Αποριες...

Κάθομαι και ακούω μουσική, με το ίδιο συναίσθημα που είχα παλιά για αυτήν και το είχα χάσει για λίγο και σκέφτομαι. Απορώ μάλλον...
Γιατί όλα τα καλά πράγματα στη ζωή, αποφασίζουν να πέφτουν όλα μαζί σαν βροχή; Γιατί δεν μπορούν να έρχονται ας πούμε με δόσεις;
Το ίδιο συμβαίνει και με τα κακά. Αυτά όμως δεν μοιάζουν με λεπτή, καλοδεχούμενη βροχή. Περισσότερο με χαλάζι μοιάζουν. Γιατί να μην έρχονται κι αυτά με δόσεις;

Κάνω απολογισμό για τα καλά που περιμένω να έρθουν : οι Chameleons, ο Diego, η Γερμανία, ο Wayne, ο Peter με τον Mark αύριο, τα αστεία που πιθανά καταφέρω να σκεφτώ για να κάνω τους άλλους να γελάσουν και θα χαρώ για αυτό, ο Αντρέας, το μωρό της Ε. που θα έρθει, οι καινούργιοι δίσκοι που θα ακούσω και θα με συνεπάρουν, ο Β. , τα βιβλία που θα αγαπήσω με πάθος... και σκέφτομαι πως είμαι πολύ τυχερή. Και μετά τρομάζω σκεφτόμενη πως για όλα αυτά τα καλά, θα υπάρξουν αντίστοιχα κακά που θα πέσουν κι αυτά μαζεμένα. Γιατί έτσι γίνεται πάντα. Στο τέλος πρέπει να πληρώνεις το λογαριασμό.

Κι ύστερα, κοιτάζω τη φωτογραφία που τράβηξε ο Αντρέας από πάνω και δεν νιώθω πια τρόμο. Σκέφτομαι πως όσο ψηλός κι αν είναι ο λογαριασμός, τώρα πια δεν είμαι μόνη. Θα τον πληρώσω αλλά θα έχω πολλά χέρια να κρατάνε το δικό μου χέρι αν χρειαστεί.
Και χαμογελάω.

Frozen Autumn

Pic by Dreamcatcher

Άντρες...!

Το ένα μου μάτι, μου έκανε την τιμή να ανοίξει χτες το πρωί. Το άλλο, αρνήθηκε πεισματικά.
Κρατάω ένα κουβά καφέ στο ένα χέρι και στο άλλο το ποτήρι με τα παγάκια για το νερό μου. "Κοπελιά και 18 ποτήρια με νερό να πιεις δεν θα κάνεις δέρμα!" σκέφτομαι. "Άσε που μπορεί να σε πιάσει συχνοουρία..."
Μπαίνω στο γραφείο τρεκλίζοντας και κάθομαι. Πως τρεκλίζουμε όταν σηκωνόμαστε κοιμισμένοι κατά τη διάρκεια της νύχτας για να πάμε στην τουαλέτα και μετά πάμε και ξαναπέφτουμε στο κρεβάτι; Έτσι.

