Not An Option


G.: Θέλω να μιλήσουμε.
M.: Ωχ!
G.: Οχιά να σε φάει!
Μ. : Ωχ είπα, δεν είπα όχι!
G. : Δεν πειράζει το ίδιο είναι!
M. : Λέγε τι θες!
G. : Εχμ... να... έλεγα μήπως... να, δηλαδή... μήπως υπάρχει πιθανότητα...
M. : ΛΕΓΕ ΡΕ ΤΙ ΘΕΣ!
G. : Μπα, άστο! Θα πεις όχι!
M. : Ε άμα πω όχι, τότε να μου πεις για την οχιά. Άμα δεν μου πεις όμως, δεν μπορείς να ξέρεις.
G. : Κοίτα, εγώ από την αρχή ήμουν αντίθετος με την ιδέα... Δηλαδή συμφώνησα, αλλά για να μην σου χαλάσω το χατήρι... Αντίθετος όμως ήμουν να το ξέρεις...
Μ. : Μπα που να λυσσάξεις σήμερα! Λέγε ρε τι θες, αλλιώς θα σου κλείσω το τηλέφωνο!
G. : Καλά, μη φωνάζεις! Πρώτα να μου υποσχεθείς όμως, ότι δεν θα θυμώσεις.
Μ. : Μάλιστα. Δεδομένου του ότι είσαι σίγουρος από μόνος σου ότι θα θυμώσω, λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να σου δώσω μια τέτοια υπόσχεση. Το ξέρεις ότι θα με κάνεις έξαλη προφανώς.
G. : Ε ναι... Τρόπον τινά... Αλλά βασίζομαι στην κατανόησή σου...
Μ. : Κακώς που βασίζεσαι! Να μην βασίζεσαι!
G: : Ε είδες που σου το είπα; Είδες που είσαι ανάποδος άνθρωπος;
Μ. : Άμα σου ρίξω καμία ανάποδη, θα σου πω εγώ!
G. : Ορίστε! Άμα με έφτανες θα είχες αρχίσει ήδη τις βιαιοπραγίες! Καλά που είμαι μακριά!
Μ. : Τι θες χριστιανέ μου επιτέλους; Λέγε και με έσκασες! Ότι και να πεις, εγώ δεν σε φτάνω εκεί που είσαι, οπότε είσαι ασφαλής.
G. : Θέλω να ανοίξουμε ξανά τα Μπινελικώματα! Ορίστε! Το είπα!

(παύση)
(μεγάλη παύση)
(πολύ μεγάλη παύση)
(ανησυχητικά μεγάλη παύση)

G. : Είσαι ακόμα εκεί ή μου έκλεισες το τηλέφωνο;

(κι άλλη παύση)
(παύση εις το τετράγωνο)

G. : ΜΙΛΑ ΜΩΡΗ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!
Μ. : Περήφανα σου λέω ΟΧΙ!
G. : Μα...
M. : Mαμούνια!

Η φωνή της ήταν απόλυτα ήρεμη. Δεν είχε θυμώσει. Αν είχε θυμώσει, θα ήμουν σχεδόν σίγουρος πως θα ξαναέγραφε εδώ. Πως θα κάναμε τις πλάκες μας όπως στο παρελθόν, θα τσακωνόμασταν διαλέγοντας τραγούδια για να ανεβάσουμε στο blog και θα παραθέταμε, αυτούσιους σχεδόν διαλόγους που έχουμε κάνει -είτε προσωπικά, είτε τηλεφωνικά- για να τους διαβάζετε και να χαμογελάτε. Με τόσο απόλυτη ηρεμία στη φωνή της όμως, κατάλαβα πως η ευχή μου δεν θα γινόταν πραγματικότητα, ακόμα κι αν της ομολογούσα -και μου ομολογούσε και εκείνη- πόσο πολύ μας έχουν λείψει τα Μπινελικώματα. Δεν είναι δα και τόσο σπουδαία όλα αυτά που γράφαμε. Τουναντίον. Έγιναν όμως η αφορμή για να κάνουμε καινούργιες, όμορφες φιλίες και να διαπιστώσουμε πως όλοι έχουν ανάγκη από γέλιο στη ζωή τους. Πιστεύω πως και στους δύο έλειψε αυτό κι ας τα έχουμε απαρνηθεί τα Μπινελικώματα. Αυτή τα απαρνήθηκε δηλαδή. Όχι εγώ. Εγώ δεν τα απαρνιέμαι γιατί αυτά ήταν η αφορμή να γίνουμε κολλητοί φίλοι.
Πολύ θα ήθελα να σας κάνω τη χάρη και να πείσω τη Mistress να αλλάξει την απόφασή της αν και κατά βάθος αντιλαμβάνομαι πόσο αναγκαία ήταν.

