
Το ένα μου μάτι, μου έκανε την τιμή να ανοίξει χτες το πρωί. Το άλλο, αρνήθηκε πεισματικά.
Κρατάω ένα κουβά καφέ στο ένα χέρι και στο άλλο το ποτήρι με τα παγάκια για το νερό μου. "Κοπελιά και 18 ποτήρια με νερό να πιεις δεν θα κάνεις δέρμα!" σκέφτομαι. "Άσε που μπορεί να σε πιάσει συχνοουρία..."
Μπαίνω στο γραφείο τρεκλίζοντας και κάθομαι. Πως τρεκλίζουμε όταν σηκωνόμαστε κοιμισμένοι κατά τη διάρκεια της νύχτας για να πάμε στην τουαλέτα και μετά πάμε και ξαναπέφτουμε στο κρεβάτι; Έτσι.
Οι άλλοι με κοιτάνε μόλις μπαίνω και κουνάνε το κεφάλι.
- "Τι έκανες χτες το βράδυ βγήκες;" ρωτάει ο ένας.
Γυρίζω να τον κοιτάξω με το ανοιχτό μάτι γιατί το άλλο, είπαμε δεν λέει να ανοίξει.
Μουγκρίζω κάτι ακατάληπτο γιατί δεν έχω πιει καφέ ακόμα.
- "Ρε αυτή κοιμάται όρθια!" λέει ο δεύτερος.
- "Ξενύχτησα μέχρι τις 4" καταφέρνω να πω αφού έχω ανάψει το πρώτο τσιγάρο.
- "Τι έκανες μέχρι τις 4 παιδί μου;" λέει ο τρίτος.
Γυρίζω να τον κοιτάξω άγρια αλλά δεν τα καταφέρνω. Δεν έχω καταφέρει να βάλω ακόμα ούτε την ταμπέλα που λέει "ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΚΥΛΟΣ!" Οπότε και απολύτως φυσιολογικά, απαξάπαντες παρεξηγούν το βλέμμα μου.
- "Ε τι κάνει κανείς καθημερινές μέχρι τις 4;" λέει πάλι ο πρώτος πονηρά.
Πάω να πνιγώ με την τζούρα από τον καφέ μου αλλά δεν προλαβαίνω. Με προλαβαίνει το εγκεφαλικό μόλις ακούω τον δεύτερο να λέει :
- "Τι λες ρε! Μέχρι τις 4;!" τα μάτια του είναι γουρλωμένα από την έκπληξη σαν αυγά τηγανητά. "ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ;"
- "Θες να πεις πως δεν σου έχει τύχει ποτέ;" πετάγεται ο τρίτος γνήσια απορημένος κι αυτός.
- "Γιατί εσύ το κάνεις μέχρι τις 4; ΠΩΣ;"
Κάθομαι και τους κοιτάω και είμαι έτοιμη να πνιγώ από τα γέλια. Κανονικά, άμα ήμουν ξύπνια θα είχα επέμβει ήδη στην κουβέντα και θα τους είχα κόψει λέγοντας : "Δεν αφήνετε τις μαλακίες πρωί-πρωί;" αλλά σήμερα παρόλο που κοιμάμαι όρθια, έχω κέφια. Δεν θέλω να τους το χαλάσω.
- "Μήπως θες και οδηγίες χρήσης ρε;" ρωτάει o πρώτος.
- "Τι; Γιατί; Κι εσύ τόσες ώρες το κάνεις;"
- "Ε κάποιες φορές..." λέει ντροπαλά.
Θέλω να τους υπενθυμίσω, πως στην περίπτωση που επιθυμούν να μετρήσουν τα προσόντα τους με τα χαρακάκια που έχουμε στο γραφείο, εγώ θα αποχωρίσω αξιοπρεπώς από το δωμάτιο και θα πάω να πιω τον καφέ μου κάτω. Μετά το ξανασκέφτομαι και λέω από μέσα μου πως δεν υπάρχει τίποτα πιο διασκεδαστικό από αντροκουβέντα πρωί - πρωί, ακόμα και αν αυτή περιλαμβάνει και μερικά πλάνα από θρίλερ, οπότε κάθομαι στα αυγά μου. Θα μπορούσαν να είναι χειρότερα τα πράγματα. Να μιλάνε για ποδόσφαιρο ας πούμε...