Οι άλλοι με κοιτάνε μόλις μπαίνω και κουνάνε το κεφάλι.
- "Τι έκανες χτες το βράδυ βγήκες;" ρωτάει ο ένας.
Γυρίζω να τον κοιτάξω με το ανοιχτό μάτι γιατί το άλλο, είπαμε δεν λέει να ανοίξει.
Μουγκρίζω κάτι ακατάληπτο γιατί δεν έχω πιει καφέ ακόμα.
- "Ρε αυτή κοιμάται όρθια!" λέει ο δεύτερος.
- "Ξενύχτησα μέχρι τις 4" καταφέρνω να πω αφού έχω ανάψει το πρώτο τσιγάρο.
- "Τι έκανες μέχρι τις 4 παιδί μου;" λέει ο τρίτος.
Γυρίζω να τον κοιτάξω άγρια αλλά δεν τα καταφέρνω. Δεν έχω καταφέρει να βάλω ακόμα ούτε την ταμπέλα που λέει "ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΚΥΛΟΣ!" Οπότε και απολύτως φυσιολογικά, απαξάπαντες παρεξηγούν το βλέμμα μου.
- "Ε τι κάνει κανείς καθημερινές μέχρι τις 4;" λέει πάλι ο πρώτος πονηρά.
Πάω να πνιγώ με την τζούρα από τον καφέ μου αλλά δεν προλαβαίνω. Με προλαβαίνει το εγκεφαλικό μόλις ακούω τον δεύτερο να λέει :
- "Τι λες ρε! Μέχρι τις 4;!" τα μάτια του είναι γουρλωμένα από την έκπληξη σαν αυγά τηγανητά. "ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ;"
- "Θες να πεις πως δεν σου έχει τύχει ποτέ;" πετάγεται ο τρίτος γνήσια απορημένος κι αυτός.
- "Γιατί εσύ το κάνεις μέχρι τις 4; ΠΩΣ;"
Κάθομαι και τους κοιτάω και είμαι έτοιμη να πνιγώ από τα γέλια. Κανονικά, άμα ήμουν ξύπνια θα είχα επέμβει ήδη στην κουβέντα και θα τους είχα κόψει λέγοντας : "Δεν αφήνετε τις μαλακίες πρωί-πρωί;" αλλά σήμερα παρόλο που κοιμάμαι όρθια, έχω κέφια. Δεν θέλω να τους το χαλάσω.
- "Μήπως θες και οδηγίες χρήσης ρε;" ρωτάει o πρώτος.
- "Τι; Γιατί; Κι εσύ τόσες ώρες το κάνεις;"
- "Ε κάποιες φορές..." λέει ντροπαλά.

Θέλω να τους υπενθυμίσω, πως στην περίπτωση που επιθυμούν να μετρήσουν τα προσόντα τους με τα χαρακάκια που έχουμε στο γραφείο, εγώ θα αποχωρίσω αξιοπρεπώς από το δωμάτιο και θα πάω να πιω τον καφέ μου κάτω. Μετά το ξανασκέφτομαι και λέω από μέσα μου πως δεν υπάρχει τίποτα πιο διασκεδαστικό από αντροκουβέντα πρωί - πρωί, ακόμα και αν αυτή περιλαμβάνει και μερικά πλάνα από θρίλερ, οπότε κάθομαι στα αυγά μου. Θα μπορούσαν να είναι χειρότερα τα πράγματα. Να μιλάνε για ποδόσφαιρο ας πούμε...
- "ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ! Κι εγώ τι κάνω;"
- "Εμάς ρωτάς;"
Γυρίζει σε μένα :
- "Μα μέχρι τις 4 το πρωί χωρίς διακοπή; Τι του έδωσες του ανθρώπου να το πάρω κι εγώ;"
- "Εγώ; Τίποτα!" λέω με πάσα ειλικρίνεια και καταφέρνω να ξυπνήσω τους μυς στο πρόσωπό μου για να χαμογελάσω.
- "ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!" μας δηλώνει με την πρέπουσα έμφαση ενώ βλέπω τον Προϊστάμενο από την τζαμαρία που τα έχει ακούσει όλα, να έχει πέσει από την καρέκλα του γελώντας.
- "Και αν υποθέσουμε ότι ξεκινήσατε στις 12..." κάνει υπολογισμούς στα γρήγορα "ΜΑ 4 ΩΡΕΣ; ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ;"
Έχω αρχίσει να τον λυπάμαι.
- "Ε άργησε λίγο και ο πιτσαδόρος..." πάω να πω κι εκεί γίνεται της τρελής μέσα στο γραφείο.
- "Ο ΠΙΤΣΑΔΟΡΟΣ ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΙΧΕ;" λένε όλοι μαζί και με κοιτάζουν έντρομοι, λες και δεν με έχουν ξαναδεί ποτέ στη ζωή τους. Νομίζω πως είναι έτοιμοι να μου κόψουν και την καλημέρα.
- "Ε ναι... Είχαν έρθει κάτι φίλοι στο σπίτι, ήπιαμε κρασάκι, πήραμε και πίτσες, πιάσαμε την κουβέντα και ξεχαστήκαμε..." λέω εγώ τελικά και βλέπω τα πονηρά χαμόγελα και των τριών να καταρρέουν.
Μετά από παύση 30 δευτερολέπτων, όσο ακριβώς τους χρειαζόταν για να διαπιστώσουν το γελοίο της υπόθεσης, έχουμε πέσει όλοι κάτω από τα γραφεία και γελάμε σαν υστερικοί. Μαζί και ο Προϊστάμενος. Αυτός ο άνθρωπος έχει ακούσει απίστευτα πράγματα μέσα από αυτή τη τζαμαρία...

