια...ήθελες ευχές! Πάρε τώρα και τις κατάρες να έχεις!
Μ: Γιατί ρεεεεεεε;
G: Anyway.
Μ: Καλά, βάλε εσύ...κάνε με περήφανη!
G: Ρεζίλι θα σε κάνω!
M: Τι είπες;
G: Τίποτα, λέω "καλά θα βάλω εγώ!".
Μ: Πάρε με να μου πεις όταν θα είναι έτοιμο. Άντε γεια τώρα, πάω να μαζέψω τον αμάζευτο!

ΤΣΙΚ!

G: Και σιγά που θα σου το πω! Θα το πάρεις γραμμή από τα σχόλια!!!!

Χρόνια Πολλά Gi Gaga!

2009-07-06T09:33:00.004+03:00

Νόμιζες πως σε ξέχασα έτσι; Πίστεψες πως δεν θα κάνω κανένα νταβαντούρι στο blog ε;

Έλα παραδέξου το! Στην έφερα! Όχι; Μα γιατί δεν το παραδέχεσαι;

Μα είναι δυνατόν να κάνεις γεννέθλια χωρίς τα ανάλογα μπινελίκια;

Τσκ τσκ...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ GI GAGA KOUNI BELI

Χρόνια καλά, γεμάτα γέλια και χαρές. Σε ευχαριστώ που μοιράζεσαι μαζί μου τόσα πράγματα και σε ευχαριστώ που είσαι για μένα πραγματικός φίλος.

P.S. Έχω διοργανώσει τρανό τουρτοπόλεμο προς τιμήν σου...

Προς τους αξιότιμους αναγνώστες :

Να βλέπω τις ευχές να πέφτουν βροχή για το φίλο μου, γιατί αλλιώς ποιός σας γλιτώνει απ'το στόμα μου!

Αγάπη είναι ...Vol 2

2009-06-28T00:55:00.006+03:00

Τα κιβώτια έχουν γεμίσει και έχουν φύγει ήδη από το σπίτι...
Κοιταζόμαστε.
- Σήμερα παίζει η Loreena.
- Σήμερα ήταν;
Ξανακοιταζόμαστε.
- Περίμενε μισό λεπτό.

Όσο κάνει να περάσει μια στιγμή, έχει βρει όλα τα Live κομμάτια και έχει κάνει το μικρό άδειο σχεδόν δωμάτιο συναυλιακό χώρο.
Έφαγε και τα μακαρόνια που είχαν ένα κάρο αλάτι...

Αγάπη είναι, να κάνεις τον άλλο να νιώθει ξεχωριστός, ακόμα και τις πιο δύσκολες στιγμές.
Αγάπη είναι, να του βάζεις τραγούδια για να του θυμίζεις ποιός είναι...
... και τι δεν είναι....

Να τρώει λύσσα μακαρόνια και να σε κοροϊδεύει ότι έφτιαξες μακαρονάδα "του ψαρά"
Να σου ανοίγει το πακέτο με τα τσιγάρα γιατί εσύ είσαι άχρηστη.