- "ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ! Κι εγώ τι κάνω;"
- "Εμάς ρωτάς;"
Γυρίζει σε μένα :
- "Μα μέχρι τις 4 το πρωί χωρίς διακοπή; Τι του έδωσες του ανθρώπου να το πάρω κι εγώ;"
- "Εγώ; Τίποτα!" λέω με πάσα ειλικρίνεια και καταφέρνω να ξυπνήσω τους μυς στο πρόσωπό μου για να χαμογελάσω.
- "ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!" μας δηλώνει με την πρέπουσα έμφαση ενώ βλέπω τον Προϊστάμενο από την τζαμαρία που τα έχει ακούσει όλα, να έχει πέσει από την καρέκλα του γελώντας.
- "Και αν υποθέσουμε ότι ξεκινήσατε στις 12..." κάνει υπολογισμούς στα γρήγορα "ΜΑ 4 ΩΡΕΣ; ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ;"
Έχω αρχίσει να τον λυπάμαι.
- "Ε άργησε λίγο και ο πιτσαδόρος..." πάω να πω κι εκεί γίνεται της τρελής μέσα στο γραφείο.
- "Ο ΠΙΤΣΑΔΟΡΟΣ ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΙΧΕ;" λένε όλοι μαζί και με κοιτάζουν έντρομοι, λες και δεν με έχουν ξαναδεί ποτέ στη ζωή τους. Νομίζω πως είναι έτοιμοι να μου κόψουν και την καλημέρα.
- "Ε ναι... Είχαν έρθει κάτι φίλοι στο σπίτι, ήπιαμε κρασάκι, πήραμε και πίτσες, πιάσαμε την κουβέντα και ξεχαστήκαμε..." λέω εγώ τελικά και βλέπω τα πονηρά χαμόγελα και των τριών να καταρρέουν.
Μετά από παύση 30 δευτερολέπτων, όσο ακριβώς τους χρειαζόταν για να διαπιστώσουν το γελοίο της υπόθεσης, έχουμε πέσει όλοι κάτω από τα γραφεία και γελάμε σαν υστερικοί. Μαζί και ο Προϊστάμενος. Αυτός ο άνθρωπος έχει ακούσει απίστευτα πράγματα μέσα από αυτή τη τζαμαρία...
- "Δεν νομίζω πως θα ήθελα να δουλεύω με γυναίκες..." τους δηλώνω ανάμεσα στα γέλια μου.
Και λέω την αλήθεια. Εάν δούλευα με γυναίκες, δεν θα είχα την ευκαιρία να κάνω τόσο σουρεάλ κουβέντες για τα προσωπικά μου πρωί- πρωί. Οι δικοί μου άντρες στο γραφείο, από τη στιγμή που αποφάσισαν να με μετράνε ως ίση τους εκεί μέσα, με έχουν κάνει αυτόματα τον τέταρτο της παρέας και εκτός από την άνεση που έχουν αποκτήσει να χώνονται με αυθεντική οικειότητα στα προσωπικά μου θέματα, τρέχουν για να τους φροντίσω και τα "βαβά" τους όταν έχουν πρόβλημα. Είναι στ'αλήθεια αξιολάτρευτοι και δεν νομίζω πλέον ότι θα μπορούσα να εργαστώ με άλλο team. Παρ'όλο που γίνονται πολλές φορές αφελώς αδιάκριτοι, δεν εκδηλώνουν ποτέ υστερίες και δέχονται με ευχαρίστηση σχεδόν τα βρισίδια που μπορεί να τους πατήσω σε ανύποπτο χρόνο. Το μόνο που μπορεί να με χαλάσει είναι πρωινή κουβέντα για ποδόσφαιρο, αλλά νομίζω ότι ακόμα κι αυτή την προτιμώ από το να μιλάω για τις νέες παραλαβές στο Hondos.
Νομίζω ότι έχω γίνει κάπως σαν τη Στρουμφίτα... Ο Προϊστάμενος είναι ο Μπαμπαστρούμφ αλλά δεν ξέρω άμα του το πούμε αν θα του αρέσει...
-"Τελικά, πλάκα μου κάνατε έτσι; Δεν γίνεται τόσες ώρες..."
- "ΓΙΝΕΤΑΙ!" του λέμε όλοι μαζί με μια φωνή.