- "Δεν νομίζω πως θα ήθελα να δουλεύω με γυναίκες..." τους δηλώνω ανάμεσα στα γέλια μου.
Και λέω την αλήθεια. Εάν δούλευα με γυναίκες, δεν θα είχα την ευκαιρία να κάνω τόσο σουρεάλ κουβέντες για τα προσωπικά μου πρωί- πρωί. Οι δικοί μου άντρες στο γραφείο, από τη στιγμή που αποφάσισαν να με μετράνε ως ίση τους εκεί μέσα, με έχουν κάνει αυτόματα τον τέταρτο της παρέας και εκτός από την άνεση που έχουν αποκτήσει να χώνονται με αυθεντική οικειότητα στα προσωπικά μου θέματα, τρέχουν για να τους φροντίσω και τα "βαβά" τους όταν έχουν πρόβλημα. Είναι στ'αλήθεια αξιολάτρευτοι και δεν νομίζω πλέον ότι θα μπορούσα να εργαστώ με άλλο team. Παρ'όλο που γίνονται πολλές φορές αφελώς αδιάκριτοι, δεν εκδηλώνουν ποτέ υστερίες και δέχονται με ευχαρίστηση σχεδόν τα βρισίδια που μπορεί να τους πατήσω σε ανύποπτο χρόνο. Το μόνο που μπορεί να με χαλάσει είναι πρωινή κουβέντα για ποδόσφαιρο, αλλά νομίζω ότι ακόμα κι αυτή την προτιμώ από το να μιλάω για τις νέες παραλαβές στο Hondos.

Νομίζω ότι έχω γίνει κάπως σαν τη Στρουμφίτα... Ο Προϊστάμενος είναι ο Μπαμπαστρούμφ αλλά δεν ξέρω άμα του το πούμε αν θα του αρέσει...

-"Τελικά, πλάκα μου κάνατε έτσι; Δεν γίνεται τόσες ώρες..."
- "ΓΙΝΕΤΑΙ!" του λέμε όλοι μαζί με μια φωνή.

ASP - Me

Την πρώτη φορά που πήγαμε Γερμανία, πήρα το official μπλουζάκι τους από σπόντα. Εντάξει το παραδέχομαι : Δεν είχε μείνει καμία άλλη μπλούζα για να αγοράσω. Και μου άρεσε και η πεταλούδα που είχε επάνω.
Μετά, ένας καλός μου φίλος μου έγραψε ένα dvd με όλη τη δισκογραφία. Η μαλακία είναι πως κάτι έκανε και το dvd δεν έπαιζε με την καμία στο pc μου, αλλά δεν του το είπα για να μην τον στεναχωρήσω. Τι παρακάλια έκανα σε αυτό το dvd για να παίξει, δεν λέγεται! Τίποτα! Πολύ μεγάλο πείσμα ρε παιδί μου...

Και τελικά, την τελευταία φορά που πήγα Γερμανία, τους είδα στη σκηνή. Τι είδα δηλαδή; Ευτυχώς που είχαμε κάμερα με καλό zoom γιατί το Agra ήταν τόσο γεμάτο που δεν μπορούσαμε να μπούμε μέσα και βλέπαμε από απόσταση 5 χιλιομέτρων. Ευτυχώς που δεν χρειάζεται να είσαι κοντά για να ακούσεις. Η πλάκα είναι, πως ύστερα από 3 χρόνια, φορούσα τη μπλούζα τους που είχα αγοράσει, πάλι από σπόντα. Έκανε πολύ κρύο και δεν είχα τίποτα άλλο ζεστό να φορέσω.

Μετά από αυτή τη ζωντανή εμφάνιση, το ζεστό, εύηχο γέλιο του τύπου πάνω στη σκηνή, τα μπλε φώτα, το γεγονός ότι μου θύμιζε ένα σύγχρονο Nosferatu που βγήκε για λίγο από το dungeon του για να τραγουδίσει και το πόσο καλά περνούσε ο ίδιος κάνοντας κάτι τέτοιο, τη σωστή δόση δράματος στη φωνή και τις μελωδίες, τους αγάπησα τόσο πολύ που δεν φοράω πλέον τη μπλούζα τους από σπόντα.