OST Summer Of 2009

2009-06-26T19:54:00.004+03:00

- Δε με λες ρε παληκάρι...
- Παρακαλώ; Σε εμένα μιλάτε;
- Ναι ρε άνθρωπε! Τόσες μέρες έχει πέσει ξεραΐλα στο blog και δε γράφουμε τίποτα.
- Ε, και τι θες να κάνω ρε κοπελιά; Να με πιάσει το συγγραφικό μου οίστρο και να αραδιάσω 30 σετ σεντόνια;
- Αντί να αυθαδιάζεις, δεν κάθεσαι να δεις τι θα βάλουμε για soundtrack αυτό το μήνα;
- Κοίτα, η αλήθεια είναι πως το έψαχνα το θέμα μέρες τώρα και είχα μπλεχτεί. Αλλά τελικά κατέληξα κάπου.
- Καλά, ναι. Ας μην ήμουν εγώ να σου τα πρήζω λέγοντάς σου «βάλε ό,τι θες» και θα σου 'λεγα αν θα είχαμε υλικό. Ρεζίλι των σκυλιών θα με κάνεις, ανάθεμα την καταδίκη μου!
- Καλά ντε, τι σκας; Έλα τώρα δώσε ένα χεράκι να μαζέψουμε τα dvd να τελειώνουμε.
- Το κέρατό μου μέσα πια, με την κωλομετακόμισή σου. Τι σκατά; Πάνω που συνηθίζω κάποιον άνθρωπο, σηκώνεται και φεύγει. Ανθρωποδιώκτη έχω!
- Τίποτα για τα κουνούπια παίζει;
- (Αγριεμένη) Ποτέ μην ειρωνεύεσαι μια γυναίκα που κρατά στα χέρια της ψαλίδι!
- Χα, μας έπεισες! Άντε να ξεμπερδεύουμε με τις κούτες να δούμε και καμιά ταινία!
- Μωρέ, έννοια σου και σου έχω μια καλή...
- (Κοιτάζοντας απορρημένος)....
- Τη μονωτική! ΕΛΑ, ΞΕΚΟΛΛΑ ΚΑΙ ΒΑΖΕ ΜΕΣΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ Ή ΚΑΤΣΕ ΣΤΟ ΚΩΛΟPC ΚΑΙ ΦΤΙΑΞΕ ΤΟ SOUNDTRACK!
- Γιες μι γουόντερφουλ μάνταμ!
- Βρε άι στο διάολο!

Τι έκανες στη Γερμανία μαμά;

2009-06-14T10:34:00.058+03:00

Λοιπόν νομίζω ότι ήρθε η ώρα να δείτε φωτογραφίες από τη Γερμανία. Εάν κάτσω και γράψω το πως περάσαμε πέντε μέρες, τις πλάκες και τα γέλια που κάναμε, καθώς και όλα όσα είδαμε φέτος, θα πρέπει να γράψω μυθιστόρημα και δεν λέει με τέτοια ζέστη. Απλά να πω, πως από τις 3 φορές που έχω ανέβει Γερμανία για το φεστιβάλ, αυτή ήταν μακράν η καλύτερη! Φωτογραφίες από τα Live που είδαμε, προς το παρόν δεν βάζω γιατί τις θέλω για άλλη δουλειά. Όταν τελειώσω, μπορεί να δείτε το κάτιτίς σας κι εσείς.

Αυτή την εκκλησία την βλέπαμε από το δωμάτιο του ξενοδοχείου. Περιττό να πω, πόσο πολύ μου άρεσε.

Ο κύριος που βλέπετε εδώ, βρίσκεται στη βιτρίνα μαγαζιού το οποίο είναι μέσα στο κέντρο της Λειψίας και σερβίρει αποκλειστικά και μόνο, όλες τις ποικιλίες αψέντι που υπάρχουν. Μεγάλη καταστροφή, ειδικά άμα το συνδυάσεις με μπύρα.

Εδώ πίναμε καφέ. Με τους κουβάδες. Φραπεδιές εκεί πέρα δεν έχει, αλλά ο γαλικός είναι πολύ καλός. Με 2-3 κούπες έρχεσαι στα ίσια σου.

Κι όμως ναι! Η μαντάμ κυκλοφορούσε έξω, πόζαρε κανονικά και κανείς δεν γέλαγε. Αλήθεια. Φαντάσου τώρα, να έσκαγε μύτη αυτή, στην Ομόνοια...

RPG στημένο μέσα στην πλατεία κανονικά και με το νόμο. Για να τα στήσουν έφαγαν τη μισή μέρα. Lord Of The Rings παρακαλώ.

Οι φιγούρες είναι βαμμένες στο χέρι. Έπαθα πλάκα λέμε!