Σας ευχαριστώ που εγγράφεστε ακόμα ως αναγνώστες σε αυτό το blog και σας ευχαριστώ για τα mail που εξακολουθείτε να μας στέλνετε. Και η Mistress, πιστέψτε με, ευγνώμων είναι, αλλά δεν θέλει να πατήσει το πόδι της πατητή εδώ μέσα.

Dead But Dreaming



Ντριιιιιιιν... Ντριιιιιιν.... Ντριιιιιν...

(Το ακουστικό σηκώνεται ως δια μαγείας και μια νυσταγμένη-νταλικιερίσια φωνή ακούγεται από τα βάθη της κολάσεως. Να σημειωθεί εδώ πως η ώρα είναι 12.34μμ)

Μ: Ναι;...
G: Κοιμάσαι μικρό μου;
Μ: Ναι...
G: Να πάρω μετά μόλις ξυπνήσεις;
Μ: Όχι... δεν πειράζει (γαμώ την πουτάνα μου μέσα!)... Πες μου, τι θες;
G: Να δω τι κάνεις πήρα.
Μ: Να μιλήσουμε αργότερα που θα έχω ξυπνήσει για τα καλά;(το μουνί της Εύας πρωινιάτικα, στον ύπνο του με έβλεπε;)
G: Οκ, μικρό, θα τα πούμε μετά.

ΤΣΙΚ!



Υπό άλλες συνθήκες η Mistress θα ήταν από τις 9 το πρωί στο πόδι, συμμαζεύοντας το αποκαλούμενο από την ίδια αχούρι της, ταίζοντας τις γάτες που δεν έχει, ετοιμάζοντας πρωινό, μέχρι να συνειδητοποιήσει πως είναι μόνη της στο διαμέρισμα και να πάρει την απόφαση να ξαναπέσει για ύπνο! Πολύ πιθανό να έγιναν έτσι ακριβώς τα πράγματα σήμερα, όχι απαραίτητα με τη συγκεκριμένη σειρά.

Στη συνέχεια και μετά από αλλεπάλληλα τηλε-φονικά ξυπνήματα, θα σιχτίριζε την ώρα και τη στιγμή που γενήθηκε ο Γκράχαμ Μπελ, θα βούταγε κινητά και ακίνητα και θα τα απενεργοποιούσε εις ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια στις καρκινογόνες ακτινοβολίες (στα αρχίδια της, εδώ που τα λέμε!) και θα έπεφτε πάλι στο μαυροσκέπαστο κρεβάτι της, αγκαλιά με το Μορφέα.

Το κονταροχτύπημα της πόρτας στο διπλανό διαμέρισμα, δε θα της έδινε πολλά περιθώρια να ησυχάσει, οπότε και θα έπαιρνε το ρίσκο να σηκωθεί και να φτιάξει ένα γαμω-καφέ μπας και ανοίξει το γαμω-μάτι της αυτή τη γαμω-ώρα που κοντεύει 3! Και με μικρά, μεθυσμένα βήματα, θα πλησίαζε την καφετιέρα, βρισκόμενη μπροστά σε μια σημαντκή ανακάλυψη...

ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ ΜΕΣΑ! ΑΝΤΕ ΜΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ! ΠΑΛΙ ΞΕΜΕΙΝΑ ΑΠΟ ΚΑΦΕ;

Σε αυτή την περίπτωση, το μάτι θα έφτανε στα peek του, το βάδισμα θα θύμιζε τη Γκεστάπο σε στιγμές πανηγυρικού θριάμβου και οι κινήσεις της για να ντυθεί -πριν εκραγεί σαν καυλόσπυρο- θα ήταν τρεις, το πολύ τέσσερις: χέρια στα μανίκια, παντελόνι στη μέση, μπότες στα πόδια, βούρτσα στο μαλλί! Μέχρι να έφτάνε στην εξώπορτα, θα το έχει ετοιμάσει το σετάκι! Στο ασανσέρ μέχρι το ισόγειο (ακόμα να αλλάξετε αυτό το γαμωτράγουδο!) θα διόρθωνε τις τελευταίες λεπτομέρειες, πριν τη δει το φως του ήλιου (και τρομάζαν μέχρι και οι λεμονιές με τη στραβομουτσούνα της λόγω νεύρων!).

Λίγα λεπτά αργότερα θα έμπαινε το μίνι μάρκετ της γειτονιάς της, κοιτάζοντας τον άπλυτο γυφτοπωλητή με μισό μάτι, θα βούταγε ένα σακουλάκι με καφέ και στεκόμενη στο ταμείο σαν τσολιάς με σκολίωση θα έλεγε:
-Αυτά...
Κι όταν ο γυφτοσέιλσμαν θα έκανε το ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ να τη ρωτήσει
-θέλετε κάτι άλλο;
εκείνη πιθανότατα να απαντούσε
-Ναι...να κάνετε ένα μπανάκι, που βρωμάτε και ζέχνετε από το χιλιόμετρο!
και θα έφευγε κυρία με κατεύθυνση στο απέναντι περίπτερο για ανεφοδιασμό πίσσας και νικοτίνης.

Γυρνώντας στο σπίτι, η κατάληξη θα ήταν η κλασσική. Καφές, τσιγάρο, ανοίγουμε το pc και περιμένουμε να δούμε πόσα spam από Viagra μαζέψαμε και σήμερα! Όντας στην αναμονή, θα βούταγε το σταθερό και -έχοντας το να ακούγεται το "τουυυυτουυυυυυτ"- θα έψαχνε να βρει στα 34.769 memo της το τηλέφωνο του μαλάκα που είχε το θράσος να την ξυπνήσει στα άγρια χαράματα.


Ντριιιιιν... Ντριιιιιν... Ντριιιιιν...

G: Εμπρόις!
Μ: Άσε τις πίπες πρωινιάτικα και πες μου πού είσαι.
G: Εσύ πού πήρες τηλέφωνο;
Μ: Χμμμ...κάνουμε και ΧΟΥΜΟΡ έ; Λέγε ρε απόβρασμα τι σκατά με θες, έχω να βάλω και πλυντήριο!
G: Λοιπόν, είμαι στο σπίτι και χαζεύω τα blogs. Κι έπεσα πάνω στο δικό μας και το χάζευα.
Μ: Τέτοιο χαμένο που είσαι, δεν περίμενα και κάτι διαφορετικό! Και τι θες τώρα; Αποζημείωση;
G: Όχι μωρή, σκάσε! Έχω έμπνευση και είπα μήπως έγραφα τίποτα, αλλά ήθελα να σε ρωτήσω πρώτα. Δεν κάνω κάτι αν δεν συμφωνήσουμε.
M: Καταρχάς, ευχαριστώ που με ρωτάς. Κατά δεύτερον, τι σκατά θες να γράψεις και έπρεπε να με σηκώσεις από τη μαύρη νύχτα;
G: Θα δεις. Θα στο στείλω στο mail πρώτα, να μου πεις αν το εγκρίνεις.
Μ: Ρε κάνε ό,τι θες. Πάω να πλύνω κανένα ρούχο, που είμαι σαν μετανάστης με τόσα ρούχα εδώ μέσα. Στείλε μου κι αν το εγκρίνω θα γλυτώσεις τον ευνουχισμό -για σήμερα τουλάχιστον!
G: Οκ, thanx.
Μ: Τα σκατά μου να φας. Άντε γεια!

ΤΣΙΚ!

*****************************

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Μην ξεχάσεις να δώσεις αναφορά! Ναι, σε εσένα μιλάω, που μπήκες εδώ μέσα -πάλι- για να δεις τι γίνεται. Τίποτα δε γίνεται φίλε/φίλη μου που να σε ενδιαφέρει.

Για τους υπόλοιπους: ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!