Το παρακάτω κομμάτι, το άκουγα πρόσφατα μέσα στο αυτοκίνητο, ενώ ταξιδεύαμε με μουντό, συννεφιασμένο καιρό και το βρήκα τόσο ταιριαστό που το ερωτεύτηκα. Ερωτεύτηκα και το video. Είναι ότι καλύτερο έχω δει τα τελευταία χρόνια σε video συγκροτήματος. Αλήθεια σας λέω.

ASP - Me

Under the stairs and beyond your horizon
There lives a creature that wants to be free
Under your skin and beneath the dark water
There ascends a shining light secretly

Ah there is blood on the horizon
Ah and the flood comes in from the sea
Ah and a storm behind your eyes and
Ah there is no one left to see
Me

Stay where you are don't give way to your hunger
Shivering you stand there, it makes you yearn
For what lies hidden a phantasmagoria
Follow the light and you´ll never return

Ah there is blood on the horizon
Ah and the flood comes in from the sea
Ah, and a storm behind your eyes and
Ah there is no one left to see

Crude Oil Season 1 Ep. 4

Ντριιιιιιιννν!

- Παρακαλώ;

- Ναι γειά σας. Πετρέλαιο είστε;

- Όχι κύριε, δεν είμαι πετρέλαιο. Ενίοτε είμαι κηροζίνη όμως!

Crude Oil Season 1 Ep. 3

Ντριιιιιιιιιιιιν! (κουδούνισμα τηλεφώνου)

- Παρακαλώ;
- Γειά σας, ένα λάδι HLP N θέλω.
- Καλημέρα σας. Από που τηλεφωνείτε;
- Από Αθήνα.
*αναστεναγμός*
- Από ποιά εταιρία τηλεφωνείτε κύριε;
- Από την τάδε.
- Μάλιστα. Πείτε μου σας παρακαλώ το προϊόν που θέλετε.
- Είπαμε HLP N θέλω.
- Λυπάμαι αλλά δεν διαθέτουμε τέτοιο λάδι. Πρέπει να μου πείτε ακριβώς ποιό προϊόν θέλετε.
- Αυτό που είναι για γερανούς και φορτηγά μωρέ.
- Κύριε, λάδια για υδραυλικά συστήματα υπάρχουν περί τα 15 μέσα στον κατάλογό μας, με διαφορετικές προδιαγραφές το καθένα. Πρέπει να μου πείτε ακριβώς ποιό λάδι χρειάζεστε.
- Αυτό με το κόκκινο καπάκι! Το θέλω σήμερα.
- ΑΥΤΟ ΜΕ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΠΑΚΙ, ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΒΟΣΙΤΕΛΑΙΟ ΓΙΑ ΤΗΓΑΝΙΣΜΑ, ΠΛΟΥΣΙΟ ΣΕ ΠΟΛΥΑΚΟΡΕΣΤΑ! ΣΑΣ ΣΤΕΛΝΩ ΔΥΟ ΒΑΡΕΛΙΑ!

ΓΚΝΤΟΥΠ!

Πηγαινε με οπου θελεις ταξιτζη!

Είμαι έτοιμη για βραδυνή έξοδο και έχω βγει σε κεντρική λεωφόρο για να σταματήσω ταξί. Η ώρα περνάει και δεν έχω καταφέρει να βρω, οπότε και -παρ'όλο που αισθητικά με χαλάει άσχημα να βλέπω γυναίκες με το τσιγάρο μέσα στο δρόμο- ανάβω ένα, πιστεύοντας ότι σύμφωνα με το νόμο της Γκαντεμοδυναμικής, μόλις το ανάψω, θα εμφανιστεί και ταξί.
Πράγματι, στην πρώτη τζούρα σταματάει ταξί μπροστά μου. Ο ταξιτζής, με ρωτάει που πάω και αφού του λέω, μου κάνει νόημα να μπω μέσα.
Του δείχνω το τσιγάρο.
- "Αυτό να το πετάξω ή να το κρατήσω;" ρωτάω.
- "Να το κρατήσεις και να το σβήσεις επάνω μου!"
(...)!