Ετούτοι εδώ, γυρίζουν από Βικτωριανό πικνίκ. Απαραίτητη προϋπόθεση για να πάρεις μέρος, είναι να έχεις μαζί σου το σχετικό καλαθάκι. Τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη.

Όσες φορές τράκαρα αυτόν τον τυπά, φορούσε το κολάρο και δεν μάσαγε μία το άτομο. Αυχενικό μπορεί να έπαθε, το κολάρο δεν το έβγαλε. Άψογος!

No comment...

Φέτος δεν είχε πολλά cyberόνια και πολύ χάρηκα, αλλά όσοι έσκασαν μύτη, ήταν λαμπεροί και φωσφοριζέ σαν μαρκαδόροι υπογράμμισης!

Την Άρτα και τα Γιάννενα έχει βάλει επάνω της, αλλά εμένα μου αρέσει.

Αυτόν τον τυπά, τον βλέπω κάθε χρόνο και πολύ χαίρομαι. Είναι σαν μικρό ξωτικό. Ε, εντάξει λίγο ψηλότερος από όσο πρέπει να είναι κανονικά τα ξωτικά, αλλά πραγματικά σε rpg θα τον έκανα Wood Elf.

Γαμώ τα παιδιά or what?

Το αγαπημένο μου ζευγάρι για φέτος. Είναι απλά τέλειοι από κάθε άποψη. Και φυσικά ήταν επίσης ευγενέστατοι και πάρα πολύ τρυφεροί μεταξύ τους. Ότι καλύτερο είδα φέτος!

Κι όμως το παιδί είναι από σπίτι και πίνει μόνο ice tea.

Αυτόν τον μεσαίο, τον άφηνα ευχαρίστως να με δαγκώσει. Είχε και τα ανάλογα δόντια, σας το ορκίζομαι.

Εδώ νομίζω πως τα σχόλια είναι περιττά.

Η αγαπημένη μου οικογένεια. Και την προηγούμενη χρονιά, είχαν έρθει έτσι σετάκι αλλά με διαφορετικούς χρωματισμούς στα κουστούμια. Εξαιρετικοί!

Κι ετούτοι εδώ, κάθε χρόνο ξεπερνάνε τον εαυτό τους. Άψογοι από την κορυφή του κεφαλιού τους, μέχρι τα κορδόνια από τα βικτωριανά μποτάκια τους!

Απλά έχω πάθει πλάκα! Τους χάζευα αρκετή ώρα και καραγούσταρα!

Αυτή εδώ, είναι από το Σικάγο. Περάσαμε μια πολύ ωραία μέρα μαζί της στο Pagan Village.

Αυτό εδώ το κουκλί, μπήκε στην εκκλησία έτσι ακριβώς όπως το βλέπετε. Και δεν τον πέταξε κανένας έξω... Και γαμώ ο τυπάς ότι και να λέτε!

Πάνκης εξ Ιταλίας. Τον γνώρισα μέσα στο τραμ και για αυτό το λόγο είναι κουνημένη και η φωτό. Πολύ γλυκό πλάσμα και ντροπαλό. Ναι ρε σεις! Σκέτη γλύκα το άτομο λέμε!

Και η κοπελιά εδώ, σκέτη γλύκα ήταν. Κάναμε και πλάκα όσο περιμέναμε το τραμ και της φτιάχναμε τα τούλια στη φούστα.

Και σκάσανε που λες οι βησιγότθοι με τις σπάθες και τις ασπίδες και έχω μείνει μαλάκας να παρακολουθώ τη μάχη. Δεν λέω τίποτα για το τι έπαθα με το θέαμα, μας διαβάζουν και μικρά παιδιά...

Πατροπαράδοτα και μεσαιωνικά. Έτσι ακριβώς όπως μου αρέσει.

και all hand made!

Και είχε και νεραϊδες το κατάστημα!

Και άλογα επίσης! Μέσα στην πόλη. Έμεινα άφωνη!

Φτου να μην τους ματιάξω, τέτοια ομορφιά και γλύκα, δεν έχω ματαξαναδεί! Πανέμορφα τα παιδιά, μπράβο!