Γαμώ τα άτομα or what?

This Is Serie(ou)s

Ημερομηνία: Σάββατο 17 Οκτωβρίου
Ώρα: 20:00
Τόπος: MpinelikoMistress' House

Έχουμε μαζευτεί για ταινία εγώ, ο Gi Gaga και οι φίλοι μας ο Βαγγέλης και η Ελευθερία.
Ο Βαγγέλης έχει φέρει φαγητό από γνωστό φαστφουντάδικο σε τέτοια ποσότητα ικανή να θρέψει μια ολόκληρη κατασκήνωση! Παράλληλα βλέπουμε ειδήσεις και έχω βάλει στον player του pc μια συλλογή με ιρλανδική μουσική...

Ο Gi Gaga έχει πάθει παράκρουση με αυτά που ακούει...
G: Τι ακούμε μωρή;
M: Μια συλλογή που μου έδωσε ένας φίλος μου να ακούσω.
G: Country σου έδωσε να ακούσεις; Δε μου το είπες να το 'ξερα να βάλω τα σπιρούνια και τις μπότες μου και να έρθω, που ήρθα σαν τον άσχετο!
Μ: Δεν είναι country... είναι υδραυλικά (εννοώντας Ιρλανδικά!)
G: Σιγά μην είναι και ηλεκτρικά!
(όλοι έχουν πέσει ξεροί από τα γέλια!)

**********

Β: Παιδιά έχω μια φίλη που παντρεύτηκε έναν σεΐχη στο Ντουμπάι.
Ε: Να πάμε κι εμείς εκεί!
Μ: Ναι, μπας και βρούμε κι εμείς κανέναν να κάνουμε την τύχη μας!
G: Ρε παιδιά, εδώ μέχρι το Πόρτο Ράφτη δε μπορούμε να πάμε, στο Ντουμπάι θα τρέχουμε;
Β: Έλα μωρέ κι εσύ, 3-4 ώρες πτήση είναι.
G:................
Β: (σε εμάς) Ναι αλλά να ξέρετε πως εκεί προτιμούν τις ξανθές. Έχουν βαρεθεί με το σκούρο.
Μ: Ε, θα τα βάψουμε!
G:................
E: Πάνω και κάτω;
G:................
Μ: Γιατί, έχει βαφή και για κάτω;
G:..............
Ε: Ε ναι δε το ξέρεις;
G:..............
Β: Έχει στο Hondos!
G:..............
Μ: Α, εγώ δεν πάω να το ζητήσω! Δεν υπάρχει περίπτωση!
G:..............
Ε: Σιγά μωρή, θα πάω εγώ, τι σκας;
G: Συγνώμη δηλαδή, έχετε λύσει το πρόβλημα με το Ντουμπάι κι έχετε κολλήσει στη βαφή;!!!!
(ξανά όλοι στο πάτωμα από τα γέλια!)

**********

(Την ώρα που ετοιμαζόμαστε για ταινία ο Gi Gaga έχει παγώσει το menu του DVD και μας περιμένει)
Β: Ρε συ Αντρέα, γιατί στο μενού λέει part 1 και part 2;
G: Μετά το part 1 χτυπάει καμπανάκι και σου λέει Intermission!!!!
(το πάτωμα σφουγγαρίστηκε από τα γέλια!)

**********

(Μετά το φαγητό...)
Μ: Πάρτε μπακλαβαδάκια, μου τα έφερε ένας φίλος από τα Γιάννενα!
G: Ναι ε;
Μ: Ναι είναι φρέσκα!
G: Πότε στα έφερε καλέ και είναι φρέσκα;
Μ: Τη Δευτέρα!
G: ....................

**********

Μετά από αυτή την επεισοδιακή, απαράμιλλα κουλτουριάρικη βραδιά ξυπνήσαμε παρέα με την τσίμπλα στο μάτι και αποφασίσαμε να σας βάλουμε το νέο soundtrack με τίτλο This Is Serie(ou)s (λογοπαίγνιο του This Is Serious λόγω της δικής μας...σοβαρότητας!) με τραγούδια που αγαπήσαμε στις τόσες τηλεοπτικές σειρές που έχουμε δει!

Τι θα πάρετε...