Εδώ πέρα γινόταν αγοραπωλησία. Άμα ήθελες να ελευθερώσεις τη νύφη από τις αλυσίδες, έπρεπε να κάνεις μια προσφορά. Τα ποσά ήταν μικρά και το όλο νταβαντούρι έγινε για το fun of it. Η "Μπρουχίλντα δεξιά" ήταν όλα τα λεφτά!

The Monk! Τον ρώτησα τη φοράει από κάτω. Έγινε πράσινος!

Εγώ ήθελα να το δοκιμάσω το κλουβί αλλά δεν με αφήσανε. Πλάκα θα είχε πάντως.

Άψογη και αυτή η κοπελιά. Την απήγαγα από την παρέα της για να μου ποζάρει.

Highlander ο αθάνατος!

Αυτόν απλά τον ερωτεύτηκα. At your service sire!

Me Lord! Me Lord!
The Lady Of The Lake. Μαλάκα μου κοίτα μάκρος η κοτσίδα!

Θέλω κι εγώ ένα τρίκοχο καπέλο! (Λέγεται και τρικαντό).

Ωραία κι αυτή. Έχουμε και την ίδια τσαντούλα.

Εγώ αυτόν τον βρίσκω πολύ σέξυ.

Αυτή εδώ είναι Γαλλίδα. Τα βρήκαμε μια χαρά όμως με τη νοηματκή.

Από εδώ, ήπια την καλύτερη μπύρα ever!

Μην μου πείτε πως δεν είναι κύριοι με όλη της σημασία της λέξης!

Κι αυτός εδώ, είναι ένας τέλειος δανδής ο οποίος αποκλείεται να σου πει ποτέ : "Κούλαααα έχει καμιά μπύρα στο ψυγείο;"

Κι άλλα τρίκοχα! Επίτηδες το κάνουν!

Αυτός εδώ έκανε πολύ ωραία σπιτικά λικεράκια. Μου έδωσε πρώτα να δοκιμάσω όλες τις γεύσεις μέχρι να αποφασίσω. Έφερα μπουκάλες ολόκληρες με γεύση κεράσι. Τα μπουκάλια και γενικά η συσκευασία που χρησιμοποιούσε ήταν από τα καλύτερα που έχω δει. Άντεξαν μέσα στο αεροπλάνο και έφτασαν άθικτα Αθήνα.

Εδώ έχουμε μια χλιδάτη νεκροφόρα η οποία έχει το σταυρό ανάποδα. Αυτό το αυτοκίνητο, το οδηγούσα άνετα.

5 στα 5 χτύπησε κέντρο ο γερμανός. Ούτε ο Ρομπέν να ήταν! Δοκιμάσαμε κι εμείς και κάναμε τρελά γέλια.

Κι όμως ναι! Αυτό είναι ένας λεβιές ταχυτήτων!

Ορίστε. Μια κυρία που σέβεται τον εαυτό της, έχει και το παρασόλι της.

Όποιος έχει θέματα με τη σύντροφο, εδώ έχουμε μια αυθεντικότατη ζώνη αγνότητας. Δεν ξέρω αν βγαίνει σε άλλα χρωματάκια, αλλά μην είμαστε και πλεονέκτες! Καλό είναι και το καφέ!

... κι όποιος νομίζει ότι δεν έσκασα μύτη με τα βικτωριανά μου, πλανάται οικτρά. Το σετάκι συνοδευόταν από τους φίλους μου που φορούσαν μαύρα κιλτ.

All pics by Mauro and MpinelikoMistress. Ask before use.
Thanks to all the people for posing. If someone does not want his/her pic in this blog, please contact us and your pic will be removed asap.

Batcave again!

2009-06-12T18:32:00.003+03:00

Γαμώτο το ξέχασα!
Παίζω σήμερα!
Φτου!
Είδες τι κάνει η ζέστη;

Πάω να βγάλω cd!
Χαίρετε!

Νεκρή Φύση με Βαμπίρ

2009-06-09T16:09:00.006+03:00

Συγγραφέας : Ράνια Κατσαρέα

Εκδόσεις : Οξύ

Σειρά : Ασύρματος
Σελίδες : 205

Ημ. Έκδοσης : 1999

Πρώτη Έκδοση : Εκδόσεις Δελφίνι 1997

Εννέα πίνακες του Βαν Γκογκ δίνουν τους τίτλους τους στα ισάριθμα κεφάλαια ενός νεογοτθικού μυθιστορήματος που πλέκεται πάνω στον καμβά ενός πανάρχαιου, οικουμενικού μύθου: Αυτόν του βαμπιρισμού. Το σκηνικό: Ένας κινηματογράφος που κάνει μεταμεσονύκτιες προβολές ταινιών τρόμου, μια κακόφημη περιοχή πίσω από τον σιδηροδρομικό σταθμό όπου συχνάζουν φαντάροι και πόρνες, η αρχιτεκτονική σχολή, δρόμοι με φτηνά ξενοδοχεία, μπαρ και ερειπωμένα νεοκλασσικά κοντά στο λιμάνι.

Σε αυτούς τους χώρους κινείται η πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματος, η Μελάνθη. Μία μοναχική κοπέλα, αλμπίνα και φωτόφοβη που τη ζωή της στοιχειώνει μια ιδεοληπτική προσήλωση στα έργα ενός ιμπρεσιονιστή ζωγράφου. Απαρνούμενη τον ερωτά της για τον Ιωσήφ, έναν συμφοιτητή της, η Μελάνθη θα ξεκινήσει μια περίεργη συνεργασία με τον σκληρό και όμορφο Μάριο ο οποίος θα τη φέρει σε επαφή με τον σκοτεινό του κύριο. Ο τελευταίος, ένας βρυκόλακας τετρακοσίων ετών, δείχνει πως επιζητεί να την κάνει λεία του. Όμως αυτό είναι μόνο φαινομενικό…

"Όσο τον πλησίαζε, δυνάμωνε η βεβαιότητα πως αυτός τη γνώριζε. Οι σόλες της συνέθλιψαν γρομπαλάκια κίτρινων ιστών που είχαν χυθεί στην άσφαλτο κι αυτή τη φορά δε γλίστρησε. Αόριστα συνέλαβε το σχήμα του σαν μια μαύρη, τριασδιάστατη σκιά, αλλά ήξερε πως αυτό δεν ήταν αλήθεια. Ό,τι και να ήταν, έμοιαζε με άνθρωπο. Βρισκόταν τόσο κοντά του, που θα μπορούσε να τον αγγίξει όταν αυτός, κρατώντας πάντα τον αποστραγγισμένο από αίμα κορμό, άνοιξε την κορφή του στέρνου με μια κίνηση. Τα κλειδοκόκαλα των ώμων αποσπάστηκαν από τις υγρές κοιλότητες των αρθρώσεων και ο ήχος βεντούζας που ξεκολλάει από λεία επιφάνεια ήταν εκκωφαντικός."

"Μια ιστορία μύησης στην απώλεια, την ενηλικίωση, τη διάβαση σε μια άλλη κατάσταση και την επιθυμία για παράταση της ύπαρξης ακόμα και στην πιο βασανιστική εκδοχή της..."

Διαβάζω, Ιούνιος 1998

"Η αφήγηση, έχοντας αφομοιώσει ένα πλούσιο πραγματολογικό υλικό, έχει τη γοητεία της ζωγραφικής και την αμεσότητα της κινηματογραφικής εικόνας."

Καθημερινή, 24/2/1998

Το ψάχναμε για κανένα δίμηνο με τον Gi Gaga Kouni Beli (ύστερα από δική του πρόταση) και σήμερα επιτέλους το βρήκαμε και σας το παρουσιάζουμε.